„Skrzypce polskie z duszą skrzydlatą”

Dziś mało kto pamięta o Antonim Hyblu (1872–1946), a tymczasem w latach 20. ubiegłego wieku prasa rozpisywała się o wynalezionych przez niego skrzypcach, których egzemplarz prezentujemy na naszym portalu. Tytuły artykułów wychwalały: Wynalazek polski w dziedzinie muzyki skrzypcowej („Ilustrowany Kurier Codzienny” 1924, 1 kwietnia), Nowy wynalazek w dziedzinie muzyki skrzypcowej („Świat i Prawda” 1925, nr 23), Skrzypce polskie triumf mistrzostwa („Świat i Prawda” 1925, nr 33). Pisano też, że Hyblowskie skrzypce mają „nową skrzydlatą duszę”, a gra na nich dostarcza zupełnie nowych możliwości dźwiękowych.
Na czym polegała tak entuzjastycznie oceniana innowacja wprowadzona przez rzeźbiarza z Ropy? Otóż Antoni Hybel zdecydował się na wymodelowanie prawego boku instrumentu w taki sposób, aby skrzypek miał łatwiejszy dostęp smyczkiem do strun instrumentu, co przy dłuższej grze miało ogromne znaczenie i nie zmuszało do nienaturalnego wygięcia ręki. Rewolucyjna zmiana polegała więc na zwiększeniu wygody podczas gry, co mogło oczywiście mieć wpływ na jakość wydobywanych przez muzyka dźwięków.
Antoni Hybel był artystą wszechstronnym. Poza lutnictwem, które przyniosło mu największą popularność, zajmował się również malarstwem, rzeźbiarstwem i sztuką użytkową. W gorlickim muzeum, poza opisanymi skrzypcami, wyeksponowano także 13 rzeźb jego autorstwa.

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz: Skrzypce polskie