Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Flakon marki Guerlain

Zestaw składa się z kryształowego flakonu perfumowego z korkiem, oraz kartonowego futerału. Flakon ma formę przysadzistej karafki o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, z odwróconymi ku dołowi wolutami przy szyjce. Korek jest szlifowany, w kształcie liścia, karcianego znaku pik. Na ściance flakonu, na tle czerwonego ornamentu z wici roślinnej, umieszczono okrągłą papierową etykietę z nazwą „MITSOJKO”.

Przybory toaletowe

Zestaw przyborów toaletowych składa się z: składanej brzytwy, pędzelka, składanego nożyka, łyżeczki oraz dwóch szpatułek do nakładania kremów. Rękojeść brzytwy zdobiona jest perełkowaniem wokół etykiety oraz grawerowanym motywem drzewa z dwoma rajskimi ptakami. Pozostałe przedmioty są pozbawione zdobień.

Obraz „Szał” Władysława Podkowińskiego

Władysław Podkowiński uznawany jest, wraz z Józefem Pankiewiczem, za prekursora impresjonizmu w malarstwie polskim. Jego dzieła zapoczątkowały też symbolizm i nurt ekspresjonistyczny polskiego modernizmu. Około 1892 roku w twórczości Podkowińskiego zaczęły pojawiać się wizyjne, fantasmagoryczne przedstawienia podejmujące problematykę miłości, cierpienia i śmierci, inspirowane osobistymi przeżyciami, mające odniesienia do dokonań symbolistów zachodnioeuropejskich.

Flakon ze szkła mlecznego na wodę kolońską

Wykonany ze szkła mlecznego flakon w formie walcowatej karafki z korkiem ozdobiony jest kompozycją kwiatową oraz malowaną tabliczką z napisem „COLOGNE”.

Flakon „Parfum de mon chateau” w formie zamku

Wykonany ze szkła bezbarwnego flakon perfumowy ma zaskakującą formę zamku. Jego dach stanowi zamknięcie flakonu , wykonane ze szkła złoconego. Styl bryły architektonicznej zamku to tzw. kostium francuski – styl neorenesansowy z elementami barokowymi, charakterystyczny dla 2. połowy XIX wieku.

Portret trumienny młodej kobiety

Wizerunek nieznanej młodej kobiety jest przykładem portretu trumiennego, czyli szczególnego gatunku przedstawień portretowych, jaki wykształcił się w ścisłym związku z obrzędowością pogrzebową okresu baroku. Najbardziej wyraźną cechą wskazującą na wykorzystanie takich portretów w ceremoniach żałobnych jest ich charakterystyczny sześcioboczny kształt, który odwzorowuje zarys krótszego boku trumny.

Wachlarz ze sceną dworską

Wachlarz wykonany jest z tkaniny ręcznie malowanej. W plisach wachlarza widoczne są bogato zdobione pola z różnymi wzorami kwiatowymi, w palecie błękitów i różów, malowanymi farbą (gwasz?), w układzie pionowym. Przez kompozycje kwiatowe przebiegają ornamenty z rombów wyszywanych nicią ze złotem, z dodatkiem cekinów i koralików w rogach. Wzdłuż wachlarza biegnie pas płycin kwadratowych, na przemian brązowych i błękitno-niebieskich, z kwiatami odpowiednio białymi i różowymi, w różnych kompozycjach.

Maska „ko-omote” teatru „nō” (typu „śnieg”)

W japońskim klasycznym teatrze maska jest najważniejszym atrybutem aktora pierwszoplanowego shite. To dzięki niej aktor może wcielić się w postać ze świata realnego (np. wojownika, młodej kobiety, starca) czy ponadnaturalnego (demona, bóstwa, niebianki itp.). Nałożenie maski ma przede wszystkim służyć przemianie bohatera, w wyniku której widzowie będą mogli poznać skrywane wcześniej sekrety (takie jak pozaziemskie pochodzenie postaci), targające nim gwałtowne uczucia (żal, zazdrość czy szaleństwo).

Fotel nocny w stylu biedermeierowskim

W dworze z Drogini (przeniesionym do Muzeum w Wygiełzowie), w którym odtworzono wnętrza mieszkania zamożnej rodziny szlacheckiej, nie pominięto bardziej intymnej strony życia. W sypialni, usytuowanej w alkowie, urządzonej XIX-wiecznymi meblami, na wyposażeniu znalazł się również nocny fotel pełniący rolę wygódki.

Zorka Wollny, bez tytułu („Trąbka do słuchania: kolekcja”)

Twórczość Zorki Wollny sytuuje się pomiędzy teatrem, tańcem, muzyką i sztukami wizualnymi. W jej dorobku znajdują się wyróżniające się malarską wizją filmy wideo, koncerty oraz performanse choreograficzne angażujące licznych aktorów (często realizowane razem z Anną Szwajgier). W projektach, które nawiązują do formy audiowizualnego spektaklu, artystka wciela się w rolę reżyserki i producentki, zaprasza do współpracy muzyków, aktorów i tancerzy, pracuje z członkami lokalnych społeczności, klubami amatorskimi, grupami, które łączą wspólne zainteresowania. Zasadniczym elementem jej projektów jest przestrzeń: prace powstają w wyniku obserwacji zastanych warunków, jakie tworzy architektura miejsca, a także penetracji jej aspektów prywatnych, publicznych, instytucjonalnych.

Flakony na wodę kolońską

Trzy flakony perfumowe z etykietami marki Fryderyk Puls.

Katarzyna Górna, „Fuck me, Fuck you, Peace”

Tryptyk fotograficzny ukazuje kobiety w różnych fazach życia – od młodości, poprzez dojrzałość, do starości. Przyjęte pozy i statyczne, „ołtarzowe” kompozycje wskazują na – częstą w twórczości tej artystki – inspirację ikonografią chrześcijańską. Praca dotyczy zależności pomiędzy wiekiem a stosunkiem do życia. Młoda kobieta chce, aby ją kochano, dojrzała jest wściekła na wszystko, a kobieta stara marzy o spokoju.

„Para młoda” („Nigdy tu już nie powrócę”, 1988)

The spectacle I shall never return is a summary of Tadeusz Kantor's previous theatrical work. His synthesis includes characters, objects, costumes, and mannequins, as well as motifs and entire scenes from previous performances, starting from The return of Odysseus, made in 1944 in the Underground Independent Theatre, and ending with the very last spectacle — May the artists die (1985).

Buteleczki na perfumy „Chypre” w tekturowym futerale

Tekturowy futerał prostopadłościenny obito imitacją skóry, z wieczkiem. Rozmiar futerału dopasowano do trzech flakonów perfumowych. Trzy flakony mają kształt prostopadłościennych karafek z korkami, wykonanych z bezbarwnego szkła.

Flakon z różowo-czarnymi fasetami w stylu biedermeierowskim

Szklany flakon perfumowy w stylu biedermeier zakończony jest fasetowo szlifowanym, ostro zakończonym korkiem. Korpus naczynia w formie odwróconego ostrosłupa o ściętym wierzchołku, przechodzi w stopę w formie kwiatu ze szlifierskimi nacięciami.

Szklany flakon w stylu biedermeierowskim

Szklany flakon perfumowy ma formę prostopadłościennej przysadzistej karafki o krótkiej szyjce z korkiem. Korpus naczynia jest szlifowany fasetowo, z wklęsłościami w miejscu narożników.

Butelka „Parfum King Cairo”

Szklany flakon perfumowy ma formę prostopadłościennej fiolki z metalową zakrętką. Ścianki flakonu zdobione są malowaną dekoracją abstrakcyjną. Na głównej ściance namalowano barwne przedstawienie starożytnego egipskiego bóstwa. Nad przedstawieniem naklejona jest owalna etykietka z napisem: „AHMED SOLIMAN / Cairo’s / PERFUM KING”. Zakrętkę ozdobiono szlifowanym stożkowatym opalem (?) w gnieździe metalowym z ozdobnym prążkowaniem.

Miniaturowa flakonik w kształcie serca

Srebrna buteleczka w kształcie serca przeznaczona była do przechowywania wonności. Z jednej strony naczynia wygrawerowano ozdobny monogram wiązany (inicjały „RC” lub „CR” (?)), zwieńczony koroną. Motyw umieszczony jest w obramowaniu dopasowanej do kształtu serca bordiury z prostym ornamentem w trójkąty.

Srebrna buteleczka z grawerunkiem

Srebrna buteleczka o fantazyjnym kształcie ma korpus o przekroju wieloliścia, z wysoką szyjką i wysokim drewnianym korkiem. Na ściance flakonu znajduje się kartusz herbowy w obramowaniu bogatego ornamentu rocaille.

„Studium aktu męskiego” Seweryna Bieszczada

Seweryn Bieszczad studiował malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w latach 1868–1876, pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza, a następnie Jana Matejki. Studiował także w Wiedniu i Monachium pod kierunkiem Sándora Wagnera (niem. Alexander von Wagner) oraz w Dreźnie jako stypendysta Akademii Wiedeńskiej.