Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Apteczka

Przenośna apteczka została wykonana z drewna lakierowanego na czarno. Wewnątrz skrzyni apteczki znajdują się półki, przegródki i szufladki. Przegródki pomalowano na kolor granatowy, krawędzie – na kolor czerwony. Szufladki mają lica lakierowane na czarno, płyciny i metalowe uchwyty. Każdą z nich chroni dodatkowo zasuwane wieczko.

Sepet podróżny

Zamykany na kluczyk sepet podróżny ma formę skrzynki i wykonany jest z drewna lakierowanego na czarno. Na wieku z zewnątrz znajduje się okrągła plakieta z bordiurą pozbawiona napisów.

Rzeźba „Miroir Rouge d'Impermanence” („Czerwone lustro nietrwałości”) Aliski Lahusen

Czy dotykaliście kiedyś pięknego przedmiotu wykonanego z laki? Są idealnie gładkie, zmysłowe. Takie są też minimalistyczne prace Aliski Lahusen. Użyta do ich powstania laka jest jednym z najbardziej wyrafinowanych japońskich tworzyw. Celowo wykorzystana przez artystkę, nadaje jej rzeźbom mistyczny charakter.

Gramofon tubowy

Mechanizm prezentowanego gramofonu znajduje się w skrzynce wykonanej z drewna dębowego w naturalnym kolorze. Obudowa jest skromnie zdobiona prostymi frezami. Na frontowej ściance umieszczona jest metalowa, mosiądzowana plakietka secesyjna przedstawiająca muzę Erato.

„Latarnia magiczna” — rzutnik do przeźroczy z Austro-Węgier

„Latarnia magiczna” — to rzutnik do przeźroczy wielkoformatowych oprawionych w szklane ramki o maksymalnym formacie 15 x 15 cm. Rzutnik wyprodukowany w latach 1890–1918 przez nieznanego wytwórcę w Austro-Węgrzech. Latarnie magiczne były to znane od czasów renesansu urządzenia do rzutowania na ekran malowanych na szkle obrazów...

Coronet Midget — miniaturowy aparat fotograficzny firmy Coronet Camera Company

Coronet Midget to aparat fotograficzny miniaturowy na film zwojowy 16 mm o formacie klatki 13 x18 cm, wyprodukowany w 1935 roku przez firmę Coronet Camera Company z Birmingham (Wielka Brytania). Aparat wyposażony w obiektyw typu menisk firmy Taylor Hobson...

Wiosło Karola Wojtyły

Prezentowany obiekt to wiosło drewniane, łączone w środku (skręcane, rozkładane), które służyło Karolowi Wojtyle podczas spływów kajakowych z młodzieżą.

Polifon

Instrument muzyczny w formie szafy grającej pochodzący z przełomu XIX i XX wieku. Jest rzeźbiony i ma oszklone drzwiczki. Wewnątrz szafy znajduje się mechanizm grający z płytą metalową.

„Obraz Infantki” („Dziś są moje urodziny”, 1990)

Obraz Infantki był jednym z elementów „Biednego Pokoju Wyobraźni”, urządzonego przez Tadeusza Kantora na scenie (patrz Stolik Artysty). Znajdował się po prawej stronie sceny, tuż przy stoliku artysty. Obecność Infantki w obrazie opiera się na rytmicznych odejściach i powrotach. Raz stojąc lub siedząc w ramie, jak pisze Kantor: „Upozowuje się w obrazie i prezentuje / wszystkie swoje uroki”, to znów z rozmaitych powodów przemieszcza się poza jej obręb — jest stamtąd wyrzucana, wypada, sama wychodzi. To „poza” i „w” wytycza niejako rytm jej funkcjonowania w spektaklu.

„Para młoda” („Nigdy tu już nie powrócę”, 1988)

Para Młoda jest obiektem ze spektaklu Teatru Cricot 2 Qui non ci torno più (Nigdy tu już nie powrócę), który powstawał w Krakowie i Mediolanie w latach 1987–1988. Premiera spektaklu odbyła się 23 czerwca 1988 roku w Piccolo Teatro Studio w Mediolanie. Spektakl Nigdy tu już nie powrócę jest podsumowaniem dotychczasowej twórczości teatralnej Tadeusza Kantora. Dokonywana przez niego synteza obejmuje postacie, przedmioty, kostiumy, manekiny, a także motywy i całe sceny z poprzednich spektakli, począwszy od Powrotu Odysa zrealizowanego w 1944 roku w Podziemnym Teatrze Niezależnym, po ostatni spektakl — Niech sczezną artyści (1985).

„Krzyż” („Wielopole, Wielopole”, 1980)

Krzyż jest obiektem scenicznym ze spektaklu Teatru Cricot 2 Wielopole, Wielopole, którego premiera odbyła się we Florencji w czerwcu 1980 roku, w budynku dawnego klasztoru przy via Santa Maria 25. Znamienne, że obok omawianego tu Krzyża w spektaklu Wielopole, Wielopole pojawia się 15 innych krzyży, a w całej twórczości teatralnej Tadeusza Kantora powstało ich ponad 30. Niektóre obiekty spektaklu, w tym Krzyż, posiadają swoje repliki z lat 1982–1983.

„Okno” („Wielopole, Wielopole”, 1980)

Rola tego obiektu jest w spektaklu dwojaka. Z jednej strony okno otwiera „Pokój Dzieciństwa” na zewnątrz, umożliwia przenikanie z innymi przestrzeniami. Podobnie jak miało to miejsce w spektaklu Umarła klasa (1975). „Okno jest niezwykłym przedmiotem, który dzieli nas od świata »po tamtej stronie«, od »nieznanego«... od Śmierci...”.

„Trąba Sądu Ostatecznego” („Gdzie są niegdysiejsze śniegi”, 1979)

Trąba Sądu Ostatecznego to obiekt z cricotage’u Tadeusza Kantora Gdzie są niegdysiejsze śniegi (tytuł został zaczerpnięty z Ballady o paniach minionego czasu z Wielkiego Testamentu François Villona), którego premiera odbyła się w styczniu 1979 roku w Palazzo delle Esposizioni w Rzymie. W latach 1982–1983 Kantor zmienił konstrukcję obiektu (I wersja z 1979 roku to umieszczona na mobilnym trójnogu, zaambalowana trąba) w taki sposób, że zaczęła przypominać szafot, szubienicę albo jakąś średniowieczną machinę.

Radio Philips 7–39 (nr fabryczny 1549)

Radioodbiornik 7-39 produkcji Polskich Zakładów Philips pochodzi z przedostatniego sezonu produkcji przypadającej na lata 1938/39 i zakończonej wraz z wybuchem II wojny światowej. Polskie Zakłady Philips to największe zakłady radiowe działające w przedwojennej Polsce. Założone w Warszawie w roku 1922 przez holenderski koncern Philips pod nazwą Polsko-Holenderska Fabryka Lampek Elektrycznych SA, od 1928 roku funkcjonowały pod nazwą Philips.

Radioodbiornik Marconi — model 4-LS/I (nr fabryczny 7163)

Radio Marconi to luksusowy odbiornik bateryjny wysokiej klasy wyprodukowany przez Polskie Zakłady Marconi SA. Ta warszawska filia londyńskiego przedsiębiorstwa Marconi Wireless Telegraph Company Ltd., założonego przez niekwestionowanego twórcę radiofonii Guglielma Marconiego, powstała w 1928 roku. Do roku 1932 mieściła się w Warszawie, w budynku Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego, pierwszej liczącej się na rynku polskiej firmy, która rozpoczęła stopniową radiofonizację Polski.