Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Wilkom krakowskiego cechu mieczników

Wilkom to puchar, często cynowy, lub szklanica, który służył wznoszeniu uroczystych toastów przez członków cechu. Okazją mogło być na przykład przywitanie przybywającego z innego miasta do cechu rzemieślnika (stąd nazwa wilkom od niem. wilkommen − witać) czy wyzwoliny czeladnika (oficjalne przyjęcie w poczet mistrzów). Wspólne świętowanie uroczystości religijnych również kończyło się zazwyczaj wspólną ucztą członków cechu w gospodzie cechowej.

Waza z motywem tanecznego kręgu

Waza o płaskim dnie i brzuścu stopniowo rozszerzającym się ku górze. Dookoła naczynia pełnoplastyczny ornament dekoracyjny przedstawiający krąg tańczących postaci trzymających się za ręce, tworzący równocześnie uchwyty naczynia. Powierzchnia wazy pokryta polewą koloru seledynowego.

Waza apteczna typu „hydria”

Waza apteczna typu idria (hydra) z majoliki, powstał w Savonie (Włochy), w II poł. XVII wieku. Uchwyty w kształcie zwierzęcych (fantastycznych) głów na masywnych, wygiętych szyjach. Z przodu, u dołu, reliefowy maszkaron, w paszczy otwór do wylewania zawartości, zatykany zwykłym...

Garnek

W oddalonym o 4 km od Koszyc Witowie pierwszy człowiek zamieszkał już kilka tysięcy lat temu. Może wcześniej, ale z tego właśnie okresu — około 5 tysięcy lat temu — pochodzą pierwsze znaleziska archeologiczne z tego terenu. Tutejsze wzgórze, położone nad rzeką, doskonale nadawało się...

Kafel z herbem Nałęcz biskupa Piotra Gembickiego

W 1845 roku w Pamiątce z Krakowa Józef Mączyński wspomniał o istnieniu dwóch „starożytnych pieców” w pałacu biskupim w Krakowie. Piece zbudowane z kafli dekorowanych herbami biskupów: Marcina Szyszkowskiego (Ostoja) oraz Piotra Gembickiego (Nałęcz) już w połowie XVIII wieku były w złym stanie, co odnotowano w rewizjach pałacu. Jednak dzięki dużym, barwnym kaflom były z pewnością bardzo dekoracyjne. Niestety, w roku 1850 piece podzieliły los pałacu biskupiego, który spłonął podczas wielkiego pożaru Krakowa, a do dziś zachowały się jedynie pojedyncze kafle oraz ich fragmenty.

Solniczka porcelanowa z figurką Murzynki z koszem

Solniczka porcelanowa w kształcie figurki z pojemnikiem na sól. Bardzo dekoracyjna postać murzynki z koszem powstała w najstarszej europejskiej manufakturze porcelany w Miśni, położonej niedaleko Drezna. Została wykonana według modelu opracowanego przez Johanna Friedricha Eberleina w 1741 roku...

Rzeźba przedstawiająca główkę męską

Rzeźba głowy męskiej z młodszej epoki kamienia została znaleziona podczas badań wykopaliskowych w Pleszowie, na terenie Nowej Huty. Niezwykle realistyczna, jest logotypem oddziału Muzeum Archeologicznego w Nowej Hucie. Nieznany artysta przedstawił twarz z wieloma szczegółami: czaszka jest...

Puszka na tabakę

Powszechna w całej Europie wieku XVII i XVIII moda na zażywanie tabaki spowodowała wykształcenie się odrębnej kategorii naczyń. Do sprzedawania tabaki służyły majolikowe wazy apteczne, do przechowywania – różnego rodzaju puszki, a do zażywania – rozmaite formy tabakierek, także porcelanowych.

Misa gliniana

Misy tego rodzaju umieszczano na listwie w czarnej izbie lub w kredensach. Służyły one na co dzień do podawania posiłków. W orawskich wsiach bardzo długo kultywowano zwyczaj — bardzo zresztą piękny — spożywania posiłków przez całą rodzinę z jednej misy, do której wszyscy sięgali drewnianymi łyżkami. Tradycja ta, choć archaiczna, podtrzymywała więzi rodzinne, uczyła powściągliwości i szacunku wobec starszych, a także braterstwa wobec młodszych.

Dzbanek orawski

Tradycyjne wnętrza orawskich domów były wyposażone w kilkanaście tego rodzaju różnobarwnych, pękatych, pięknie sklepionych dzbanów o wydatnych uchach. Puste zawieszano na kołkach ściennych półek, nazywanych gwarowo „listwami", wówczas, wiszące rzędem, tworzyły rodzaj zdobnego fryzu o obłych liniach oraz pięknych stonowanych kolorach, które odcinały się od sczerniałych od dymu ścian. Takie wyposażenie wnętrza można było spotkać na Orawie do lat 70. XX wieku. W starych, drewnianych budynkach tego rodzaju wystrój obwiązywał do końca istnienia budynku. W dzisiejszych czasach, kiedy zanikło tradycyjne budownictwo, jest to niezwykła rzadkość.

Solniczka porcelanowa chińska

Prezentowana solniczka należy do wczesnej ceramiki biało-niebieskiej, czyli dekorowanej błękitem kobaltu. Jest ciekawym przykładem dalekowschodniej porcelany importowanej do Europy, o rzadko występującej formie. Obiekt przebył długą drogę do kolekcji wielickiego muzeum, bowiem powstał w Chinach w okresie Kangxi...

Prasa do tynktur

Prezentowana tu prasa służyła aptekarzom w Brzostku do przyrządzania zdrowotnych nalewek, zwanych (od łacińskiego słowa tinctura − nalewka) tynkturami. Bazą do ich przygotowania był zawsze alkohol, którym zalewano odpowiednie substancje, nie tylko owoce i zioła, ale także kwiaty, np. jaśminu, czarnego bzu, tarniny, głogu, znane również dziś. Cenione za właściwości zdrowotne, ale i smakowe, zajmowały ważne miejsce w domowych apteczkach, zwanych nie bez przyczyny „apteczkami przyjemnymi”.

Rzeźba „August III”

Konny pomnik elektora saskiego Fryderyka Augusta II, króla polskiego Augusta III, jest przykładem dziewiętnastowiecznej rzeźby gabinetowej. Podobne przedstawienia Ludwika XIV, Napoleona Bonapartego czy Marka Aureliusza – często wykonane z brązu, były popularne w 2. połowie wieku.

Wazka typu „kantharos”

W tarnowskiej kolekcji Korca liczącej 450 pozycji inwentarzowych na szczególną uwagę zasługuje wazka typu kantharos. Wazki tego typu pełniły funkcje dekoracyjne i produkowano je z okazji rocznic lub innych okoliczności. Doskonała jakość wyrobu, elegancja formy i dekoracji świadczą o wysokim poziomie manufaktury w pierwszym 20-leciu XIX wieku. W polskich zbiorach muzealnych podobna wazka znajduje się w kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie.

Piec kaflowy, tzw. herbarz z herbami

Piec został wykonany w założonej w 1881 roku przez księcia Michała Radziwiłła Fabryce Majoliki w Nieborowie. Pochodzi ze zniszczonego dworu w Krzyszkowicach (gmina Myślenice). Po zniszczeniach, został zrekonstruowany w roku 1977.

Piec kaflowy z dworu z Drogini

Piec kaflowy został przeniesiony na teren Muzeum Nadwiślańskiego Parku Etnograficznego w Wygiełzowie i Zamku Lipowiec jako element stanowiący dawne wyposażenie dworu z Drogini. Podczas rekonstrukcji umiejscowiony w pomieszczeniu stanowiącym ekspozycję muzealną pełni funkcję ozdobną w pokoju pana, choć dawniej służył w drogińskim dworze do ogrzewania pomieszczeń, w których od pokoleń żyła rodzina Bzowskich.

Naczynie zoomorficzne (kultura Chancay)

Obiekt pochodzi z kolekcji peruwiańskiej Władysława Klugera z 1876 roku. Pusta w środku, zoomorficzna figurka, najprawdopodobniej przedstawia lamę. Wykonana została z ceramiki, a następnie pokryta jasną angobą i białą farbą, co najlepiej widoczne jest na pysku zwierzęcia.

Naczynie kuliste z leżącą postacią na wylewie

Obiekt pochodzi z kolekcji peruwiańskiej Władysława Klugera z 1876 roku. Jest to owalne naczynie, którego górna część (wylew) została uformowana na kształt antropomorficzny. Ceramika, z której wykonano przedmiot, naturalnie miała kolor czerwony, została jednak pokryta białą farbą. Postać leży na brzuchu, jej korpus opiera się na naczyniu, nogi zwisają z tyłu, ręce opierają się o brzusiec, głowa natomiast stanowi część szyjki.

Naczynie w kształcie żaby

Naczynie pochodzi z kolekcji peruwiańskiej Władysława Klugera z 1876 roku. Posiada bardzo naturalistyczny kształt żaby. W górnej jego czi dodano imadło z wylewem. Cechy anatomiczne zwierzęcia zostały oddane za pomocą reliefu, włącznie z dodanymi nogami oraz uszami.

Naczynie w kształcie postaci męskiej

Naczynie z kolekcji Władysława Klugera pochodzi z Peru, z okresu prekolumbijskiego. Okaz został wykonany z gliny poprzez odciśnięcie w formie. Niektóre elementy modelowano ręcznie (nos, uszy, ręce), następnie naczynie wypalono na jasnoczerwony kolor.