Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Naczynie zoomorficzne (kultura Chancay)

Obiekt pochodzi z kolekcji peruwiańskiej Władysława Klugera z 1876 roku. Pusta w środku, zoomorficzna figurka, najprawdopodobniej przedstawia lamę. Wykonana została z ceramiki, a następnie pokryta jasną angobą i białą farbą, co najlepiej widoczne jest na pysku zwierzęcia.

Naczynie w kształcie głowy lamy

Naczynie pochodzi z kolekcji peruwiańskiej Władysława Klugera z 1876 roku i reprezentuje kulturę Chimú. Wykonano je z formy w kształcie głowy lamy. Posiada wysoką i szeroką szyjkę, rozszerzającą się ku górze. Relief głowy zwierzęcia został wykonany bardzo starannie, widoczne są nawet zarysy kości i mięśni twarzy.

Naczynie kuliste z leżącą postacią na wylewie

Obiekt pochodzi z kolekcji peruwiańskiej Władysława Klugera z 1876 roku. Jest to owalne naczynie, którego górna część (wylew) została uformowana na kształt antropomorficzny. Ceramika, z której wykonano przedmiot, naturalnie miała kolor czerwony, została jednak pokryta białą farbą. Postać leży na brzuchu, jej korpus opiera się na naczyniu, nogi zwisają z tyłu, ręce opierają się o brzusiec, głowa natomiast stanowi część szyjki.

Naczynie gliniane z Bilcza Złotego

Naczynie jest częścią bogatej kolekcji zabytków z Bilcza Złotego, z Jaskini Werteba. Zabytki pochodzą z wykopalisk prowadzonych z przerwami od 1876 do 1907 roku przez Adama Honorego Kirkora, Gotfryda Ossowskiego i Włodzimierza Dematrykiewicza. Zbiory znajdujące się w kolekcji książąt Leona i Teresy Sapiehów przekazane zostały umową z 1904 roku do Muzeum Akademii Umiejętności w Krakowie.

Kubek

Kubek o taśmowatym uchu, zdobiony na brzuścu naprzemiennie kolistymi wgłębieniami i pionowymi listewkami, o barwie beżowo-brązowej. Pochodzi z epoki brązu. Został odkryty w trakcie badań wykopaliskowych prowadzonych w Witowie w okresie powojennym na tzw. stanowisku nr 1. W latach 1961—1963 kierował nimi dr Józef Marciniak, a w latach 70. dr Jacek Rydzewski.

Garnek

W oddalonym o 4 km od Koszyc Witowie pierwszy człowiek zamieszkał już kilka tysięcy lat temu. Może wcześniej, ale z tego właśnie okresu — około 5 tysięcy lat temu — pochodzą pierwsze znaleziska archeologiczne z tego terenu. Tutejsze wzgórze, położone nad rzeką, doskonale nadawało się...

Dwa naczynia na wonności

Prezentowane naczynia mają formę małych amfor i są wykonane z gliny. Pierwsze z nich jest zdobione w prymitywne wzory roślinne i pozbawione ucha (utrącone?), z brzuścem rozszerzanym u góry. Drugie naczynie ma parę uszu i brzusiec rozszerzany u dołu, na którym widoczne jest reliefowe przedstawienie dwóch postaci zajętych jakimś przedmiotem. Nieregularności w kształcie i prymitywne zdobienia naczyń wskazują na wczesny okres powstania i prosty warsztat rzemieślniczy.

Czerpaczek

Miniaturowy czerpaczek pochodzący z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza z taśmowatym uchem i powierzchnią plamistą beżowo-czarną. Został odkryty w trakcie badań wykopaliskowych prowadzonych w Witowie w okresie powojennym na tzw. stanowisku nr 1. W latach 1961–1963 kierował nimi dr Józef Marciniak, a w latach 70. dr Jacek Rydzewski.

Amforka guzowa

Amforka pochodzi z badań wykopaliskowych prowadzonych w Witowie w okresie powojennym, na tzw. stanowisku nr 1. W latach 1961—1963 kierował nimi dr Józef Marciniak, a w latach 70. dr Jacek Rydzewski. W trakcie przeprowadzonych prac odkryto obiekty świadczące o obecności człowieka w Witowie już w epoce neolitu.

Amfora guzowa

Druga z amfor guzowych z terenu Witowa prezentowana na naszym portalu. Pochodzi z epoki brązu. Została odkryta w trakcie badań wykopaliskowych prowadzonych w Witowie w okresie powojennym na tzw. stanowisku nr 1. W latach 1961–1963 kierował nimi dr Józef Marciniak, a w latach 70. dr Jacek Rydzewski.