Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Medal Orderu Virtuti Militari

Medal Orderu Virtuti Militari został wykonany na zlecenie Stanisława Augusta Poniatowskiego dla uhonorowania oficerów wyróżniających się w zwycięskiej bitwie pod Zieleńcami (18 czerwca 1792). W pierwszym statucie nazwany Orderem Krzyża Wojskowego, do dziś pozostaje najwyższym polskim odznaczeniem przyznawanym za zasługi militarne.

Gwiazda Orderu św. Stanisława

Order św. Stanisława został ustanowiony 7 maja 1765 roku przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. Do końca istnienia suwerennej Rzeczypospolitej nie miał podziału na klasy i był nadawany w jednolitym kształcie.

Pistolet kołowy

Eksponat stanowi reprezentatywny przykład luksusowej, bogato dekorowanej broni palnej – wczesnego typu pistoletu zwanego pufferem, którego charakterystycznym elementem jest masywna kula na końcu kolby.

Rożek na proch

Rożek na proch pochodzi ze zbiorów Władysława Łozińskiego we Lwowie. Został podarowany Zamkowi Królewskiemu na Wawelu w roku 1930 przez antykwariusza Szymona Szwarca.

Szyszak karacenowy

Hełm utworzony z kolistych, zdobionych rozetkami, zachodzących na siebie łusek przynitowanych do skórzanego podkładu. Na szczycie znajduje się wielolistny medalion zwieńczony wysoką sterczynką. Otok złożony z kilku pasów blachy został ozdobiony turbanem z malinowego, silnie przetartego jedwabiu obszytego złotym galonem.

Ryngraf

Ryngraf, wywodzący się z formy obojczyka zbroi rycerskiej, używany był w Polsce w XVIII wieku, zwłaszcza przez konfederatów barskich (1768–1772). Zdobiony wizerunkami Matki Boskiej i świętych oraz scenami religijnymi, pełnił symbolicznie funkcję „puklerza duchowego”.

Koncerz z pochwą

Koncerz to rodzaj broni białej o charakterystycznej długiej, wąskiej głowni przeznaczonej do kłucia. W Polsce stosowany był jako jeden z elementów uzbrojenia jazdy husarskiej. Prezentowany egzemplarz jest równocześnie doskonałym przykładem oręża luksusowego, odznaczającego się nie tylko bogactwem materiału i dekoracji, ale również połączeniem broni białej z palną.

Półzbroja husarska

Półzbroja husarska wykształciła się w pełni na początku XVII wieku i przetrwała w niezmienionym zasadniczo kształcie do połowy następnego stulecia. Łączy w harmonijny sposób tradycję zachodnioeuropejską oraz wschodnią. Prezentowana półzbroja składa się z napierśnika, naplecznika ze skrzydłami, obojczyka, pary naramienników oraz szyszaka. Wszystkie części ozdobiono mosiężnymi lamówkami z puncowanymi kółeczkami.

Buława

Wawelska buława jest okazem luksusowej broni paradnej. Jej proweniencja artystyczna jest trudna do jednoznacznego określenia. Ze względu na kompozycję oraz typ dekoracji można by ją zaliczyć do wyrobów tureckich, jednak charakterystyczne, wykwintne zestawienie złota i błękitnej emalii skłania badaczy do uznania jej za dzieło perskie.

Szyszak husarski

Szyszak husarski to typ hełmu używanego powszechnie w oddziałach polskiej jazdy husarskiej, podobny do zachodnioeuropejskich pappenheimerów. Występował w kilku odmianach: ze sterczynką na szczycie, z wysokim grzebieniem albo z wachlarzowatymi skrzydłami na dzwonie.

Szabla z pochwą

Broń o charakterze wybitnie dekoracyjnym i reprezentacyjnym jest trudna do jednoznacznej kwalifikacji. Głownię, uważaną za dzieło lwowskich Ormian, można wiązać z okresem panowania Jana III Sobieskiego. Antykizująca oprawa musiała powstać dużo później, o czym świadczy ornament rokokowy.

Przyłbica

Przykład hełmu zwanego przyłbicą, chroniącego całą głowę żołnierza. Reprezentuje on schyłkową fazę rozwoju tego typu oręża, którego początki sięgają XIV wieku, kiedy do hełmów zaczęto montować ruchomą osłonę twarzy.

Buzdygan

Buzdygan, czyli broń obuchowa złożona z trzonka i osadzonej na nim głowicy z pionowo ustawionych płytek – piór, był powszechnie używany w wojsku polskim w XVII i XVIII wieku jako broń dystynkcyjna, oznaczająca stopień rotmistrza i pułkownika. Według tradycji prezentowany buzdygan należał do Stefana Czarnieckiego, kasztelana kijowskiego, później hetmana polnego koronnego.

Mundur gen. dyw. Tadeusza Bora-Komorowskiego, Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych

Mundur ten jest darem syna generała — Adama Komorowskiego. Postać osoby, która ten mundur nosiła, jest doskonałą ilustracją losów Polski w I połowie XX wieku. Tadeusz Komorowski „Bór” urodził się w 1895 roku. W okresie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, od 1918 roku — w Wojsku Polskim...

Kombinezon lotniczy RAF (Royal Air Force)

Kombinezon lotniczy wykonany z brązowej satyny na watolinie, zapinany z przodu na metalowy suwak. Nogawice od stanu do dolnych krawędzi i z boku zapinane na metalowe suwaki. W okolicy kroku, po lewej stronie wszyta kieszeń wewnętrzna zapinana pionowo na klapę. Na lewym rękawie na wysokości łokcia...

Zasobnik zrzutowy bębnowy, tzw. celka

Jest to jeden z elementów brytyjskiego zasobnika zrzutowego, który składał się z szeregu takich segmentów. Posiada on prostą konstrukcję cylindra zaopatrzonego w pokrywy. W celu umożliwienia transportowania po wyjęciu z kontenera posiada uchwyty do przenoszenia. W zbiorach muzealnych...

Płomień do trąbki sygnałowej 2. Pułku Artylerii Lekkiej Legionów

Płomień do trąbki sygnałowej stanowił jej element ozdobny, był używany podczas uroczystych wystąpień. Trębacz był obecny w etacie szwadronu liniowego pułku kawalerii oraz na etatach pieszych kompanii strzeleckich i ckm oraz oddziałów artylerii. W polu...

Orzeł czapkowy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, wzór 40

Orzeł był produkowany dla żołnierzy PSZ w 1942 roku lub później. Nawiązuje kształtem do przedwojennych orłów wojskowych, zwłaszcza tzw. furażerkowego z lat 30. XX wieku. Nosi koronę zamkniętą, tak jak orzeł państwowy z 1919 roku. Tak jak przedwojenne...

Orzeł czapkowy lotniczy, kombatancki

Orzeł lotniczy nawiązujący do przeznaczonych dla lotników orłów wz. 36 (oparty na orle wojskowym wz.19, ze stylizowanymi skrzydłami husarskimi). Wytłaczany z blachy alpakowej, zaczep dorobiony wtórnie. Od orłów wz. 36 różni go kilka szczegółów...

Oznaka Strzelców Podhalańskich

Oznaka (potocznie zwana „korpusówką”) pułków strzelców podhalańskich została wprowadzona w 1919 roku. Przedstawia swastykę o skróconych zagiętych częściach ramion na tle stylizowanej gałązki jodłowej. Swastyka to prastary indoeuropejski symbol słońca, ognia i pomyślności. Na ziemiach polskich najdłużej utrzymała się na Podhalu, gdzie była zwana „krzyżykiem niespodzianym”.