Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Urna na kopiec Piłsudskiego z ziemią ze wszystkich lotnisk II RP

Duża urna w formie walca, na okrągłej płaskiej podstawie, wsparta na trzech stylizowanych łapach zwierzęcych. Na brzegu urny orzeł w koronie z rozpostartymi skrzydłami. Na ściance zewnętrznej urny mapa II Rzeczypospolitej z zaznaczonymi wszystkimi lotniskami, nad nią samolot w locie. Dalej na prawo buława marszałkowska i stosowny napis. Pobrano do niej ziemię z 40 lotnisk. Uroczystość na kopcu odbyła się 20 października 1935 roku. Na ścianach zewnętrznych urny mapa Polski, nad nią samolot w locie. Z prawej strony buława marszałkowska, dalej po prawej napis w sześciu wierszach: „ZIEMIA NA KOPIEC MARSZAŁKA JÓZEFA PIŁSUDSKIEGO ZE WSZYSTKICH LOTNISK POLSKICH”.

Silnik lotniczy „Argus” — model As-5

Na niezwykle bogatej ekspozycji silników lotniczych w Muzeum Lotnictwa w Krakowie przyciąga uwagę wielki, 24-cylindrowy silnik, z cylindrami ułożonymi po cztery w sześciu rzędach — taki układ można nazwać „podwójnym W”. Był przez wiele lat bardzo tajemniczym...

Rzeźba „Ptaszki” Jędrzeja Wowro

Jędrzej Wowro (Andrzej Wawro) był najsłynniejszym twórcą ludowym okresu międzywojennego. Urodził się w 1864 roku w Gorzeniu Dolnym koło Wadowic. Pochodził z biednej rodziny i od najmłodszych lat przyzwyczajony był do ciężkiej pracy. Już pierwsze figurki rzeźbił, zaniedbując swoje pasterskie obowiązki.

Radioodbiornik kryształkowy

„Cały kraj w zasięgu detektora” — to hasło brytyjskich radiowców z 1923 roku. Sześć lat później zaczęło wcielać je w życie Polskie Radio SA. Dlaczego odbiornik detektorowy, a nie dający lepszy odbiór lampowy? Z kilku powodów, z których dwa przesądzały o wyborze: znacznie niższa cena i niezależność od źródła zasilania, co w kraju słabo jeszcze zelektryfikowanym, jakim była Polska trzeciej dekady XX wieku, musiało być decydujące.

Radioodbiornik Marconi — model 4-LS/I (nr fabryczny 7163)

Radio Marconi to luksusowy odbiornik bateryjny wysokiej klasy wyprodukowany przez Polskie Zakłady Marconi SA. Ta warszawska filia londyńskiego przedsiębiorstwa Marconi Wireless Telegraph Company Ltd., założonego przez niekwestionowanego twórcę radiofonii Guglielma Marconiego, powstała w 1928 roku. Do roku 1932 mieściła się w Warszawie, w budynku Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego, pierwszej liczącej się na rynku polskiej firmy, która rozpoczęła stopniową radiofonizację Polski.

Radio Philips 7–39 (nr fabryczny 1549)

Radioodbiornik 7-39 produkcji Polskich Zakładów Philips pochodzi z przedostatniego sezonu produkcji przypadającej na lata 1938/39 i zakończonej wraz z wybuchem II wojny światowej. Polskie Zakłady Philips to największe zakłady radiowe działające w przedwojennej Polsce. Założone w Warszawie w roku 1922 przez holenderski koncern Philips pod nazwą Polsko-Holenderska Fabryka Lampek Elektrycznych SA, od 1928 roku funkcjonowały pod nazwą Philips.

Radio Elektrit Majestic (nr fabryczny 7578)

Radioodbiornik Majestic to przykład produkcji jednej z największych przedwojennych polskich firm radiowych — Towarzystwa Radiotechnicznego Elektrit. Model ten wyróżniono złotym medalem na Wystawie Radiowej w Paryżu w 1936 roku. Nic więc dziwnego, że reklama prasowa z lat 30. XX wieku określała go mianem „odbiornika dla najwybredniejszych”.

Popielniczka szklana z widokiem Domu Zdrojowego w Krynicy

Opisywany obiekt to szklana popielniczka o prostokątnej podstawie, na dłuższych bokach znajdują się wgłębienia na papierosy. Do spodu jest przyklejona fotografia kolorowana wielkości pocztówki przedstawiająca Dom Zdrojowy w Krynicy. U dołu przedstawienia, pośrodku, znajduje się napis...

Płomień do trąbki sygnałowej 2. Pułku Artylerii Lekkiej Legionów

Płomień do trąbki sygnałowej stanowił jej element ozdobny, był używany podczas uroczystych wystąpień. Trębacz był obecny w etacie szwadronu liniowego pułku kawalerii oraz na etatach pieszych kompanii strzeleckich i ckm oraz oddziałów artylerii. W polu...

Piec kaflowy z dworu z Drogini

Piec kaflowy został przeniesiony na teren Muzeum Nadwiślańskiego Parku Etnograficznego w Wygiełzowie i Zamku Lipowiec jako element stanowiący dawne wyposażenie dworu z Drogini. Podczas rekonstrukcji umiejscowiony w pomieszczeniu stanowiącym ekspozycję muzealną pełni funkcję ozdobną w pokoju pana, choć dawniej służył w drogińskim dworze do ogrzewania pomieszczeń, w których od pokoleń żyła rodzina Bzowskich.

Odznaka pamiątkowa „Za Huszt”

Pamiątkowa odznaka dla byłych żołnierzy Legionów Polskich, a później Polskiego Korpusu Posiłkowego, internowanych w 1918 roku. Wykonana ze srebrzonego tombaku, w kształcie orła z odznaką II Brygady Legionów na piersi. Owal ze...

Orzeł policji Województwa Śląskiego

Jest to orzeł pochodzący z herbu autonomicznego Województwa Śląskiego, wyglądem nawiązuje do średniowiecznego orła śląskiego, z charakterystyczną przepaską na skrzydłach. Został wykonany z cienkiej blachy mosiężnej, złocony, z zaczepem dorobionym wtórnie. Województwo Śląskie od utworzenia w 1922 roku cieszyło się bardzo szeroką autonomią, określoną w tzw. Statucie Organicznym Województwa Śląskiego. Miało własny sejm decydujący o większości spraw wewnętrznych i własny skarb.

Odznaka Obserwatora (Nawigatora)

Odznaka Obserwatora (Nawigatora) należy do mundurowych odznak specjalności lotniczych, noszonych przez pilotów i innych członków personelu latającego. Popularna „gapa” to jeden z najbardziej znanych symboli polskiego lotnictwa wojskowego. Odznakę nosili polscy lotnicy okresu międzywojennego i Polskich Sił Powietrznych z II wojny światowej.

Mundur Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”

Marynarka od uroczystego stroju w okresie międzywojennym należała do członka Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Marynarka, dwurzędowa, została uszyta z sukna w kolorze zielonym, z czasem wypłowiała, ma przyszyte pięć oryginalnych guzików, niestety nie jest kompletna. Stanowi tylko jeden z elementów pełnego umundurowania.

Maszyna do pisania FK mała („efka”)

FK mała to niewielkich rozmiarów przenośna maszyna do pisania, należąca do najbardziej charakterystycznych przykładów listówki z pierwszej połowy XX wieku. Jej produkcję, na podstawie patentu zakupionego od szwajcarskiej firmy Paillard, rozpoczęła w 1938 roku warszawska Fabryka Karabinów (F.K). Maszyna była wyposażona w powszechny w swoich czasach mechanizm dźwigniowo-czcionkowy z dwurejestrową klawiaturą.

Łopatka pamiątkowa z okresu budowy kopca Piłsudskiego

Kopiec Piłsudskiego to najmłodszy i największy z czterech krakowskich kopców, usypany na szczycie Sowińca znajdującego się w Lesie Wolskim. W 1934 roku Związek Legionistów Polskich wysunął pomysł usypania kopca-pomnika walki narodu o niepodległość. Kopiec zaczęto sypać 6 sierpnia 1934 roku w 20. rocznicę wymarszu z Krakowa I Kompanii Kadrowej Legionów.

Kilim projektu Bogdana Tretera

Bogdan Treter (1886–1945) — architekt, wojewódzki konserwator zabytków województwa krakowskiego — zaprojektował dla Towarzystwa Polskiego Przemysłu Kilimkarskiego „Kilim" tkaniny pokazane w 1929 roku na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Jego projekty zrealizowała Pracownia Stylowych Kilimów Artystycznych Wandy Grottowej w Krakowie.

Fonograf kieszonkowy Mikiphone

Fonograf posiada sprężynowy mechanizm napędu i jest przystosowany do odtwarzania płyt o średnicy od 10 cm do 25 cm z prędkością 33 obrotów na minutę. Gramofon kieszonkowy Mikiphone niekiedy bywa określany mianem walkmana epoki wiktoriańskiej oraz pradziadkiem iPoda. Jest on przykładem jednego z pierwszych miniaturowych przenośnych urządzeń do odtwarzania muzyki.

Obraz „Portret Kazimierza Janoty Bzowskiego” Stanisława Janowskiego

Portret Kazimierza Janoty Bzowskiego (ostatniego właściciela majątku drogińskiego), namalowany przez Stanisława Janowskiego w 1927 roku. Obraz należał do rodziny Janotów Bzowskich z Drogini. Podarował go do muzeum Witold Nekanda Trepka.