Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Flakon marki Chanel projektu Lou Doufmana

Zestaw składa się ze szklanego flakonu i oryginalnego kartonowego pudełka na perfumy Chanel No 5. Flakon został wykonany ze szkła kryształowego, w formie spłaszczonej prostopadłościennej karafki, z kryształowym szlifowanym fasetowo korkiem.

Flakon marki Guerlain

Zestaw składa się z kryształowego flakonu perfumowego z korkiem, oraz kartonowego futerału. Flakon ma formę przysadzistej karafki o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, z odwróconymi ku dołowi wolutami przy szyjce. Korek jest szlifowany, w kształcie liścia, karcianego znaku pik. Na ściance flakonu, na tle czerwonego ornamentu z wici roślinnej, umieszczono okrągłą papierową etykietę z nazwą „MITSOJKO”.

Przybory toaletowe

Zestaw przyborów toaletowych składa się z: składanej brzytwy, pędzelka, składanego nożyka, łyżeczki oraz dwóch szpatułek do nakładania kremów.

„Atlas roślin i zwierząt”

Zachowany zbiór malowideł, zwany Atlasem roślin i zwierząt, identyfikuje się ze znanymi z przekazu źródłowego przedstawieniami roślin i zwierząt zakupionymi dla Szkoły Rysunku i Malarstwa przez malarza Józefa Peszkę. W archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego zachował się dokument, w którym Peszka wymienia rzeczy nabyte dla szkoły w roku 1920. W spisie tym, pod numerem 7, zapisał: „Zbiór olejno malowanych zwierząt i ptactwa i kwiatów wszystkich sztuk 30 na grubym papierze półarkuszowym 540 zł pols. [polskich]”.

„Popiersie Lenina” Xawerego Dunikowskiego

Xawery Dunikowski (1875–1964) jest jednym z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy XX wieku. Prezentowane popiersie Włodzimierza Iljicza Lenina pochodzi z okresu powojennego w twórczości artysty. Dunikowski po II wojnie światowej dał się porwać ideom socrealizmu. Zaangażowanie ideologicznie nie przełożyło się jednak na formę jego dzieł – pozostał wierny ekspresyjnej, uproszczonej formie, którą wypracował w dwudziestoleciu międzywojennym.

Flakon ze szkła mlecznego na wodę kolońską

Wykonany ze szkła mlecznego flakon w formie walcowatej karafki z korkiem ozdobiony jest kompozycją kwiatową oraz malowaną tabliczką z napisem „COLOGNE”.

Flakon „Parfum de mon chateau” w formie zamku

Wykonany ze szkła bezbarwnego flakon perfumowy ma zaskakującą formę zamku. Jego dach stanowi zamknięcie flakonu , wykonane ze szkła złoconego. Styl bryły architektonicznej zamku to tzw. kostium francuski – styl neorenesansowy z elementami barokowymi, charakterystyczny dla 2. połowy XIX wieku.

Obraz „Autoportret” Leona Wyczółkowskiego

Wśród portretów stworzonych przez Leona Wyczółkowskiego szczególne miejsce zajmują jego autoportrety, które nie tylko odzwierciedlają wygląd artysty w różnych okresach jego życia, ale również, są zapisem zmieniających się nastrojów i osobowości malarza. Dokumentują także jego rozwój artystyczny. Wyczółkowski stworzył kilkadziesiąt wizerunków własnych w malarstwie olejnym, temperze, pastelu i w technikach graficznych. Pierwsze prace pochodzą z lat 90. XIX wieku, a kolejne powstawały aż do końca życia artysty.

Honza Zamojski, „Modernism”

Wideo Honzy Zamojskiego zatytułowane Modernism jest próbą krytycznego spojrzenia na zjawisko modernizmu w architekturze. Artysta redukuje idee stojące u podstaw tego nurtu do prostego schematu powtarzalnej czynności oglądanej na ekranie. W wyniku zapętlonego gestu układania okrągłych ciasteczek jedno na drugim powstaje coś na kształt wieży, co w dalekim skojarzeniu przywołuje zmaterializowane założenia architektury modernistycznej, przejawiające się w prostych formach geometrycznych, rezygnacji z dekoracyjności i ornamentu, sprowadzeniu bryły budynku do struktury abstrakcyjnej.

Aparat fotograficzny Zenit

Wbrew opiniom krążącym wśród kolekcjonerów pierwszy model radzieckiej lustrzanki małoobrazkowej Zenit był opracowany samodzielnie przez firmę Krasnogoskiy Mekhanicheskiy Zavod już w 1950 roku. Co prawda wykorzystywał on niektóre elementy stosowane w aparacie Zorkij, jednak mechanizm lustra był własną konstrukcją radzieckich inżynierów. Korpus aparatu Zorkij został przebudowany, tak aby pomieścić dodatkową komorę mieszczącą lustro, nad którą umieszczono zaokrągloną obudowę z pryzmatem. Wykorzystanie pryzmatu do odwracania obrazu na matówce było pionierskim rozwiązaniem, które stosowali w tym czasie nieliczni wytwórcy na świecie. Podstawową wadą wprowadzonego rozwiązania był stosunkowo ciemny obraz i znacznie obcięte pole widzenia w wizjerze.

„Dziecko”, rzeźba Wandy Ślędzińskiej

Wanda Ślędzińska (1906–1999), rzeźbiarka, pedagożka związana przez wiele dekad z krakowską Akademią Sztuk Pięknych. Pracę na akademii rozpoczęła jako asystentka w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Ślędzińska była pierwszą kobietą na stanowisku kierowniczki katedry rzeźby krakowskiej ASP. Funkcję tę sprawowała aż do przejścia na emeryturę w 1970 roku.

Rzeźba „Autoportret” Wandy Ślędzińskiej

Wanda Ślędzińska (1906–1999), rzeźbiarka, pedagożka związana przez wiele dekad z krakowską Akademią Sztuk Pięknych. Pracę na akademii rozpoczęła jako asystentka w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Ślędzińska była pierwszą kobietą na stanowisku kierowniczki katedry rzeźby krakowskiej ASP. Funkcję tę sprawowała aż do przejścia na emeryturę w 1970 roku.

Rzeźba „Portret modelki” Wandy Ślędzińskiej

Wanda Ślędzińska (1906–1999), rzeźbiarka, pedagożka związana przez wiele dekad z krakowską Akademią Sztuk Pięknych. Pracę na akademii rozpoczęła jako asystentka w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Ślędzińska była pierwszą kobietą na stanowisku kierowniczki katedry rzeźby krakowskiej ASP. Funkcję tę sprawowała aż do przejścia na emeryturę w 1970 roku.

Wachlarz ze sceną dworską

Wachlarz wykonany jest z tkaniny ręcznie malowanej. W plisach wachlarza widoczne są bogato zdobione pola z różnymi wzorami kwiatowymi, w palecie błękitów i różów, malowanymi farbą (gwasz?), w układzie pionowym. Przez kompozycje kwiatowe przebiegają ornamenty z rombów wyszywanych nicią ze złotem, z dodatkiem cekinów i koralików w rogach. Wzdłuż wachlarza biegnie pas płycin kwadratowych, na przemian brązowych i błękitno-niebieskich, z kwiatami odpowiednio białymi i różowymi, w różnych kompozycjach.

Wachlarz z uchwytem z szylkretu

Wachlarz wykonany jest z papieru/skóry (?), ręcznie malowanej przedstawieniami scen w ogrodzie, w trzech osobnych polach. W środkowym, największym polu, przedstawiono scenę picia herbaty w ogrodzie. Dwie damy przy nakrytym stoliku rozmawiają z oficerem w błękitnym mundurze. W tle widoczny jest ogrodowy mur i roślinność.

Wachlarz ze sceną romantyczną

Wachlarz wykonany jest z papieru, z uchwytem i żebrami z kości słoniowej. Na papierze umieszczono sceny naniesione techniką graficzną, podmalowane gwaszem. Scena główna na wachlarzu przedstawia obejmującą się parę na mostku (?) w angielskim ogrodzie. U stóp pary kupidyn wskazuje różę. Tło sceny stanowi rozbudowany pejzaż z efektami perspektywy powietrznej, przechodzący w obfity malowany złoty ornament z wici roślinnej z fioletowymi kwiatami.

Marcin Maciejowski, „Lekarz powiedział…”

W twórczości Marcina Maciejowskiego ujawnia się zainteresowanie współczesnością i codziennym życiem człowieka. Jego malarskie komentarze do rzeczywistości są efektem wnikliwej i wieloaspektowej obserwacji polskiego społeczeństwa. Artysta analizuje obyczaje, bada stereotypy i wzorce kulturowe. Podejmuje tematy medialne, przedstawiając postaci znane z pierwszych stron gazet (polityków, dziennikarzy, celebrytów), wątki sensacyjnych wydarzeń, czy problemy społeczne i ekonomiczne. Wiele uwagi poświęca społecznemu odbiorowi sztuki oraz roli artysty.

Karolina Kowalska, „Okno na zimę”

W twórczości Karoliny Kowalskiej dominują motywy miejskiej codzienności, złudnych oznak gospodarczej prosperity. Ulice, blokowiska i biurowce pojawiają się obok intymnego wnętrza mieszkania i anonimowej publicznej infrastruktury. Architektoniczne i medialne symbole kapitalizmu wyznaczają obszar życia człowieka, czyniąc ze świata natury luksusowy dodatek. Artystka manipuluje ich widokami wtłoczonymi w codzienne realia i z nutą ironii poddaje je przetworzeniu. Konstruowane w ten sposób fotografie, filmy, instalacje i obiekty ujawniają w formie finezyjnego żartu efekty oddziaływania zurbanizowanej przestrzeni na jednostki i relacje międzyludzkie albo proponują ich nieco ulepszone warianty. Projekty realizowane przez artystkę łączą niekiedy sztuki wizualne, tekst i muzykę.

Maurycy Gomulicki, „Bestia”

W tradycji kultury węże stanowią groźny i potężny symbol pierwotnych sił kosmicznych; są reprezentantami chaosu i śmierci. Niejednokrotnie były też obiektem kultu: dla starożytnych Egipcjan symbolizowały moc władania życiem i śmiercią, ozdabiały koronę faraonów; Grecy uznawali je za ucieleśnienie bóstw chtonicznych, a ze względu na zrzucaną corocznie skórę przydali je jako atrybut Asklepiosowi w roli symbolu życia, zdrowia i odrodzenia. Rzymianie hodowali węże w domach, widząc w nich strażników ogniska domowego i rodziny; Aztekowie uczynili zaś pierzastego węża – Quetzalcoatla – współtwórcą świata, bogiem wiatru i ziemi. Również w bliższych nam rejonach kwitł pierwotny kult węży – przykładem może być plemię Krakowiaków z prawego brzegu Wisły. Kultura judeochrześcijańska węże oceniała natomiast raczej negatywnie: w historii Adama i Ewy stały się one stworzeniami przeklętymi; starotestamentowy Bóg zsyłał je na Izraelitów jako karę, by potem za pośrednictwem Mojżesza posłać im na ratunek też węża, tyle że miedzianego.

Tomasz Baran, bez tytułu

W swojej twórczości Baran analizuje zagadnienia płaszczyzny i koloru, czyli jedne z podstawowych elementów budujących formę malarskiego dzieła. Zaprzeczając tradycyjnej płaskości obrazu, zbliża malarstwo ku trójwymiarowym obiektom, wygina krosna, modyfikuje sposób ich połączenia z płótnem, przycina nieregularnie krawędzie obrazów bądź tworzy za ich pomocą organizmy przestrzenne. W pracy z kolekcji Bunkra Sztuki w nietypowy sposób uformowane zostało podobrazie, które – poza miejscem rozpięcia płótna na prostokątnej ramie drewnianego krosna – miejscami przytwierdzono do dwóch dodatkowych, przebiegających ukośnie listew oraz do warstwy tektury osłaniającej odwrocie obrazu, elementów niedostępnych dla oka widza. Rezultatem tego zabiegu jest niejednolita, przestrzenna struktura złożona z wypukłości i wklęsłości, nieobecnych zazwyczaj w gładkiej płaszczyźnie płótna.