Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

„Portret biskupa Konstantego Felicjana Szaniawskiego” Józefa Brodowskiego

Konstanty Felicjan Szaniawski był referendarzem litewskim, biskupem kujawskim i krakowskim. Zaangażowany w politykę, brał udział w rokowaniach dyplomatycznych oraz w wewnętrznych negocjacjach, związanych z wojskiem i skarbem, zmierzających do uspokojenia kraju. Z jego inicjatywy rozbudowano seminarium w Krakowie i założono Wyższe Seminarium Duchowe w Kielcach. Był jednym z najbogatszych biskupów Rzeczpospolitej.

„Poselstwo polskie u sułtana” lub „Audiencja posła polskiego u sułtana” Lucjana Wędrychowskiego

Prezentowany obraz ze zbiorów Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie jest dziełem nietypowym w twórczości Wędrychowskiego. Przedstawia ono bliżej nieokreślone poselstwo polskie na audiencji u sułtana Imperium Osmańskiego. Stroje postaci i wnętrze odwołują się do XVII i XVIII wieku. Scena odbywa się w wiernie oddanym realnym wnętrzu – Arz Odası, sali audiencji pałacu Topkapı w Stambule. Posłowie, zgodnie z tureckim obyczajem, na własne stroje mają nałożone specjalne kaftany, w które ubierano posłów przed wizytą u wielkiego wezyra lub sułtana. Ten bogato zdobiony ubiór był bardzo pożądany przez polskich przybyszów.

„Żołnierz austriacki” Feliksa Szynalewskiego

Feliks Szynalewski urodził się w Krakowie 11 maja 1825 roku. W latach 1835–1837 ukończył dwie klasy szkoły wydziałowej, w latach 1837–1841 trzy klasy Gimnazjum św. Anny, a następnie rozpoczął naukę w krakowskiej Szkole Rysunku i Malarstwa. Rysunku uczyli go Jan Nepomucen Głowacki oraz Jan Nepomucen Bizański, malarstwa – Wojciech Korneli Stattler, a rzeźby Karol Ceptowski. W czasie studiów Szynalewski zarabiał wykonywaniem litografii.

„Złożenie do grobu”

Anonimowe, niedatowane dzieło odwołuje się do tradycji malarstwa XVII i XVIII wieku – zarówno pod względem formalnym jak i kompozycyjnym.

„Portret mężczyzny w surducie”

Prezentowany portret ze zbiorów Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie przedstawia niezidentyfikowanego mężczyznę w średnim wieku. Wizerunek jest niedokończony, dzięki czemu daje wgląd w proces powstawania obrazów w XIX wieku i ówczesną technikę malarską.

„Pejzaż ze sztafażem” Salvatora Rosy

Salvator Rosa malował portrety, sceny batalistyczne, mitologiczne i religijne oraz pejzaże imaginacyjne. W krajobrazach Rosy sztafaż ludzki i zwierzęcy pełni podrzędną rolę w kompozycji, której niepokojący, poetycki nastrój budują przedstawienia skał, powykręcanych drzew i antycznych ruin.

„Portret ks. Franciszka Siarczyńskiego” Karola Schweikarta

Prezentowany portret powstał na podstawie litograficznego wizerunku Franciszka Siarczyńskiego (1758–1829) – księdza, historyka, geografa, publicysty, bibliotekarza i pierwszego dyrektora Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie.

„Portret mężczyzny” Jána Kupeckýego

Ján Kupecký urodził się w roku 1666 lub 1667 w rodzinie tkacza w Pezinok na terenie dzisiejszej Słowacji. Żeby uniknąć nauki tkactwa, na którą nalegał jego ojciec, młodzieniec w wieku 15 lat uciekł z domu. W zamku Holíč należącym do hrabiego Adama Czabora z Czabor (zm. 1691) poznał szwajcarskiego malarza Benedikta Klausa, który zatrudniony był w rezydencji jako konserwator.

„Portret podwójny małżeństwa Markowskich” Józefa Peszki

Prezentowany portret przedstawia małżeństwo Markowskich – Józefa i Marię z Langelotów. Obraz powstał w drugim krakowskim okresie twórczości Peszki (od roku 1813). Józef Markowski (1758–1829), sportretowany wraz z żoną, był jednym z najważniejszych polskich naukowców tamtych czasów.

„Studium aktu chłopca” Tadeusza Okonia

Prezentowane, malarskie studium aktu chłopca wykonał Tadeusz Okoń (1872–1957) w czasie studiów w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Okoń kształcił się w SSP w latach 1887–1896 pod kierunkiem Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza, Leopolda Loefflera i Teodora Axentowicza. Naukę kontynuował na ASP w Wiedniu (1896), ASP w Monachium (1896–1898) i na Académie Colarossi w Paryżu (1898–1900).

„Studium aktu kobiety siedzącej” Bronisławy Galiczanki

O życiu i twórczości artystycznej Bronisławy Galiczanki (Bronisławy Olgi Galicy) wiadomo niewiele, a jej dorobek artystyczny ograniczony jest do kilku prac studenckich. Urodziła się w Czerteżu w pobliżu Sanoka w 1902 roku. Na studiach w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych notowana była w latach 1924–1928. Kształciła się w pracowniach Władysława Jarockiego i Fryderyka Pautscha, a jej twórczość została wówczas kilkukrotnie dostrzeżona i nagrodzona...

„Scena pasterska na tle krajobrazu” Petera Philippa Roosa

Prezentowany obraz przedstawia typową dla malarza scenę pasterską. Dzieło utrzymane jest w ciepłej, wąskiej gamie barwnej zdominowanej przez brązy. Doskonale uchwycona przez malarza pogoda przywołuje wrażenie gorących i wilgotnych sierpniowych popołudni – nad rozgrzaną, parującą ziemią gęstnieją ciemne, burzowe chmury, poniżej których lecą ptaki, uciekające przed zbliżającą się zawieruchą.

„Studium aktu męskiego” Zdzisława Jasińskiego

Prezentowany olejno malowany akt męski Jasiński – podówczas student krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych – wykonał w pracowni Floriana Cynka w roku 1884. Za pracę tę otrzymał nagrodę od uczelni.

„Autoportret” Leona Wyczółkowskiego

Wśród portretów stworzonych przez Leona Wyczółkowskiego szczególne miejsce zajmują jego autoportrety, które nie tylko odzwierciedlają wygląd artysty w różnych okresach jego życia, ale również, są zapisem zmieniających się nastrojów i osobowości malarza. Dokumentują także jego rozwój artystyczny. Wyczółkowski stworzył kilkadziesiąt wizerunków własnych w malarstwie olejnym, temperze, pastelu i w technikach graficznych. Pierwsze prace pochodzą z lat 90. XIX wieku, a kolejne powstawały aż do końca życia artysty.

„Studium postaci męskiej” Stanisława Bieńkiewicza

Stanisław Bieńkiewicz (1855–po roku 1930) w latach 1871–1880 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Jana Matejki. W latach 1889–1890 razem z Józefem Mehofferem i Stanisławem Wyspiańskim pracował nad polichromią kościoła Mariackiego w Krakowie. Bieńkiewicz malował portrety, pejzaże, sceny historyczne, rodzajowe i religijne.

„Studium aktu kobiety stojącej” Stanisława Zygmunta Malchera

Prezentowane Studium aktu kobiety stojącej powstało w czasie nauki Malchera na krakowskiej uczelni. Postimpresjonistyczna maniera malarska i żywy koloryt prezentowanego obrazu świadczą o wpływie, jaki na artystę wywarła twórczość obu jego mistrzów z okresu studiów.

„Popiersie dziewczyny” Tadeusza Łakomskiego

Tadeusz Łakomski (1911–1988) w latach 1931–1938 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Fryderyka Pautscha i Wojciecha Weissa. Kształcił się również w Paryżu. Tworzył malowidła ścienne i sztalugowe, rysunki i grafikę książkową. Jest autorem karykatur m. in. najwybitniejszych artystów swoich czasów: Władysława Hasiora, Tadeusza Kantora i Jerzego Nowosielskiego. Początkowo jego malarstwo pozostawało pod wpływem koloryzmu dominującego na krakowskiej ASP. W latach 50. wprowadził w swojej twórczości motywy geometrycznych, przenikających się płaszczyzn.

„Portret Anny ze Scypionów Szaniawskiej”

Portret przedstawia młodą kobietę w błękitnej, jedwabnej sukni zdobionej koronkami. Opiera się ona o kamienny parapet, na którym stoi kosz z kwiatami. Nosi wysoko upiętą, związaną wstążką pudrowaną fryzurę oraz perłową biżuterię. Jej lewą rękę zdobi bransoleta z antykizującą gemmą. W prawej – kobieta trzyma kwiat pomarańczy.

Andris Eglītis, „It Takes Imagination to Build Reality”

Instalacja site specific Andrisa Eglītisa, która łączy obrazy olejne na płótnie i obiekty przestrzenne, sytuuje się na granicy materialności i niematerialności, dokumentacji i wyobraźni. Artysta poddaje analizie abstrakcyjne idee powojennego modernizmu (utopijność projektu, formalną prostotę i fascynację technologią) i konfrontuje je z organiczną cielesnością rzeczywistości. W strukturę dzieła wpisuje się z jednej strony historyczny i społeczny kontekst Galerii, jej funkcjonowanie w czasach komunistycznych, a także losy jej architektury i kolekcji poprzedzające rok 1989.

Wojciech Gilewicz, „Rewitalizacje”

Projekt Wojciecha Gilewicza Rewitalizacje został zrealizowany w 2007 roku w Sanoku. Wieloletnia marginalizacja miasta i wykluczanie go z kompleksowych projektów modernizacji skłoniły artystę do podjęcia własnej, niesztampowej interwencji, wykorzystującej iluzjonistyczny potencjał malarstwa. Zamierzeniem akcji była naprawa wizualnych niedostatków tkanki miejskiej, uzupełnienie jej ubytków za pomocą obrazów, a przez to przynajmniej jej tymczasowa i prowizoryczna rewitalizacja. Podczas kilkutygodniowej pracy artysty w przestrzeni publicznej Sanoka malarskie atrapy rzeczywistości przysłoniły postępującą degradację i zaniedbanie budynków oraz ulic. Zastąpiły one brakujące kafle okładzin ściennych, ukryły rażący brud i liszaje na elewacjach, wypełniły ubytki tynku, wpasowując się w nie idealnie kształtem.