Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Obiekty
wszystkie
Wyczyść filtr
Pokaż filtr
Ukryj filtr

Pas skórzany dekorowany metalowymi ozdobami – rekwizyt ze Szkoły Sztuk Pięknych

Pas skórzany zapinany na dwie sprzączki, pokryty okuciami z blachy mosiężnej zdobionej odlewanymi ornamentami roślinnymi. Okucie paska składa się z naprzemiennie ułożonych blaszek o kształcie prostokąta o dwóch łukowo wyciętych równoległych bokach (16 sztuk) i o formie zbliżonej do owalu (15 sztuk). Przedmiot wykorzystywany był jako rekwizyt w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie.

Paleta owalna należąca do Jana Matejki

Paleta malarska, która należała do Jana Matejki jest jedną z ośmiu zachowanych w zbiorach MNK. Jest eksponowana w pracowni artysty w Domu Jana Matejki. Owalna, wykonana z drewna orzechowego, z dwoma przytwierdzonymi na stałe metalowymi naczyniami. Na powierzchni palety widać ślady używanych przez artystę, zaschniętych farb w bogatej gamie kolorystycznej.

Warsztat do malarstwa ściennego – stolik/paleta na kółeczkach

Drewniany stolik na metalowych kółeczkach, będący jednocześnie paletą do malarstwa ściennego, zaprojektował Wacław Taranczewski. Artysta w latach 1948–1970 pełnił na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie funkcję profesora, kierując katedrą malarstwa dekoracyjnego.

Hubert Gromny, Xavery Wolski, „Crystal Skulls Are Modern Fakes? Adventure Movie”

Legenda Muhlenberga, hipoteza czasu widmowego, protokoły mędrców Syjonu – spiskowe teorie dziejów od wieków zaprzątają głowy sporej grupy badaczy i miłośników przeszłości, stanowiąc także jeden z bardziej kontrowersyjnych, a równocześnie interesujących elementów współczesnej kultury. Dla Huberta Gromnego i Xaverego Wolskiego stały się one inspiracją do stworzenia instalacji Crystal skulls are modern fakes? Adventure movie. Wychodząc od eklektycznego charakteru teorii spiskowych, czerpiących wyrywkowo z nauk historycznych, popkultury i futurologii, twórcy poddali badaniu typowe ich wyznaczniki i stworzyli nową spiskową narrację. Poddaje ona w wątpliwość oficjalne ustalenia odnoszące się do pochodzenia Słowian.

„Czołg” („Dziś są moje urodziny”, 1990)

Prezentowany obiekt powstał do spektaklu Teatru Cricot 2 Dziś są moje urodziny, nad którym artysta pracował od października 1989 do początku grudnia 1990 roku. Tadeusz Kantor zmarł po jednej z ostatnich prób spektaklu, 8 grudnia 1990 roku. Premiera odbyła się wkrótce potem, w styczniu 1991 roku w Théâtre Garonne w Tuluzie, następnie spektakl pokazywany był w 22 miastach na całym świecie aż do czerwca 1992 roku.

„Goplana i Elfy” („Balladyna”, 1943)

Goplana i Elfy jest rekonstrukcją obiektu ze spektaklu Balladyna, zrealizowanego w Krakowie w 1943 roku przez Tadeusza Kantora i grupę krakowskich artystów w Podziemnym Teatrze Niezależnym. Z tego okresu nie ocalały żadne obiekty. Oprócz Balladyny Juliusza Słowackiego Kantor zrealizował w Podziemnym Teatrze Niezależnym także Powrót Odysa Wyspiańskiego w 1944 r.

„Drzwi” („Niech sczezną artyści”, 1985)

Drzwi są kluczowym elementem spektaklu Teatru Cricot 2 Niech sczezną artyści. Premiera spektaklu odbyła się w Alte Giesserei w Norymberdze 2 czerwca 1985 roku. Miejsce akcji to „SKŁAD PRZYCMENTARNY”, do którego otwiera drzwi „DOZORCA” („KIEDYŚ, DAWNO, MIAŁ IMIĘ CHARON, PRZEWOŹNIK UMARŁYCH”). Skład, nawiązując wprost do wcześniejszego o pięć lat spektaklu Wielopole, Wielopole, zamienia się w pokój, w którym trwają, stale odnawiane, krótkie codzienne czynności.

„Wózeczek” — prototyp („Niech sczezną artyści”, 1985)

Wózeczek stał się w spektaklu symbolem wspomnienia dzieciństwa. Czytamy w Przewodniku po spektaklu: „Idziemy ku przodowi w przyszłość, / równocześnie zagłębiając się w rejony / PRZESZŁOŚCI, czyli ŚMIERCI. (...) / Siedzę na scenie, / JA — rzeczywisty, lat 70... / nigdy już nie stanę się na nowo / chłopcem, gdy miałem 6 lat... / wiem o tym, ale pragnienie jest / nieprzeparte, / nieustanne, / napełnia całe moje istnienie... / W drzwiach zjawia się / MAŁY ŻOŁNIERZYK — dziecko / JA — GDY MIAŁEM 6 LAT, / na dziecinnym wózeczku / (na moim wózeczku!)”.

„Okno” („Wielopole, Wielopole”, 1980)

Rola tego obiektu jest w spektaklu dwojaka. Z jednej strony okno otwiera „Pokój Dzieciństwa” na zewnątrz, umożliwia przenikanie z innymi przestrzeniami. Podobnie jak miało to miejsce w spektaklu Umarła klasa (1975). „Okno jest niezwykłym przedmiotem, który dzieli nas od świata »po tamtej stronie«, od »nieznanego«... od Śmierci...”.

„Para młoda” („Nigdy tu już nie powrócę”, 1988)

The spectacle I shall never return is a summary of Tadeusz Kantor's previous theatrical work. His synthesis includes characters, objects, costumes, and mannequins, as well as motifs and entire scenes from previous performances, starting from The return of Odysseus, made in 1944 in the Underground Independent Theatre, and ending with the very last spectacle — May the artists die (1985).

Odznaka pilota Morskiego Dywizjonu Lotniczego

Odznaka wojskowego pilota morskiego pierwszej klasy ustanowiona rozkazem 13/33, obowiązująca w latach 1933—39. Prawdopodobnie nosił ją kpt. pil. Roman Borowiec, pilot samolotu CANT Z.506 Airone zatopionego na jeziorze Ślemień (tam wydobyto odznakę wraz z innymi pozostałościami samolotu).

Kordzik lotniczy (polski)

Kordzik lotniczy (polski, wz. 24) wykonany przez Fabrykę Broni Siecznej Gabriela Borowskiego. Elementy metalowe (za wyjątkiem głownii) oksydowane na kolor starego srebra, pochwa metalowa obciągnięta czarną skórą. Kordzik o głowni niklowanej, polerowanej. Wzdłuż progu sygnatura firmy. Głowica u góry ma kształt ściętego ostrosłupa. Ozdobne pierścienie na rękojeści i pochwie z ornamentem ze skierowanymi w prawą stronę...

Silnik lotniczy „Argus” — model As-5

Na niezwykle bogatej ekspozycji silników lotniczych w Muzeum Lotnictwa w Krakowie przyciąga uwagę wielki, 24-cylindrowy silnik, z cylindrami ułożonymi po cztery w sześciu rzędach — taki układ można nazwać „podwójnym W”. Był przez wiele lat bardzo tajemniczym...

Silnik lotniczy Mercedes Benz — model F–7502

Ogromne zainteresowanie lotnictwem po I wojnie spowodowało pojawienie się małych samolotów sportowych i konieczność skonstruowania dla nich małych silników lotniczych. W Niemczech taki silnik skonstruował dr Ferdinand Porsche pracujący w latach 20. w firmie Daimler w Stuttgarcie.

Radio Elektrit Majestic (nr fabryczny 7578)

Radioodbiornik Majestic to przykład produkcji jednej z największych przedwojennych polskich firm radiowych — Towarzystwa Radiotechnicznego Elektrit. Model ten wyróżniono złotym medalem na Wystawie Radiowej w Paryżu w 1936 roku. Nic więc dziwnego, że reklama prasowa z lat 30. XX wieku określała go mianem „odbiornika dla najwybredniejszych”.

Odbiornik komunikacyjny HRO — model HRO Senior

National HRO Senior to amerykański odbiornik krótkofalowy, stosowany zarówno w cywilnej, jak i wojskowej służbie radiokomunikacyjnej. HRO został wykonany w 1934 roku dla National Radio Company w USA. Odbiorniki te były produkowane w wielu wersjach: HRO Senior (prod. 1935—1943), HRO-Jr (prod. 1936—1943), RAS (prod. 1939—1945), HRO-M i HRO-5 (prod. 1944—1945).

Duchessa Stereo — aparat fotograficzny stereoskopowy firmy Contessa Nettel A.G.

Jest to aparat fotograficzny stereoskopowy, o konstrukcji składanej, na płyty szklane o formacie 4,5 x 10,7 cm. Aparat wyposażono w dwa obiektywy: Tessar 1 : 4,5 f = 6,5 cm firmy Carl Zeiss z Jeny. Wykonywał on zdjęcia (stereo-parę) na płycie szklanej „suchej” o formacie 4,5 x 10,7 cm....

Aparat fotograficzny stereoskopowy firmy Heinrich Ernemann A.G.

Aparat fotograficzny stereoskopowy o konstrukcji składanej (nożycowo) na błony cięte o formacie 5,5 x 12,5 cm. Aparat wyposażony w dwa obiektywy: Doppel Anastigmat DAGOR III 6,8/80 firmy C.P. Goerz z Berlina. Aparat fotograficzny do wykonywania zdjęć stereoskopowych wyprodukowany w latach...

Detective camera — aparat fotograficzny firmy V. Bischoff

Aparat fotograficzny detective camera został wyprodukowany około 1890 roku przez firmę V. Bischoff z Monachium (Niemcy). Jest to bardzo rzadko spotykany aparat fotograficzny z ręcznym zmiennikiem płyt o formacie 9x12 cm, pozwalający na szybkie wykonanie 12 zdjęć.

Ernoflex — aparat fotograficzny lustrzany firmy Heinrich Ernemann A.G.

Spośród bardzo wielu produkowanych na początku XX wieku aparatów fotograficznych niewątpliwie wyróżniały się aparaty zwierciadlane. Najczęściej miały one formę dużych skrzynek, w których wnętrzu swobodnie poruszało się lustro. Firma H. Ernemannn zaproponowała jednak zupełnie inne niezwykle skomplikowane rozwiązanie techniczne, wprowadzając aparat fotograficzny lustrzany o konstrukcji składanej.