Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1818
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Płaskorzeźba pochodzi z Kościoła Mariackiego i stanowi element dawnego wystroju świątyni. Datowana jest na lata ok. 1460–1470, natomiast herb został dorzeźbiony w wieku XVII. Odnowione  tym czasie dzieło umieszczono wtórnie w ufundowanej w 1634 przez Rafała Del Pace nastawie pw. Trzech Króli. Ołtarz ten w XVIII wieku przeniesiono do nieistniejącego już kościoła św. Sebastiana i św. Rocha w Krakowie (likwidacja 1821), następnie zaś do kościoła św. Piotra i św. Pawła. Płaskorzeźba znalazła się w zbiorach Muzeum Archidiecezjalnego przed 1939 rokiem.

Więcej

Rzeźba będąca pierwotnie prawdopodobnie centralną częścią ołtarza szafiastego. Po prawej stronie siedzi Madonna, trzymając na kolanach nagie Dzieciątko. Zwrócona jest w kierunku trzech monarchów, z których dwóch stoi, trzeci klęczy, dotykając ręki Dzieciątka. Za Marią stoi św. Józef. W górnej części, w układzie pasowym na tle umownego pejzażu, widzimy orszaki monarchów oraz pasterza pasącego owce. W prawym dolnym rogu znajduje się kartusz z herbem rodziny Del Pace oraz literami R D P. Podczas konserwacji odkryto na niej datę: 1635.
Herb ten należał do osiadłej w Krakowie rodziny Del Pace, monogram zaś odnosi się do Rafała Del Pace (1600–1655), który był rajcą krakowskim.
Płaskorzeźba pochodzi z Kościoła Mariackiego i stanowi element dawnego wystroju świątyni. Datowana jest na lata ok. 1460–1470, natomiast herb został dorzeźbiony w wieku XVII. Odnowione w tym czasie dzieło umieszczono wtórnie w ufundowanej w 1634 przez Rafała Del Pace nastawie pw. Trzech Króli. Ołtarz ten w XVIII wieku przeniesiono do nieistniejącego już kościoła św. Sebastiana i św. Rocha w Krakowie (likwidacja 1821), następnie zaś do kościoła św. Piotra i św. Pawła. Płaskorzeźba znalazła się w zbiorach Muzeum Archidiecezjalnego przed 1939 rokiem.
Dzieło to jest ciekawym przykładem rzeźby krakowskiej powstałej w nurcie lirycznym, który poprzedzał nurt ekspresyjny zaszczepiony w Krakowie przez Wita Stwosza. Uważane jest za dzieło warsztatu Mistrza Tryptyku Trójcy Świętej.

Opracowanie: Muzeum Archidiecezjalne im. Kardynała Karola Wojtyły w Krakowie, Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Bibliografia:
Dobrosława Horzela, Pokłon Trzech Króli, [w:] Wokół Wita Stwosza, katalog wystawy w Muzeum Narodowym w Krakowie, red. nauk. Dobrosława Horzela, Adam Organisty, red. prow. Stefaniak Krystyna, Kraków 2005, s. 30–32.
Jerzy Żmudziński, Pokłon Trzech Króli, [w:] Wawel 1000–2000, t. II: Skarby Archidiecezji Krakowskiej, katalog wystawy w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie, 05-09.2000, red. Józef Andrzej Nowobilski, Kraków 2000, kat. II/74, s. 112–113. 

Mniej

Płaskorzeźba „Pokłon Trzech Króli”

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: