Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1048
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Kimono jest strojem japońskim, będącym ważną częścią historii, kultury i tradycji tego kraju. Przez wieki jego kształt, za sprawą wpływów chińskich i koreańskich, ulegał pewnym zmianom. Swój obecny krój litery T i szerokich, sięgających niekiedy do ziemi rękawów, uzyskał w późnym okresie Edo (1603–1868).

Więcej

Kimono jest strojem japońskim, będącym ważną częścią historii, kultury i tradycji tego kraju. Przez wieki jego kształt, za sprawą wpływów chińskich i koreańskich, ulegał pewnym zmianom. Swój obecny krój litery T i szerokich, sięgających niekiedy do ziemi rękawów, uzyskał w późnym okresie Edo (1603–1868).
Zgodnie z tradycją kimona powinny być wykonane z materiałów barwionych, malowanych i szytych ręcznie. Najbardziej formalnym typem użytej tkaniny jest jedwab, zdobiony w sposób tradycyjny technikami: kata-zome (farbowanie przez szablon), yuzen-zome (malowanie na tkaninie), shibori-zome (farbowanie związanej tkaniny) oraz surihaku (nakładanie złota).
W technice kata-zome zostało zafarbowane kimono z motywem gałązek i liści klonu. Jest ono wyjątkowe, ponieważ wzór na nie został opracowany i wycięty na podstawie szablonu z kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie przez mistrza Ishimiego Ōsugiego, noszącego miano Żywego Skarbu Narodowego Japonii. Odznaczenie to nadawane jest mistrzom sztuki i rzemiosła kontynuującym i podtrzymującym dawne tradycje. Barwienie jedwabiu na strój w wielobarwnie mieniące się motywy wykonał mistrz Yoshitaka Furuta. Uwzględniając wzrost Europejczyków, przeciętnie wyższych od Japończyków, kimono przygotowane w darze dla Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, zostało uszyte w odpowiedniej długości z trzynastometrowego zwoju materiału tzw. tan.
Jest to kimono typu komon (dosłownie: „mały wzór”, „powtarzający się drobny deseń na jednobarwnym tle”). Strój ten można nosić na co dzień, ale bywa również zakładany do teatru, restauracji czy ceremonii herbacianej.

Opracowanie: Joanna Haba (Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz fotografię kobiet w kimonach w parku z końca XIX w. ze zbiorów Muzeum Historii Fotografii w Krakowie.

Mniej

Kimono typu „komon” z motywem liści klonu

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: