Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1007
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

10 listopada 1987 roku Andrzej Wajda otrzymał Nagrodę Kyoto za całokształt swojej twórczości i działalności na polu humanistyki. W ciągu kilku dni, które spędził wtedy z tej okazji w Kioto, dawnej stolicy Japonii, naszkicował kilkanaście rysunków przedstawiających miejsca, w których przebywał. Wśród nich znajdują się dwa ujęcia Kinkakuji (jap. złoty pawilon), wyjątkowego zabytku tego miasta. Nazwa budynku pochodzi od dekoracji ścian pokrytych płatkami złota.

Więcej

10 listopada 1987 roku Andrzej Wajda otrzymał Nagrodę Kyoto za całokształt swojej twórczości i działalności na polu humanistyki. W ciągu kilku dni, które spędził wtedy z tej okazji w Kioto, dawnej stolicy Japonii, naszkicował kilkanaście rysunków przedstawiających miejsca, w jakich przebywał. Wśród nich znajdują się dwa ujęcia Kinkakuji (z jap. złoty pawilon), wyjątkowego zabytku tego miasta. Nazwa budynku pochodzi od dekoracji ścian pokrytych płatkami złota. Zbudowano go w XIV wieku dla szoguna Yoshimitsu Ashikagi (1358–1408), a w kolejnych latach przekształcono w buddyjską świątynię. Kinkakuji był niszczony i odbudowywany. Ostatni raz podpalił go w 1950 roku młody mnich buddyjski, a jego historia stała się kanwą powieści Yukio Mishimy (1925–1970) zatytułowanej Złoty Pawilon. Budynek zrekonstruowano w 1955 roku, oddając wszystkie detale, w tym malowidła znajdujące się wewnątrz świątyni. Dziś jest on traktowany jako zabytek XIV wieku, ponieważ w rozumieniu japońskim ważne jest, że odtwarzając materię obiektu, przywrócono jego ducha.
Rysunek Andrzeja Wajdy przedstawia pawilon na drugim planie, za wielką sosną. Kontury zostały ujęte bardzo schematycznie, ale artysta dodał kolor, zaznaczając złoto pawilonu, zieleń i błękit igieł sosny i gdzieniegdzie odcienie jej kory. Ruchy kredki są rozmazane i nie mieszczą się w konturze, dając wrażenie obrazu widzianego w przelocie, tylko przez moment. Mimo że styl rysunku jest bardzo europejski, to kompozycja jest zdecydowanie japońska. Oba elementy ujęte są w tak zwanym uciętym kadrze. Na pierwszym planie znajduje się duży motyw, który przesłania główny temat obrazu. Takie rozwiązanie stosowali japońscy artyści, między innymi mistrzowie pejzażu — Hokusai (1760–1849) i Hiroshige (1797–1858). W serii Hokusaia Trzydzieści Sześć widoków góry Fuji święta góra Japonii zawsze znajduje się na drugim planie lub w tle innego motywu — za wielką falą, szeregiem sosen lub fragmentem beczki. Hiroshige w serii Sto widoków słynnych miejsc w Edo umieszcza na pierwszym planie wielką śliwę, fragment mostu czy zbliżenie na nogę konia. Andrzej Wajda poszukiwał takiej perspektywy, by ujrzeć i narysować nieoczywisty w ujęciu turystycznym, ale bardzo japoński widok.
Na swoim rysunku naszkicowanym w notesie umieścił również datę i miejsce powstania („13.XI.87, Kyoto.”) oraz swoją pieczęć wzorowaną na pieczęciach japońskich.

Zobacz także inne rysunki Andrzeja Wajdy

Opracowanie: Aleksandra Görlich (Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Rysunek „Złoty Pawilon w Kioto” Andrzeja Wajdy

Zdjęcia

Powiązania


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: