Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1104
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Hikifudy były projektowane przez wydawnictwa, które najczęściej drukowały plansze z popularnymi motywami (żurawia, góry Fuji, bogów szczęścia) i je sprzedawały. Rzadko zamawiano specjalne wzory, odpowiadające rodzajowi działalności danego kupca, ponieważ zamówienia specjalne były droższe. Podczas komponowania planszy zostawiano więc pustą przestrzeń, w której kupiec mógł umieścić informacje o swoim sklepie czy warsztacie. Teksty te, najczęściej stylizowane na kaligrafię, nie zawsze były pisane ręcznie. Odbijano je również z matrycy drzeworytniczej, niczym pieczęć.

Więcej

Z czym kojarzy się słowo „reklama”? Filmiki w telewizji, neony, banery na stronach internetowych, bilbordy, ulotki. Te ostatnie wrzucane są do skrzynek na listy, rozdawane na ulicy. Podobnie jest na całym świecie: od Paryża po Tokio. Wszędzie można spotkać takie same formy reklamy produktów, usług i firm. Jeśli się zastanowić, jak daleko sięgają korzenie reklamy, należałoby cofnąć się aż do historii starożytnej, gdyż reklama jest tak stara, jak handel. Przybierała różne formy, ale jej cel był zawsze taki sam – przyciągnąć potencjalnego klienta i przekonać go, że chce kupić to, co oferuje mu sprzedawca. Jedną z form reklamy stosowanej w Japonii od okresu Edo (1603–1868) jest hikifuda [引き札]. To druk reklamowy wykonany techniką drzeworytniczą lub litograficzną przez wydawcę i sprzedawany właścicielom sklepów lub warsztatów, którzy uzupełniali go swoimi danymi (nazwa, adres, krótka charakterystyka proponowanego towaru lub usługi) i rozdawali klientom. W najwcześniejszym okresie były to ulotki bez ilustracji, ale szczyt ich popularności przypadł na czasy Meiji (1868–1912), gdy przybierały formę obrazu. Występowały jeszcze w początkach okresu Shōwa (1926–1989). Warto w tym miejscu wspomnieć, że nazwy japońskich okresów historycznych pochodzą od imion nadawanych pośmiertnie cesarzom panującym w tym czasie. Meiji to okres panowania cesarza Mutsuhito. W okresie Shōwa panował Hirohito, obecnie zaś cesarz Akihito, a rok 2014 to 26. rok ery Heisei. Czas panowania określa również daty graniczne danego okresu.
Prezentowana hikifuda pochodzi z okresu Meiji (1868–1912) i została zakupiona w Japonii wraz z grupą 35 innych tego rodzaju druków stanowiących zaczątek kolekcji hikifud w zbiorach Muzeum Manggha. Są one ciekawym i niezbadanym szczegółowo zjawiskiem japońskiej sztuki popularnej tego czasu, źródłem wiedzy o społeczeństwie mieszczańskim i zmianach następujących w Japonii po otwarciu na wpływy kultury zachodniej. W społeczeństwie japońskim, podzielonym na klasy, tylko mieszczanie mogli zajmować się handlem. Stanowili oni najniższą warstwę społeczną, a jednocześnie dysponowali pieniędzmi, które wykorzystywali do zapewnienia sobie rozrywek, takich jak spektakle teatralne i zakup odwołujących się do nich drzeworytów. Hikifudy z XIX i XX wieku często przypominają te bardzo popularne formy obrazów. Mają podobne rozmiary (ok. 25 × 35 cm) i stylistykę, poruszają podobne tematy
Prezentowany druk przedstawia wojownika siedzącego na skraju lasu. Koło siebie położył podróżne nakrycie głowy i okrycie wykonane ze słomy ryżowej. Z płonącej obok pochodni unosi się dym, który zajmuje całą lewą stronę planszy. Na jego tle umieszczono napisy reklamujące aptekę.
Część z hikifud jest stylizowana na kaligrafię, nad nimi znajdują się też pieczęcie ze słowem trademark, zapisanym literami alfabetu łacińskiego.
Hikifudy były projektowane przez wydawnictwa, które najczęściej drukowały plansze z popularnymi motywami (żurawia, góry Fuji, bogów szczęścia) i je sprzedawały. Rzadko zamawiano specjalne wzory, odpowiadające rodzajowi działalności danego kupca, ponieważ zamówienia specjalne były droższe. Podczas komponowania planszy zostawiano więc pustą przestrzeń, w której kupiec mógł umieścić informacje o swoim sklepie czy warsztacie. Teksty te, najczęściej stylizowane na kaligrafię, nie zawsze były pisane ręcznie. Odbijano je również z matrycy drzeworytniczej, niczym pieczęć.

Opracowanie: Aleksandra Görlich (Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Druk reklamowy „hikifuda” z przedstawieniem wojownika w drodze

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: