Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1859
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Rzeźba pełnoplastyczna przedstawia pozbawioną atrybutów postać św. Stanisława w stroju pontyfikalnym. Figura, pierwotnie usytuowana na szczycie fasady zachodniej katedry na Wawelu, została zdjęta w czasie prac konserwatorskich w roku 1898 i zastąpiona w roku następnym kopią wykonaną przez Zygmunta Langmana.

Więcej

Figura, pierwotnie usytuowana na szczycie fasady zachodniej katedry na Wawelu, została zdjęta w czasie prac konserwatorskich w roku 1898 i zastąpiona w roku następnym kopią wykonaną przez Zygmunta Langmana. Przechowywana i eksponowana w Muzeum Narodowym. W 1950 roku przekazana w formie depozytu Zamkowi Królewskiemu na Wawelu, od 1985 roku własność Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.
Rzeźba pełnoplastyczna przedstawia pozbawioną atrybutów postać św. Stanisława w stroju pontyfikalnym. Kubiczna, statyczna, słabo rozczłonkowana, została odkuta z jednego, walcowatego bloku kamienia. Dużą, nieproporcjonalną w stosunku do korpusu głowę, nakrywa infuła osadzona na walcowatej, nadmiernie grubej szyi. Mimo że figura pozbawiona jest rąk (zachowane są wnęki do ich osadzenia oraz ślady metalowych trzpieni montażowych), można przypuszczać, iż w jednej z nich znajdował się pastorał. Zwartą bryłę posągu ożywia układ szat. Ornat układa się symetrycznie, w miękko opadające łuki (według schematu stosowanego w rzeźbie drewnianej 2. połowy XIV wieku), alba o uproszczonym rytmicznym modelunku w postaci pionowych fałd odsłania stopy. Głowa o trójkątnym kształcie ma twarz pozbawioną szczegółów anatomicznych. Prawdopodobnie została przekuta, przy czym rzeźbiarz nie ukończył swej pracy, pozostawiając niektóre elementy na etapie przygotowawczym. W miejscu, gdzie usytuowane są oczy, występują poziome pasy, na które naniesione zostały linie rzeźbiarskie wyznaczające oś przyszłej gałki ocznej. Utrącony (lub skuty) nos oraz linia wydatnego podbródka mogą wyznaczać zasięg pierwotnej formy. Wysoka infuła nałożona jest na równo przystrzyżone włosy, zaznaczone prostopadle biegnącymi żłobkami, rozpoczynającymi się przy skroniach i obiegającymi tylną część głowy. Uszy są odsłonięte, przy czym jedno zostało częściowo uszkodzone. Konstrukcję infuły podkreślają dekoracyjne pasy circulus i titulus, oraz wydłużone z tyłu i rozszerzające się ku końcom fanones.
Badacze nie są zgodni w kwestii datowania posągu. Rzeźbę zidentyfikował August Essenwein. Przez długi czas utrzymywał się pogląd o jej wczesnym pochodzeniu (pokanonizacyjne przedstawienie wykonane dla romańskiej katedry w XIII wieku, przy czym na fasadzie gotyckiego kościoła miała zostać umieszczona wtórnie). Zastrzeżenia do wczesnego datowania zgłosił, między innymi, Jerzy Gadomski, dostrzegając w nim dzieło powstałe w XIV wieku. Większość badaczy podkreśla brak profesjonalizmu artysty.
Umieszczona na fasadzie katedry rzeźba należy do przemyślanego programu architektonicznego i rzeźbiarskiego w obrębie symboli władcy i państwa, o czym świadczą monogram króla, korona, herb Królestwa Polskiego i osoba świętego patrona.

Opracowanie: dr Beata Kwiatkowska-Kopka (Zamek Królewski na Wawelu), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Posąg św. Stanisława

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: