Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1423
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Stolik Artysty jest wyjątkowym obiektem powstałym do spektaklu Dziś są moje urodziny Teatru Cricot 2, nad którym artysta pracował od października 1989 do początku grudnia 1990 roku. Tadeusz Kantor zmarł po jednej z ostatnich prób spektaklu, 8 grudnia 1990 roku. Premiera odbyła się wkrótce potem, w styczniu roku 1991, w Théâtre Garonne w Tuluzie, następnie spektakl pokazywany był w 22 miastach na całym świecie aż do czerwca 1992 roku.

Więcej

Stolik Artysty jest wyjątkowym obiektem powstałym do spektaklu Dziś są moje urodziny Teatru Cricot 2, nad którym artysta pracował od października 1989 do początku grudnia 1990 roku. Tadeusz Kantor zmarł po jednej z ostatnich prób spektaklu, 8 grudnia 1990 roku. Premiera odbyła się wkrótce potem, w styczniu roku 1991, w Théâtre Garonne w Tuluzie, następnie spektakl pokazywany był w 22 miastach na całym świecie aż do czerwca 1992 roku.
Stolik jest elementem pokoju, który Tadeusz Kantor urządził na scenie. Pokój artysty został skonstruowany z obiektów, które miały odnosić się do realnego pokoju zamieszkiwanego przez niego (Tadeusz Kantor ideę „Biednego Pokoiku Wyobraźni” łączył ze swoim pokojem — pracownią przy ul. Siennej 7/5, gdzie tworzył od 1987 roku).
Obok sztalug z obrazami, nad którymi stale intensywnie pracował, znajduje się tam łóżko, piecyk z czajnikiem czy miednica z naczyniami. Wreszcie stolik, przy którym Kantor zasiadał w trakcie prób spektaklu, z prawej strony sceny, tuż przy Obrazie Infantki jako „Właściciel Biednego Pokoju Wyobraźni”. Na stoliku ustawiona została lampka naftowa oraz oprawiona odbitka fotografii rodzinnej artysty. Codzienność i naturalność takiej sytuacji akcentuje Kantor we fragmencie notatek do III aktu spektaklu: „JA siedzę przy stoliku i piszę list. / Na stoliku lampa naftowa. / I wszystko jest tak codzienne, że chyba nic nadzwyczajnego /się nie zdarzy”.
Kantor przedstawiał siebie samego pochylonego nad stolikiem we wnętrzu jego pokoju, także na kilku obrazach i wielu rysunkach z ostatniego okresu. Niemal wszystkie obrazy powstałe po roku 1987 są autoportretami i wyznaniami osobistymi artysty.
Pokój na scenie, prócz odniesienia do miejsca zwykłego zamieszkiwania w nim, stanowił także bardzo silne odwołanie do intymności artysty, jego kondycji i lęków, które obnaża w późnym okresie twórczości. Jednym z nich jest przeczucie bliskości śmierci. Projekcja końca była w artystycznych wizjach Kantora (zarówno w teatrze, jak i w malarstwie), począwszy od roku 1986, stale obecna. Wyczuwalne są w jego działaniach pośpiech i intensywność posunięć, a także potrzeba jednoczesnego rewidowania i scalania, domykania i podsumowania. „Znam moją datę” — miał powiedzieć na rok przed śmiercią.
Na kilkanaście dni przed śmiercią Kantor wprowadził do spektaklu kościotrupa, który miał spoczywać przy stoliku, naprzeciw artysty. Decyzją zespołu Cricot 2 motyw ten został po śmierci twórcy usunięty ze spektaklu. Zachowały się rysunki artysty z motywem szkieletu.
Kolejnej, niezwykle znaczącej modyfikacji Kantor dokonał na sześć dni przed śmiercią. Zmiana dotyczyła jednej z ostatnich scen spektaklu — toastu urodzinowego, który był odtworzeniem kadru uwiecznionego na archiwalnej fotografii rodzinnej Tadeusza Kantora, stojącej w trakcie spektaklu na jego stoliku. Fotografia przedstawia matkę, ojca i wuja artysty, siedzących przy stole nakrytym białym obrusem. W spektaklu deska nakryta obrusem zostaje zamieniona w mary, które przy dźwiękach Marszu żałobnego Fryderyka Chopina zostają wniesione na scenę na ramionach uczestników konduktu żałobnego — rodziny i domowników „Biednego Pokoju Wyobraźni”.
W spektaklu Dziś są moje urodziny Stolik Artysty był bardzo ważnym motywem, do którego odwoływała się akcja sceniczna. Po śmierci Tadeusza Kantora stał się także symbolem jego dojmującej nieobecności.
Stolik został wykonany z drewna, pomalowanego bejcą na szary kolor. Lampa naftowa oraz składane, drewniane krzesło są przedmiotami gotowymi. W trakcie pokazów spektaklu miniona obecność Kantora zaakcentowana została przez aktorów białą filiżanką ze spodkiem — jedną z tych, z których lubił pić kawę.

Opracowanie: Małgorzata Paluch-Cybulska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz również: spektakl Dziś są moje urodziny

Mniej

Nagrywanie, dokumentowanie

Odtworzenie pracy Kantora nad spektaklami jest możliwe m.in. dzięki zapisom wideo prób, które były nagrywane na prośbę artysty, począwszy od spektaklu Niech sczezną artyści, zrealizowanego w 1985 roku. Do spektaklu Dziś są moje urodziny zarejestrowano na przykład ponad 48 godzin prób...

Więcej

Odtworzenie pracy Kantora nad spektaklami jest możliwe m.in. dzięki zapisom wideo prób, które były nagrywane na prośbę artysty, począwszy od spektaklu Niech sczezną artyści, zrealizowanego w 1985 roku. Do spektaklu Dziś są moje urodziny zarejestrowano na przykład ponad 48 godzin prób.
Na pewnym etapie swojej pracy Kantor zaczął przykładać ogromną wagę do dokumentowania i porządkowania swoich realizacji i zbiorów.
Wszystkie nagrania prób spektakli Teatru Cricot 2 można oglądać w Archiwum Cricoteki w Krakowie przy ulicy Kanoniczej 5.

Opracowanie: Małgorzata Paluch-Cybulska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz obiekty powstałe do spektaklu Dziś są moje urodziny w kolekcji Wirtualnych Muzeów Małopolski:
Obraz „Infantki”

Obraz „Autoportret”

Czołg

Stolik Artysty

Mniej

„Stolik Artysty” („Dziś są moje urodziny”, 1990)

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: