Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1854
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Prezentowany obiekt powstał do spektaklu Teatru Cricot 2 Dziś są moje urodziny, nad którym artysta pracował od października 1989 do początku grudnia 1990 roku. Tadeusz Kantor zmarł po jednej z ostatnich prób spektaklu, 8 grudnia 1990 roku. Premiera odbyła się wkrótce potem, w styczniu 1991 roku w Théâtre Garonne w Tuluzie, następnie spektakl pokazywany był w 22 miastach na całym świecie aż do czerwca 1992 roku.

Więcej

Prezentowany obiekt powstał do spektaklu Teatru Cricot 2 Dziś są moje urodziny, nad którym artysta pracował od października 1989 do początku grudnia 1990 roku. Tadeusz Kantor zmarł po jednej z ostatnich prób spektaklu, 8 grudnia 1990 roku. Premiera odbyła się wkrótce potem, w styczniu 1991 roku w Théâtre Garonne w Tuluzie, następnie spektakl pokazywany był w 22 miastach na całym świecie aż do czerwca 1992 roku.
Czołg oraz inne obiekty, jak kulomioty, armata, suka policyjna, pojawiają się w IV i V akcie spektaklu jako wyraz protestu Kantora wobec wydarzeń z historii powszechnej oraz procesów, które na trwałe uruchomiły. Określane są przez artystę jako „organa władzy”. Towarzyszą im „Ludzie władzy — specjalny gatunek ludzki”: „partyjni sekretarze, policjanci z palkami, żołnierze mordujący i mordowani”, czy wreszcie „Enkawudyści” z pistoletami.
Użycie Czołgu w spektaklu obrazuje odwrócenie się Kantora od masowych ruchów, totalitaryzmu, wieku zbrodni człowieka przeciw człowiekowi. Przeciwstawiając się masowości, artysta podkreślał rolę indywidualnej jednostki ludzkiej, w której upatrywał jedynej drogi rozwoju.
W napisanej do spektaklu Wielkiej Dygresji Teoretycznej czytamy: „Doszedłem do wniosku, / że w sztuce / całkowicie / prawdziwym jest / jedynie przedstawianie swego / własnego życia, / odkrywanie go, / bez wstydu, / odkrywanie swego własnego LOSU, / PRZEZNACZENIA. / Tłumaczyłem wielokrotnie, / że powodem nie jest / ekshibicjonizm, narcyzm — / ale wzmożenie pojęcia: / życie indywidualne, / aby ujść przed zagładą / ze strony / nieludzkiej, horrendalnej / masówki[1].
Takie podejście (przedkładanie indywidualnej, jednostkowej historii ponad wielkie narracje historii powszechnej) widoczne jest także we wcześniejszym spektaklu Kantora Nigdy tu już nie powrócę.
W Dziś są moje urodziny przed masowością chroni go przed nią jego własna pamięć, wyobraźnia oraz sfera osobistych przeżyć, które budują spektakl (zobacz: Obraz AutoportretuObraz InfantkiStolik Artysty). „Mój Biedny Pokój Wyobraźni. / Moje mieszkanie. / Mój dom na scenie. / Jak twierdza / broniąca się przed tłumem, / przed władzą, / przed polityką, / przed ingerencją, / przed ignorancją, / przed wulgarnością”. Sceniczne rekwizyty, bliskie prywatnemu życiu artysty, oraz jego „Drodzy Nieobecni” — przywołani na scenie zmarli członkowie rodziny — są, jak je sam określa, jego „obrońcami” przed „pchającą się hołotą”. Do czasu. W którymś momencie przy „ryku tłumu (...) wali się MUR”. „Organa władzy” dokonują gwałtu na mieszkańcach pokoju artysty, który zostaje splądrowany. „Quelle barbarie!” (z fr. Co za barbarzyństwo!) — podsumowuje jedna z postaci.
Czołg, podobnie jak wszystkie „maszyny wojenne” w spektaklu, wykonany został głównie z blachy ocynkowanej. Konstrukcja tych obiektów została w znacznej mierze uproszczona. Przymocowane do podstawy czołgu gumowe rolki umożliwiają mobilność obiektu. Miejsce dla aktora znajduje się w tyle pojazdu, na desce przymocowanej pomiędzy aluminiowymi gąsienicami. Z tyłu przytwierdzona została również korba wprawiająca w ruch konstrukcję napędową przesuwającą gąsienice.

Opracowanie: Małgorzata Paluch-Cybulska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz również: spektakl Dziś są moje urodziny


[1] T. Kantor, Wielka dygresja teoretyczna, [w:] T. Kantor, Pisma, t. 3: Dalej już nic... Teksty z lat 1985–1990, wyb. i oprac. K. Pleśniarowicz, Wrocław–Kraków 2004–2005, s. 233.

Mniej

Nagrywanie, dokumentowanie

Odtworzenie pracy Kantora nad spektaklami jest możliwe m.in. dzięki zapisom wideo prób, które były nagrywane na prośbę artysty, począwszy od spektaklu Niech sczezną artyści, zrealizowanego w 1985 roku. Do spektaklu Dziś są moje urodziny zarejestrowano na przykład ponad 48 godzin prób...

Więcej

Odtworzenie pracy Kantora nad spektaklami jest możliwe m.in. dzięki zapisom wideo prób, które były nagrywane na prośbę artysty, począwszy od spektaklu Niech sczezną artyści, zrealizowanego w 1985 roku. Do spektaklu Dziś są moje urodziny zarejestrowano na przykład ponad 48 godzin prób.
Na pewnym etapie swojej pracy Kantor zaczął przykładać ogromną wagę do dokumentowania i porządkowania swoich realizacji i zbiorów.
Wszystkie nagrania prób spektakli Teatru Cricot 2 można oglądać w Archiwum Cricoteki w Krakowie przy ulicy Kanoniczej 5.

Opracowanie: Małgorzata Paluch-Cybulska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz obiekty powstałe do spektaklu Dziś są moje urodziny w kolekcji Wirtualnych Muzeów Małopolski:
Obraz „Infantki”

Obraz „Autoportret”

Czołg

Stolik Artysty

Mniej

„Czołg” („Dziś są moje urodziny”, 1990)

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: