Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1617
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

The spectacle I shall never return is a summary of Tadeusz Kantor's previous theatrical work. His synthesis includes characters, objects, costumes, and mannequins, as well as motifs and entire scenes from previous performances, starting from The return of Odysseus, made in 1944 in the Underground Independent Theatre, and ending with the very last spectacle — May the artists die (1985).

Więcej

The spectacle I shall never return is a summary of Tadeusz Kantor's previous theatrical work. His synthesis includes characters, objects, costumes, and mannequins, as well as motifs and entire scenes from previous performances, starting from The return of Odysseus, made in 1944 in the Underground Independent Theatre, and ending with the very last spectacle — May the artists die (1985).
I shall never return is also an autobiographical summary of Kantor's personal life, in which the artist speaks openly about his intimacy and his own condition. He transfers confessions about love or death to the stage, thus making them universal.
One of the fundamental changes that have taken place in this performance is the character of the artist's participation in the spectacle. The performance gives the impression of the presence of a real character on stage with his true story. Kantor appears on the stage as the hero of the performance, with attributes strongly associated with his private image, like a cigarette or characteristic clothing. Interestingly, he is also the hero of most of his paintings painted after 1987. These self-portraits are accompanied by a constantly lit cigarette, scarf, hat, and coat of the artist.
The figure of Kantor is doubled by a mannequin, who appears on the stage as the Groom with the Bride in the wedding scene. In the first version of the performance, the Coffin was the Bride. The WEDDING-DREAM scene takes place with the sounds of Salve Regina. One of the central doors opens, in a semi-circle wall of black canvas, set deep inside the stage. They show a mannequin of Tadeusz Kantor in a black suit and a white shirt with a bow tie, dressed as if for a wedding or a funeral, which is not without significance, because, as we shall see in a moment, it's about one thing and the other. A vertical black coffin is standing next to him. They ride on a mobile platform towards the centre of the stage. The wedding ceremony follows. The owner of the pub in which the play takes place swears loyalty until death to the Bride–coffin in the name of the Groom–mannequin. Then, at the sign of Kantor, he passes the Bride and Groom through the same door that closes behind them like a “grave”.
The motif of the wedding appeared in Kantor's theatrical work for the first time in Cricoteka in Gdzie są niegdysiejsze śniegi (1979) and then in the performance Wielopole, Wielopole (1980).
It should be emphasized that, in the first version of the spectacle, which was presented in Milan, Berlin, and New York, Tadeusz Kantor was constantly accompanied on the stage by a coffin from the wedding ceremony, which he repeatedly brought to the stage and took with him when he left, finally sitting with her at the table, touching her.
The prototype for the coffin during the Krakow rehearsals was a coffin made of stained plywood, with a veil protruding from the crack. In the wedding scene, next to the coffin, among other things, Kantor tried to create an emballage for the Bride: an object kept in the collection of cricotage, under the name White Emballage. Made out of a sponge, wrapped in white paper, and tied with a string, this presented the unavailability/absence of the character. In the show at the Centre Georges Pompidou in Paris, the actress, Marie Vayssiere, plays Elle (in French, ‘She’). ‘THE BRIDE from the dream of marriage’ is dead; she moves somnambulistically, like a mannequin; her face is frozen. She appears on stage and disappears, escorted by Kantor; the emotional bond between them does not end.
Kantor goes back to the theme of equating love and death, which has repeatedly appeared in poetry and painting. At the same time, this motif is enriched by the romantic idea of eternal failure. In the text, Ja realny, he writes: ‘I will die / and I will not admit / that I am old. / Death and love... / The time has come / when I could not distinguish, / which is which. / Both of them captivated me’.
The wedding scene in, I shall never return, refers to cricotage, Un matrimonio (A wedding in a constructivist and surrealistic manner), which the artist made in Milan in 1986, and, especially for cricotage, The machine of love and death (premiere: Kassel, 1987). In the last minutes of this performance, a platform in the shape of a circle is set in motion. On its opposite poles, there are: a mannequin of the Groom, an object extremely similar visually to the mannequin of the Groom-Kantor in I shall never return and a skeleton. Set in a regular, circular movement around the ‘circle of life and death’, they appear to us alternately in a ‘love dance’. As in the WEDDING-DREAM scene, Love (the Groom) and Death (the skeleton) get closer and closer until they reach unity. Coupling love and death in the form of a young couple in a dreamlike dance is also a motif of cricotage in A very short lesson (1986).
It should be noted that the mannequin and coffin with the platform are a few new objects, which were created during the work on this spectacle, in contrast to the rest, which are reconstructions of objects from previous performances of the Cricot 2 Theatre.

Opracowanie: Małgorzata Paluch-Cybulska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Cricotage Tadeusza Kantora

Czym jest cricotage? Jak pisał Kantor: „Cricotage nie jest happeningiem, to znaczy nie posiada jego «formy otwartej» zdolnej do przyjęcia partycypacji widzów”. Cricotage nie jest też tożsamy z performance, rozumianym jako akt w przestrzeni wykorzystujący ciało performera, choć „nie rezygnuje z...

Więcej

Czym jest cricotage?
Jak pisał Kantor: „Cricotage nie jest happeningiem, to znaczy nie posiada jego «formy otwartej» zdolnej do przyjęcia partycypacji widzów”[1].
Cricotage nie jest też tożsamy z performance, rozumianym jako akt w przestrzeni wykorzystujący ciało performera, choć

„nie rezygnuje z emocjolalnych stanów i silnego napięcia. Cricotage operuje REALNOŚCIĄ.
Wyzwoloną z wszelkiej «fabuły».
Jej fragmenty, relikty i ślady
wyrwane z IMAGINACJI,
urągające wszelkim konwencjom i zdrowemu rozsądkowi
są sprzęgnięte
w takim stopniu wytrzymałości,
że w każdej chwili mogą ulec
rozerwaniu
i rozpadnięciu.
To wrażenie
niebezpieczeństwa
i grożącej nieustannie
katastrofy
jest istotną cechą Cricotage’u”[2].

Jak wyglądała idea w praktyce? Pierwszy cricotage miał miejsce w 1965 roku w siedzibie Towarzystwa Sztuk Pięknych w Warszawie — przez godzinę w przestrzeni kawiarni przyjaciele Kantora wykonywali proste codzienne czynności — jedli, siedzieli, golili się, nosili węgiel. Mimo podziałów terminologicznych wprowadzonych przez twórcę Cricot 2, wielu teoretyków teatru uznaje tę datę za początek happeningu w Polsce. Rozszerzające się pole eksperymentów z formą, która balansowała na granicy życia i sztuki, przyniosło kolejne realizacje — w tym najlepiej funkcjonujący w świadomości Panoramiczny happening morski, podczas którego Kantor, stojąc na krześle zwróconym w stronę morza, stał się dyrygentem spektaklu natury.
Sam Kantor mianem cricotage’u poza akcją z 1965 roku określał jeszcze spektakl Gdzie są niegdysiejsze śniegi, którego tytuł zaczerpnął z Ballady o paniach minionego czasu Francoisa Villona, Ślub z 1986 roku , Maszynę miłości i śmierci (1987), Bardzo krótką lekcję i Cichą noc  akcję przeprowadzoną w Awinionie w 1990 roku.

Opracowanie: Anna Berestecka (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz Trąbę Sądu Ostatecznego z cricotage'u Kantora Gdzie są niegdysiejsze śniegi.
Przeczytaj więcej o idei i realizacjach cricotagu na stronach Criocoteki.


[1] T. Kantor, Pisma. Teksty z lat 1975–1984, t. II, Wrocław 2004, s. 187–188.
[2] Tamże.

Mniej

„Para młoda” („Nigdy tu już nie powrócę”, 1988)

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: