Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1145
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Prezentowany obiekt pochodzi ze spektaklu Teatru Cricot 2 Qui non ci torno più (Nigdy tu już nie powrócę), który powstawał w Krakowie i Mediolanie w latach 1987–1988. Premiera spektaklu odbyła się 23 czerwca 1988 roku w Piccolo Teatro Studio w Mediolanie. Akcja spektaklu dzieje się w knajpie. Na scenie metalowe stoliki knajpiane i taborety. 

Więcej

Prezentowany obiekt pochodzi ze spektaklu Teatru Cricot 2 Qui non ci torno più (Nigdy tu już nie powrócę), który powstawał w Krakowie i Mediolanie w latach 1987–1988. Premiera spektaklu odbyła się 23 czerwca 1988 roku w Piccolo Teatro Studio w Mediolanie.
Akcja spektaklu dzieje się w knajpie. Na scenie metalowe stoliki knajpiane i taborety. W głębi ustawiona została w półkole ściana z czarnego, gładkiego płótna, w której zarysowują się ledwo widoczne kontury czterech drzwi. Przez nie rytmicznie wchodzą na scenę i opuszczają ją (by za chwilę wrócić) wybrane postacie z poprzednich spektakli Kantora, począwszy od Powrotu Odysa, zrealizowanego przez niego w 1944 roku w Podziemnym Teatrze Niezależnym, aż po ostatni spektakl — Niech sczezną artyści. „Widma przeszłości” wnoszą na scenę przedmioty z poprzednich spektakli, wykrzykując oderwane kwestie (patrz Łódź Charona z Nigdy tu już nie powrócę).
Co ciekawe, niemal wszystkie przedmioty w spektaklu są rekonstrukcjami obiektów znanych nam z wcześniejszych spektakli. Wśród tych obiektów znajduje się również Zlew.
Pojawił się on po raz pierwszy w spektaklu Niech sczezną artyści Teatru Cricot 2 (1985). W trakcie pierwszych prób spektaklu „Pomywaczka” myła naczynia w miednicy. Ponieważ było to zbyt hałaśliwe, artysta zaprojektował zlew, do którego ciekła woda z kranu. Jego nowa wersja jest bardzo zbliżona do prototypu. O obiekcie tym, w kontekście jego funkcjonowania w spektaklu Niech sczezną artyści, Tadeusz Kantor pisał:„Jest to przedmiot należący do gatunku wywodzącego się z mojej / idei „Realności Najniższej Rangi”. / Będzie służył do czynności typu happeningowego, tzn. / wyjętej i wyizolowanej z rzeczywistości życiowej, / najbardziej pospolitej i prozaicznej, / powtarzanej w nieskończoność, i w ten sposób pozbawionej / życiowej skuteczności (bo „skuteczność” — la finalité — jest / tą pointą utylitarności, która jest kontradykcją sztuki). / Osobliwością tego obiektu jest zamknięty obwód przepływu wody / i w konsekwencji możliwość przemieszczania i poruszania się. / Taki Ruchomy Wodociąg”[1].
Zamontowanie w tych obiektach pompy elektrycznej umożliwiło wylewanie się wody poprzez rurę z kranem zakończonym lejkiem do zlewu. Obiekt ten jest jednym z wielu przedmiotów, które poprzez banalność, codzienność przypisanej im czynności (tu lania wody) obrazują „realność najniższej rangi” w sztuce i jednocześnie — paradoksalnie — są także dziełami sztuki, przekraczającymi granice określone rygorami dyscyplin i konwencjami estetyki.
Wracając do konstrukcji obiektu — należy zwrócić uwagę, że zlew w Nigdy tu już nie powrócę został wykonany w całości z blachy ocynkowanej (kilku jej kawałków, lutowanych w miejscach połączeń), natomiast zlew z Niech sczezną artyści został dodatkowo obudowany deskami ze starego drewna. Podstawą obu obiektów są drewniane podesty na kółkach.
Tadeusz Kantor dążył do tego, by obiekty z jego spektakli zostały uznane za autonomiczne dzieła sztuki i jako takie podlegały ochronie prawnej, dlatego też zlecił ekspertyzę 24 „przedmiotów teatralnych”, w tym m.in. prezentowanego zlewu.

Opracowanie: Małgorzata Paluch-Cybulska (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz również: spektakl Nigdy tu już nie powrócę


[1] T. Kantor, Pisma, t. III: Dalej już nic. Teksty z lat 1985–1990, wyb. i oprac. K. Pleśniarowicz, Wrocław–Kraków 2004–2005, s. 441.

Mniej

„Zlew” („Nigdy tu już nie powrócę”, 1988)

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: