Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1627
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Dzieci w wózku na śmieci to obiekt zaprojektowany przez Tadeusza Kantora i zrealizowany w pierwszej połowie lat 80., przywołujący ideę Teatru Informel oraz spektakl Teatru Cricot 2 W małym dworku, którego premiera odbyła się w Krakowie, w Galerii Krzysztofory, 14 stycznia 1961 roku (patrz obiekt  Szafa Interior Imaginacji).

Więcej

Dzieci w wózku na śmieci to obiekt zaprojektowany przez Tadeusza Kantora i zrealizowany w pierwszej połowie lat 80., przywołujący ideę Teatru Informel oraz spektakl Teatru Cricot 2 W małym dworku, którego premiera odbyła się w Krakowie, w Galerii Krzysztofory, 14 stycznia 1961 roku (patrz: Szafa Interior Imaginacji).
Obiekt ten składa się z metalowego wózka, wewnątrz którego zamontowano specjalną konstrukcję z elektrycznym silnikiem. Całość tego mechanizmu nakryto lateksową narzutą z otworami, poprzez które wystają dwie główki manekinów dzieci i dwie pary rąk. Głowy i ręce (również wykonane z lateksu) mogą się poruszać po podłączeniu silnika do źródła prądu. Dłoniom poświęcił Kantor szczególnie wiele uwagi, dokładnie opracowując tempo i zakres ich ruchów.
W krakowskim spektaklu wózek na śmieci został wypożyczony z Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania (MPO). Znajdowały się w nim dwie postaci — Zosia i Amelka Nibekówny, które przywoływały ducha Matki i złośliwie komentowały przebieg zdarzeń. Grały je Maria Stangret i Stefania Górniak.
W niemieckiej realizacji Teatru Informel z 1966 roku — przedstawieniu Der Schrank, w reżyserii Tadeusza Kantora i w wykonaniu niemieckich aktorów — z wózka na śmieci dobiegały polsko-niemieckie komentarze odmiennej płci Sierot (bliźniaczym partnerem Marii Stangret był tu Hans-Peter Schnicke). Okrywający dzieci aż po szyje materiał umożliwiał im wykonywanie  drobnych ruchów jedynie głową i rękami. Jak pisał recenzent „Die Welt” (12 marca 1966 roku): „Pomiędzy widzami i wokół dekoracyjnie rozdartego parasola zamiatający ulice klaun w cylindrze woził na swoim wózku na śmieci dwoje małych dzieci owiniętych różowym plastikiem, czemu towarzyszyło szczekanie psów oraz bicie dzwonów”.
W następnej realizacji Kantorowskiego spektaklu W małym dworku — filmie Säcke, Schrank und Schirm (Worki, szafa i parasol) — wózek na śmieci uległ zasadniczemu uproszczeniu. W pokazywanym w początkowych sekwencjach pustym obiekcie (jeszcze bez grających na nim aktorek) trudno dopatrzeć się podobieństw do pierwowzoru — jest to prosta drewniana platforma z zydlem. Pokrywające Amelkę i Zosię (grane tu przez Marię Stangret i Bellę Broner) białe, zawiązane pod samą szyją prześcieradła nie pozwalają im już nawet na widoczne ruchy rąk.
Podobnego typu pracę wykonaną w roku 1969, zatytułowaną Dzieci w wózku ze spektaklu W małym dworku (obecnie zaginioną) zaprezentował Kantor na wystawie Peinture Moderne Polonaise. Sources et Recherches (Polskie malarstwo nowoczesne — źrodła i poszukiwania) w Paryżu, w kwietniu 1969 roku.
Oryginalny wózek dla sierot ze spektaklu W małym dworku (1961) prezentowany był na Wystawie Popularnej Tadeusza Kantora w Galerii Krzysztofory w Krakowie, w 1963 roku. Potem wózek zaginął albo został zwrócony do krakowskiego MPO. Obiekt z kolekcji Cricoteki, który można zobaczyć w zbiorach WMM, jest rekonstrukcją.

Opracowanie: Józef Chrobak, Justyna Michalik (Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Szafa u Kantora

Szafa, która występowała w wielu spektaklach Kantora, była swoistym obiektem znalezionym. Pełniła funkcję katalizatora wielu ludzkich spraw i tajemnic.

Więcej

Szafa, która występowała w wielu spektaklach Kantora, była swoistym obiektem znalezionym.
Pełniła funkcję katalizatora wielu ludzkich spraw i tajemnic. W inscenizacji W małym dworku wyznaczyła granice całej przestrzeni scenicznej (aktorzy grali stłoczeni w jej wnętrzu).
Dla Kantora zamknięta szafa odcina się, zamyka w sobie, ale też nabiera sensów. Otwarta odsłania swoje kulisy, uchyla rąbka mrocznych tajemnic.

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

„Dzieci w wózku na śmieci” („W małym dworku”, 1961), rekonstrukcja 1981, 1983

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: