Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1772
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Rzeźba św. Barbary wykonana została w soli zielonej. Postać stoi na sześciennym postumencie. Włosy zaczesane ma na uszy, spięte z tyłu w kok. Na głowie znajduje się korona. Święta ubrana jest w bluzkę wyciętą w szpic zachodzącą na spódnicę. Spódnica składa się z dwóch nałożonych na siebie części:...

Więcej

Rzeźba św. Barbary wykonana została w soli zielonej. Postać stoi na sześciennym postumencie. Włosy zaczesane ma na uszy, spięte z tyłu w kok. Na głowie znajduje się korona. Święta ubrana jest w bluzkę wyciętą w szpic zachodzącą na spódnicę. Spódnica składa się z dwóch nałożonych na siebie części: jednej krótszej, a drugiej dłuższej. Obie części ułożone w fałdy. Na ramiona ma zarzucony szal. W lewej ręce trzyma miecz, oparty ostrzem o postument, natomiast w prawej − na wysokości pasa − kielich.
Rzeźba została wykonana prawdopodobnie na początku XX wieku, a jej autorstwo przypisywane jest górnikowi-rzeźbiarzowi Józefowi Markowskiemu, znanemu jako wykonawca solnych rzeźb w kaplicy św. Kingi.
Solne rzeźby patronek górnictwa − św. Barbary i św. Kingi − znajdowały się początkowo w ołtarzu Męki Pańskiej na podszybiu Daniłowicza na III poziomie wielickiej kopalni soli. W artykule radcy górniczego Edwarda Windakiewicza, Kaplice w kopalni wielickiej, zamieszczonym w „Życiu Technicznym” w 1938 roku, znajduje się opis tego ołtarza. „W podszybiu szybu zjazdowego «Daniełowicz» na III poziomie znajduje się w nyży skalnej pięknie utrzymany ołtarz ze Zbawicielem na Krzyżu, a po bokach ołtarza postacie Św. Barbary, Św. Kingi i Św. Antoniego”. Dziś w tym miejscu znajduje się zupełnie inny, nowy ołtarz − św. Kingi. Kiedy usunięto z tego miejsca solne figury św. Kingi i św. Barbary − nie wiadomo. W 1956 roku Kopalnia Soli Wieliczka przekazała posągi do nowo utworzonego Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka. Figury świętych ustawiono w komorze Russegger II, przed wejściem do Szerzyzny.

Opracowanie: Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Rzeźby solne w kopalni wielickiej

Rzeźby wykonane w soli są charakterystyczne dla kopalń w Wieliczce i Bochni. Na naszym portalu reprezentują je przedstawienia św. Kingi i św. Barbary. Sól jest trudnym materiałem. Z jednej strony jest bardziej miękka i plastyczna niż kamień, jednak może zawierać w bryle niewidoczne spękania...

Więcej

Rzeźby wykonane w soli są charakterystyczne dla kopalń w Wieliczce i Bochni. Na naszym portalu reprezentują je przedstawienia św. Kingi i św. Barbary. Sól jest trudnym materiałem. Z jednej strony jest bardziej miękka i plastyczna niż kamień, jednak może zawierać w bryle niewidoczne spękania. Jeden nieostrożny ruch dłuta i pobijaka może spowodować zniszczenie rzeźby. Sól jest bardzo wrażliwa na wilgoć i świeże wilgotne powietrze. Wyługowanych rzeźb właściwie nie sposób uzupełnić, odnowić.
Malownicze, szarozielone rzeźby, wykonane w większości przez górników-rzeźbiarzy, odpowiednio wyeksponowane światłem stanowią jeden z atutów wielickiej kopalni soli. Najstarsze solne rzeźby pochodzą z końca XVII wieku. Bardzo cenne jest rzeźbiarskie wyposażenie kaplicy św. Antoniego (1698), kaplicy św. Krzyża w komorze Lizak (ukończone w 1730 roku, miejsce niedostępne dla zwiedzających) oraz figury mnichów w kaplicy św. Krzyża na poziomie II wyższym (przeniesione z kaplicy św. Kunegundy na Boczańcu, z końca XVII wieku). Wiele rzeźb nie dotrwało do naszych czasów (np. rzeźby Wulkana i Neptuna w sali balowej Łętów). Najbardziej znany i efektowny jest zespół solnych rzeźb i płaskorzeźb wykonywanych od 1895 roku w kaplicy św. Kingi na poziomie II wyższym przez Józefa Markowskiego, jego brata Tomasza, Antoniego Wyrodka i Stanisława Anioła. Tradycja rzeźbienia w soli kultywowana jest z powodzeniem w wielickiej kopalni do dzisiaj.

Opracowanie: Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce, Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz rzeźby solne w kolekcji Wirtualnych Muzeów Małopolski:
Rzeźba solna „Św. Barbara”
Rzeźba solna „Św. Kinga”

Mniej

Kult świętej Barbary

Świętą Barbarę jako patronkę dobrej śmierci czcili przede wszystkim ci, którzy na śmierć nagłą i niespodziewaną byli najbardziej narażeni: górnicy, hutnicy, marynarze, rybacy, żołnierze, kamieniarze oraz więźniowie. Współcześnie święta Barbara uważana jest przede wszystkim za najważniejszą patronkę górników. Jednak w Wieliczce górnicy modlili się dawniej przede wszystkim do świętej Kingi, świętego Antoniego i świętego Klemensa.

Więcej

Świętą Barbarę jako patronkę dobrej śmierci czcili przede wszystkim ci, którzy na śmierć nagłą i niespodziewaną byli najbardziej narażeni: górnicy, hutnicy, marynarze, rybacy, żołnierze, kamieniarze oraz więźniowie. Współcześnie święta Barbara uważana jest przede wszystkim za najważniejszą patronkę górników. Jednak w Wieliczce górnicy modlili się dawniej przede wszystkim do świętej Kingi, świętego Antoniego i świętego Klemensa.
Kult świętej Barbary szerzyli natomiast przedstawiciele innej profesji, także ściśle związani z produkcją soli, a nawet pracujący w podziemnych warsztatach. Byli to bednarze. Nie wiadomo, od kiedy bednarze modlili się do świętej Barbary. W wielickim kościele parafialnym — gotyckim, zburzonym na początku XIX wieku —  znajdował się wizerunek świętej, o którym wiemy niewiele. W obecnym kościele, przebudowanym w czasach austriackich, cech bednarzy wielickich ufundował w 1857 roku obraz świętej Barbary w ołtarzu głównym. Co więcej, ten sam cech cztery lata później łożył już na utrzymanie samodzielnego, nowego ołtarza cechowego (świętej Barbary).
Warto wspomnieć też o zapomnianej „specjalności” świętej Barbary, ściśle związanej z wiarą w jej szczególną opiekę nad ludźmi narażonymi na ciągłe niebezpieczeństwo. W czasie II wojny światowej została uznana ona za patronkę polskiego podziemia, a zwłaszcza pracowników tajnych drukarni.

Opracowanie: Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce, Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz:
Rzeźba solna „Św. Barbara

Mniej

Rzeźba solna „Św. Barbara”

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: