Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1220
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Eksponat pochodzi z niezachowanego zamku kasztelańskiego w Bieczu. Dla mieszkańców i miłośników historii Biecza eksponat ten stanowi romantyczny przyczynek do dziejów miasta i mówi o jego wielkości i znaczeniu w zamierzchłych czasach.

Więcej

Eksponat pochodzi z niezachowanego zamku kasztelańskiego w Bieczu. Dla mieszkańców i miłośników historii Biecza eksponat ten stanowi romantyczny przyczynek do dziejów miasta i mówi o jego wielkości i znaczeniu w zamierzchłych czasach.
Na licu dużego bloku kamiennego płaskorzeźba przedstawiająca postać mężczyzny w pełnej  zbroi z halabardą w ręce. 

Opracowanie: Muzeum Ziemi Bieckiej, © wszystkie prawa zastrzeżone
Mniej

Znaczenie Biecza

Biecz to miasteczko, które wywołuje tęsknotę za minionym czasem. Ślady przeszłości można tu spotkać niemal na każdym kroku. W 1311 roku Biecz stał się miastem królewskim. Wówczas to Władysław Łokietek przyłączył go na stałe do dóbr stołowych królewskich. Równolegle rozwijał się także Biecz...

Więcej

Biecz to miasteczko, które wywołuje tęsknotę za minionym czasem. Ślady przeszłości można tu spotkać niemal na każdym kroku.
W 1311 roku Biecz stał się miastem królewskim. Wówczas to  Władysław Łokietek przyłączył go na stałe do dóbr stołowych królewskich. Równolegle rozwijał się także Biecz mieszczański, Biecz kupców i rzemieślników. Jakie były jego początki?
Położenie na szlaku handlowym prowadzącym przede wszystkim na Węgry, powstanie kolejnych przygranicznych twierdzy obronnych (źródła mówią o trzech zamkach istniejących w tym miejscu) i częste w związku z tym wizyty książąt i królów − te i wiele innych jeszcze czynników złożyło się na rozwój ośrodka handlu i rzemiosła w Bieczu.
Już we wczesnym średniowieczu (prawdopodobnie w IX−X wieku) istniał tu gród, przy którym funkcjonowała osada służebna. Położony nad rzeką Ropą, przy granicy, pełniąc ważną funkcję strategiczną, Biecz stawał się też ośrodkiem wymiany towarowej. Miał wszelkie potrzebne cechy, by stać się znaczącym ośrodkiem handlu, a co za tym idzie − miastem potężnym i coraz bardziej samodzielnym.

Kalendarium:
Za datę nadania Bieczowi praw miejskich uznaje się rok 1257. Potwierdzenie przez Kazimierza Wielkiego aktu lokacyjnego miasta na prawie magdeburskim nastąpiło w 1363 roku. Władca ten szczególnie doceniał rolę Biecza, nadając mu liczne przywileje:
1361 − pozwala na zbudowanie „ważnicy” (wagi), postrzygalni (urządzenie do wykańczania sukna produkowanego w Bieczu i okolicach) i kramów solnych, co oznacza dla miasta duże zyski;
1363 − potwierdzając akt lokacyjny, zezwala też na budowę dwóch składów na wino i dwóch kramów sukiennych;
1368 − ustanawia tygodniowy jarmark na św. św. Piotra i Pawła.
O rosnącym znaczeniu Biecza świadczy wymienienie go pośród 30 innych miast polskich w pakcie koszyckim z 1374 roku, zezwalającym na władzę w tych miastach tylko Polakom.
1390 − królowa Jadwiga, związana z Bieczem w sposób wyjątkowo bliski, potwierdza przywilej nadany miastu przez Kazimierza Wielkiego.
1420 − Władysław Jagiełło ustala, że mieszczanie bieccy tylko za zabicie i zranienie szlachcica mają odpowiadać przed sądem królewskim, w pozostałych zaś przypadkach − przed własnym. Rok później pozwala zaś zbudować na rzece Ropie szlifiernię, z obowiązkiem dostarczania do kuchni królewskiej dziesięciu noży rocznie.
1450 − Kazimierz Jagiellończyk zezwala na budowę blechu do bielenia płótna; w 1464 zaś − wodociągów.
1493 − Jan Olbracht potwierdza wszystkie przywileje nadane miastu przez poprzednich królów.
Te wybrane tylko fakty należałoby jeszcze uzupełnić o informację, że Biecz znalazł się na słynnym sztychu Hogenberga z końca XVI wieku pośród siedemnastu najpiękniejszych miast Polski.
W tym czasie Biecz był już bardzo silnym ośrodkiem handlowym. Najżywsze stosunki łączyły miasto z Węgrami, skąd przywożono głównie wino, a także żelazo, miedź, ołów, sól, wełnę i korzenie. W 1505 roku Aleksander Jagiellończyk wprowadził nawet przymus drogowy, nakazujący, aby cały ruch tranzytowy z Węgier prowadził przez Biecz. Od 1511 roku zezwolono także, podobnie jak 30 innym miastom, na handel ze Śląskiem.
Równolegle rozwijało się rzemiosło, reprezentowane przede wszystkim przez sukiennictwo i płóciennictwo. W 1487 roku odbył się nawet w Bieczu zjazd producentów sukna. Księgi sądownicze z lat 1388−1398 wymieniają zaś 30 rodzajów rzemiosł; poza wspomnianymi wyżej były to m.in.: krawiectwo, kuśnierstwo, szewstwo, rymarstwo i złotnictwo.
W 1548 roku powstała w Bieczu pierwsza na Podkarpaciu apteka, prowadzona przez dwa stulecia przez rodzinę Barianów-Rokickich, z której miasto słynie do dziś, i w której znajduje się obecnie jeden z oddziałów Muzeum Ziemi Bieckiej, poświęcony przede wszystkim historii aptekarstwa właśnie.
Był też Biecz ważnym ośrodkiem sądowniczym. Znajdował się tu jeden z trzech w województwie krakowskim sądów grodzkich (pozostałe dwa w Krakowie i Sączu).
Rozkwit handlu, rzemiosła, a tym samym bogacenie się mieszkańców Biecza sprzyjało również jego rozwojowi kulturalnemu. W XV wieku na Akademii Krakowskiej studiowało około czterdziestu bieczan, co na owe czasy było liczbą niebagatelną. Stąd też pochodził słynny szesnastowieczny historyk, geograf i dyplomata, sekretarz królewski Marcin Kromer, a także największy poeta polskiego baroku, Wacław Potocki.
Rozkwit miasta został przerwany w XVII wieku, w okresie pełnym klęsk wojennych i żywiołowych, jego upadku dopełniły zaś rozbiory.

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz:
Rzeźba „Halabardnik

Mniej

Rzeźba „Halabardnik”

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: