Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2867
(Głosy: 3)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Rzeźba przedstawia postać siedzącej kobiety w ujęciu od pasa w górę. Kobieta trzyma w ręku lornetkę i lekko wychyla się z loży, chcąc zapewne przyjrzeć się dokładniej szczegółom wydarzenia artystycznego, w którym bierze udział. Na jej twarzy widoczny jest wyraz zadowolenia, wręcz rozmarzenia. 

 

Więcej

Rzeźba przedstawia postać siedzącej kobiety w ujęciu od pasa w górę. Kobieta trzyma w ręku lornetkę i lekko wychyla się z loży, chcąc zapewne przyjrzeć się dokładniej szczegółom wydarzenia artystycznego, w którym bierze udział. Na jej twarzy widoczny jest wyraz zadowolenia, wręcz rozmarzenia. Czy to wpływ odbieranej sztuki? Przeżycie artystyczne? A może bezimienna bohaterka dzieła Luny Drexler dostrzegła na widowni kogoś bliskiego sercu? Nie wiemy, możemy snuć domysły. Pochodząca ze Lwowa rzeźbiarka, będąca, jak wielu współczesnych jej artystów, pod wpływem Auguste'a Rodina, z którego twórczością zetknęła się w Paryżu, skupiła się na wyrażeniu przeżyć duchowych rzeźbionej postaci.

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

Luna Amalia Drexler

Rzeźba W loży zaprasza nas do stworzonego przez jej autorkę świata, do ówczesnego „tu i teraz”. Budzi ciekawość. Chcemy wiedzieć, w czym uczestniczy sportretowana kobieta, co sprawia, że ma tak rozmarzone spojrzenie, na kogo lub na co patrzy, dlaczego odłożyła lornetkę. Kim jest? Gdzie się znajduje? W teatrze, w operze? Nie dowiemy się tego dzisiaj. Rzeźba pochodzi prawdopodobnie z 1909 roku, a jej autorką jest Luna Amalia Drexler, o której próżno szukać informacji we współczesnych opracowaniach.

Więcej

Rzeźba W loży zaprasza nas do stworzonego przez jej autorkę świata, do ówczesnego „tu i teraz”. Budzi ciekawość. Chcemy wiedzieć, w czym uczestniczy sportretowana kobieta, co sprawia, że ma tak rozmarzone spojrzenie, na kogo lub na co patrzy, dlaczego odłożyła lornetkę. Kim jest? Gdzie się znajduje? W teatrze, w operze? Nie dowiemy się tego dzisiaj. Rzeźba pochodzi prawdopodobnie z 1909 roku, a jej autorką jest Luna Amalia Drexler, o której próżno szukać informacji we współczesnych opracowaniach.
Skąd wzięła się rzeźba przedwojennej lwowskiej artystki w chrzanowskim muzeum? Powoli wiążemy strzępki informacji. Luna urodziła się we Lwowie w 1882 roku w zamożnej rodzinie kupieckiej. W wieku 17 lat wstąpiła do prywatnej szkoły artystycznej Marcelego Harasimowicza we Lwowie (założona w 1888 roku początkowo jako szkoła malarstwa dla kobiet, przekształcona później w ogólną szkołę malarstwa i rzeźby). Malarstwa uczyła się u Tadeusza Kaczora-Batowskiego, rzeźby u Antoniego Popiela. Już w 1906 roku wzięła udział w zbiorowej wystawie we Lwowie. A potem, jak wielu ówczesnych młodych artystów, kontynuowała naukę za granicą. Najpierw w Monachium, a potem w pracowni Emila Bourdelle’a w Paryżu, gdzie — z przerwami — przebywała w latach 1907–1910. Zetknęła się tu oczywiście z twórczością Auguste’a Rodina, która i na nią, jak na wielu ówczesnych rzeźbiarzy, miała ogromny wpływ, widoczny w odejściu od naturalizmu, skupieniu na odzwierciedleniu  wewnętrznych przeżyć rzeźbionych postaci. Czy to wtedy powstała nasza rozmarzona dama uchwycona w ulotnym momencie znanych tylko Lunie Drexler doznań?

Fot. Ślub Ireny Drexler i Mieczysława Chwastowskiego, Lwów 1911 (1914?). Po lewej stronie od panny młodej  Luna Amalia Drexler. Archiwum Muzeum w Chrzanowie im. I. i M. Mazarakich.

Po Paryżu studiuje krótko w Rzymie w Akademii Medici, by w 1910 roku wrócić do monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych. Tu rozpoczyna się jej znajomość z Rudolfem Steinerem, filozofem, dramaturgiem, architektem i rzeźbiarzem, która zaważy na reszcie jej życia. Staje się jego uczennicą i zagorzałą propagatorką stworzonego przez Steinera ruchu antropozoficznego (kierunek filozoficzno-religijny o charakterze ezoterycznym, który przyczynił się do powstania m.in. pedagogiki waldorfskiej). W latach I wojny światowej pracuje jako rzeźbiarka przy budowie słynnego Goetheanum (monumentalny budynek, ośrodek ruchu antropozoficznego) w Dornach koło Bazylei w Szwajcarii. Podobno postać Luny w dramatach misteryjnych Steinera była inspirowaną jej osobą. Będąc już w kraju, pracuje usilnie nad rozwojem ruchu antropozoficznego w Polsce, co — już po śmierci Steinera w 1925 roku, w którego uroczystym pogrzebie w Dornach brała udział — doprowadziło do założenia w 1929 roku Polskiego Towarzystwa Antropozoficznego.
Po powrocie do Polski w 1918 roku Luna Amalia Drexler włączyła się aktywnie w odbudowę niepodległego już kraju. Brała udział zarówno w życiu artystycznym, jak i społecznym II Rzeczypospolitej. Była jedną z założycielek Związku Artystów Polskich, członkiem-założycielem Stowarzyszenia „Rzeźba”, członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, jak również Lwowskiej Rady Miejskiej. Równolegle uczestniczyła w licznych wystawach i konkursach, jak np. na pomnik Marii Konopnickiej, który wygrała. Niestety z powodu jej przedwczesnej śmierci w 1933 roku projekt nie został zrealizowany, ale popiersie poetki wykonane przez Lunę Drexler znalazło się na grobie Konopnickiej na cmentarzu Łyczakowskim. Tam też, w wydzielonej części, nazywanej Cmentarzem Obronców Lwowa, w kaplicy Orląt Lwowskich można zobaczyć jej rzeźbę pt. Madonna z Dzieciątkiem Jezus. Nieopodal, pod numerem 48 znajduje się jej własny grób, na którym umieszczono jedną z płaskorzeźb artystki, Anioł w locie trzymający krzyż z siedmiu różami. Wokół wyryto tytuły wybranych dzieł Drexlerówny o tematyce religijnej: Święty Jerzy, Archanioł Michał, Córka Jaira, Kazanie, Madonna z aniołami, Święta rodzina w świątyni, Chrystus i Magdalena, Legenda Graala.
Luna Amalia Drexler pozostawiła po sobie około 200 rzeźb i kilkadziesiąt obrazów, wśród nich pomniki, popiersia, liczne studia portretowe, prace o tematyce religijnej i mistycznej. W rok po jej śmierci zorganizowano we Lwowie wystawę pośmiertną Luny Drexlerówny. Kolejna i chyba jedyna do tej pory wystawa poświęcona twórczości artystki odbyła się w 1978 roku, zorganizowana przez Stowarzyszenie Historyków Sztuki w Krakowie i Muzeum w Chrzanowie, z którego zbiorów pochodzi prezentowana przez nas rzeźba W loży.
To nie przypadek, że akurat w Chrzanowie zaprezentowano dorobek zapomnianej nieco, a uznawanej powszechnie przed wojną, artystki. Luna Amalia Drexler była związana z tym miastem osobiście. Na prezentowanym powyżej zdjęciu widzimy rzeźbiarkę na ślubie swojej siostry, Ireny Drexler, której wybrankiem był inżynier Mieczysław Chwastowski z Chrzanowa, wuj i ojciec chrzestny założyciela Muzeum w Chrzanowie, mgr. Mieczysława Mazarakiego. Luna bywała więc w Chrzanowie z powodów rodzinnych. Po śmierci Luny jej szwagier zaczął gromadzić prace artystki i niektóre z nich można podziwiać do dziś w chrzanowskim muzeum.

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Bibliografia:
Wiktoria Hadyś-Pęczkowska, Wstęp, [w:] Luna Drexlerówna. Rzeźba. Malarstwo, katalog wystawy, Kraków–Chrzanów 1978;
Wiktoria Hadyś, Moja sentymentalna wycieczka do Lwowa, „Kronika Chrzanowska”, nr 161 (2010), s. 10–11;
Ignacy Trybowski, Luna Amalia Drexler, [w:] Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, t. II, red. Jolanta Maurin-Białostocka, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk 1975.

Mniej

Rzeźba „W loży” Luny Amalii Drexler

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: