Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2332
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Srebrne naczynia przechowywane i gromadzone w staropolskich dworach oprócz użytkowych pełniły także funkcje reprezentacyjne. Istniała również osobna grupa naczyń o charakterze przede wszystkim dekoracyjnym, których oryginalna, wyszukana forma, doskonałość kompozycji oraz użyte do wytworzenia materiały miały przede wszystkim olśniewać i wzbudzać zachwyt gości.

Więcej

Srebrne naczynia przechowywane i gromadzone w staropolskich dworach oprócz użytkowych pełniły także funkcje reprezentacyjne. Istniała również osobna grupa naczyń o charakterze przede wszystkim dekoracyjnym, których oryginalna, wyszukana forma, doskonałość kompozycji oraz użyte do wytworzenia materiały miały przede wszystkim olśniewać i wzbudzać zachwyt gości. Były to wyroby luksusowe, a ze względu na bardzo wysoką cenę mogli sobie na nie pozwolić jedynie najzamożniejsi — magnaci i najbogatsza szlachta. Przedmioty takie miały stanowić materialny dowód zamożności ich posiadacza, ale także świadczyć o jego wyrafinowanym guście artystycznym.
W epoce renesansu, manieryzmu i baroku typowymi naczyniami tego typu były roztruchany — wielkie, srebrne puchary zwykle w kształcie zoomorficznym (na przykład orła, pawia, gryfa, sowy, lwa), używane do wznoszenia szczególnie  uroczystych toastów oraz dekorowania stołów. Oprócz srebra i złota do ich wykonania i dekoracji używano także materiałów egzotycznych: muszli ślimaków morskich (takie naczynia nosiły nazwę nautilusów), orzechów kokosowych, strusich jaj, rogów nosorożca, kości słoniowej czy bursztynu, osadzanych w misternej roboty srebrnych i złotych oprawach. Puchary takie często dekorowano postaciami mitologicznymi oraz bóstwami morskimi, ich emblematami i atrybutami. W XVI wieku wytwarzano je głównie w Norymberdze i Augsburgu, a w wieku XVII także w Gdańsku. Zachowane do dziś naczynia tego typu są świadectwem najwyższego kunsztu dawnych mistrzów złotniczych oraz stanowią odbicie gustów epoki, w której powstały.

Opracowanie: Łukasz Sęk (Muzeum Okręgowe w Tarnowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Puchar ozdobny — roztruchan

Zdjęcia

Powiązania

Ćwiczenia

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: