Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1403
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Jednymi z charakterystycznych przedmiotów, jakie funkcjonowały w życiu cechowym, były obesłania — znaki służące do uwierzytelnienia przekazywanej wiadomości. Obesłaniem posługiwał się posłaniec, kiedy miał przekazać komunikat od starszyzny cechowej pozostałym członkom korporacji. Informowano o wszelkich ważnych dla cechu sprawach: zebraniach, pogrzebach, uroczystościach i tym podobnych, a obesłanie pełniło funkcję podobną do współczesnej legitymacji.

Więcej

Wraz z rozwojem miasta Tarnowa — posiadającego prawa miejskie od 1330 roku — powstawały i rozwijały się organizacje rzemiosła cechowego. Już w XIV wieku miasto wyrosło na znaczący ośrodek produkcji rzemieślniczej w różnorodnych specjalnościach. Zwykle w miastach, gdzie działała większa liczba wytwórców reprezentujących ten sam zawód, łączyli się oni w jeden samodzielny cech. W przypadku gdy liczba rzemieślników z poszczególnych zawodów była niewielka, często porozumiewali się oni między sobą i tworzyli wspólne cechy, tak zwane zespolone (zwane też wielkimi), zrzeszające po kilka (najczęściej pokrewnych) zawodów. Takie cechy określane były często nazwą tego rzemiosła, które było najliczniej reprezentowane. Tak też było i w Tarnowie. Cechy zespolone ewoluowały w czasie, łączyły się i wydzielały, a przynależność do nich poszczególnych rzemiosł zmieniała się — często te zawody, które „rosły w siłę”, odłączały się i tworzyły własne cechy niezależne.
Jednymi z charakterystycznych przedmiotów, jakie funkcjonowały w życiu cechowym, były obesłania — znaki służące do uwierzytelnienia przekazywanej wiadomości. Obesłaniem posługiwał się posłaniec, kiedy miał przekazać komunikat od starszyzny cechowej pozostałym członkom korporacji. Informowano o wszelkich ważnych dla cechu sprawach: zebraniach, pogrzebach, uroczystościach i tym podobnych, a obesłanie pełniło funkcję podobną do współczesnej legitymacji.
Prezentowane obesłanie używane było w tarnowskim cechu stalmachów, który był cechem zespolonym zrzeszającym stolarzy, cieśli, kołodziejów, rymarzy, siodlarzy, szklarzy, powroźników i inne rzadsze specjalności. Wcześniej rzemiosła te długo funkcjonowały w ramach cechu bednarzy, od którego oddzieliły się w 1646 roku. Dziesięć lat po powstaniu tego obesłania od cechu stelmachów odłączyli się stolarze, zakładając własną korporację. Widniejące na obesłaniu inicjały odnoszą się do mistrzów rymarskich: Marcina Bielawskiego (fundatora obesłania) oraz Walentego Bielawskiego.

Opracowanie: Łukasz Sęk (Muzeum Okręgowe w Tarnowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Obesłanie cechu wielkiego (zespolonego) w Tarnowie

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: