Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2820
(Głosy: 3)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Portret Klementyny z książąt Sanguszków hrabiny Ostrowskiej (1786–1841) powstał około 1822 roku. Autorem jest Vincenzo Camuccini, sławny włoski artysta, profesor Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. Pochodzi z pałacu książąt Sanguszków w Gumniskach, gdzie wśród  bogatych zbiorów dzieł sztuki znajdowała się również kolekcja portretów rodzinnych.

Więcej

Portret Klementyny z książąt Sanguszków hrabiny Ostrowskiej (1786–1841) powstał około 1822 roku. Autorem jest Vincenzo Camuccini, sławny włoski artysta, profesor Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. Pochodzi z pałacu książąt Sanguszków w Gumniskach, gdzie wśród  bogatych zbiorów dzieł sztuki znajdowała się również kolekcja portretów rodzinnych. Wizerunek Ostrowskiej podarował w 1885 roku hrabia Witold Aleksandrowicz Helenie Sanguszkównej. Księżna Klementyna była córką Janusza Modesta Sanguszki i Anieli z Ledóchowskich. Była również ostatnią dziedziczką dóbr lubartowskich wraz z okazałym pałacem, główną siedzibą rodu książąt Sanguszków. Pierwszym jej mężem był Władysław Tomasz Ostrowski. Po rozwodzie wyszła ponownie za mąż za Napoleona Małachowskiego.
Inteligentna, bystra, obdarzona urodą, dużo podróżowała po Europie. Jej wyjazdy nie ograniczały się tylko do „bywania na salonach” tamtejszej arystokracji. Sposobem bycia wzbudzała wiele kontrowersji wśród osób ją otaczających. Kontaktowała się z artystami, była otwarta na wszelkie nowości i wynalazki. Miała zamiar przebudować cały pałac lubartowski, jak również zmienić założenie parkowe w nowym romantycznym stylu. Potomni zarzucają jej zniszczenie rezydencji. Prace zostały przerwane z powodu wybuchu powstania listopadowego. Po śmierci męża wyjechała do Włoch i Paryża. Otaczała się dziełami sztuki wysokiej klasy. To dzięki niej w zbiorach Sanguszkowskich (obecnie Muzeum w Tarnowie) znajduje się obraz Carla Dolciego Ecce Homo. Przyczyniła się również do wydania w Paryżu w języku polskim dzieł Adama Mickiewicza.
Reprezentacyjny portret  Klementyny z Sanguszków namalował artysta w latach 1820–1822, kiedy była żoną Tomasza Ostrowskiego. Malarz przedstawił tę wyjątkowej urody kobietę w całej postaci, siedzącą w fotelu, w zaimprowizowanym wnętrzu. Wydaje się, że upozowanie i sposób, w jaki artysta przedstawił hrabinę Klementynę Ostrowską, nie pozostały bez wpływu portretowanej. Ubrana została w ciemną suknię odsłaniającą ramiona. Głowę zdobi, zgodnie z ówczesną modą, orientalny turban, którego kolor podkreśla błękit oczu tej nieprzeciętnej damy. Urodzie kobiety dodaje blasku piękna biżuteria uzupełniająca niezwykle gustowny ubiór, jak również będąca świadectwem mistrzostwa ówczesnych złotników i upodobań właścicielki.
Pięć kolejno zaprezentowanych portretów z tarnowskiego muzeum należy do zespołu stanowiącego galerię portretu sarmackiego, będącą  najliczniejszą i najcenniejszą w Polsce. Portrety te należały niegdyś do galerii podhoreckiej, którą wraz z zamkiem w Podhorcach (obecnie Ukraina) nabył w roku 1865 od Leona Rzewuskiego książę Władysław Sanguszko.

Opracowanie: Muzeum Okręgowe w Tarnowie, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Obraz „Portret Klementyny z Sanguszków Ostrowskiej” Vincenza Camuccini

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: