Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1559
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Wynalezione w XV wieku zegary sprężynowe z czasem zaczęto udoskonalać. Stopniowo stawały się one coraz mniejsze, aż na początku XVI wieku posiadały taki rozmiar, że można było stawiać je na stole. Jednym z popularnych typów takich zegarów były czasomierze horyzontalne, których mechanizm umieszczony był w wielobocznej, płaskiej oprawie, z poziomą tarczą od góry. Kształt obudowy kojarzący się z formą ceramicznych kafli piecowych spowodował, że zegary te nazwano „kaflakami”, „kaflowymi” lub po prostu „kaflami” czy „kafelkami”.

Więcej

Wynalezione w XV wieku zegary sprężynowe z czasem zaczęto udoskonalać. Stopniowo stawały się one coraz mniejsze, aż na początku XVI wieku były na tyle małe, że można było stawiać je na stole. Jednym z popularnych typów takich zegarów były czasomierze horyzontalne, których mechanizm umieszczony był w wielobocznej, płaskiej oprawie, z poziomą tarczą od góry. Kształt obudowy kojarzący się z formą ceramicznych kafli piecowych spowodował, że zegary te nazwano „kaflakami”, „kaflowymi” lub po prostu „kaflami” czy „kafelkami”.

Zegary tego typu cieszyły się szczególną popularnością w Polsce w XVII i XVIII wieku. O ich powszechności świadczy fakt, że w wielu miastach statuty cechów zegarmistrzowskich wymagały między innymi wykonania właśnie takiego zegara jako tak zwanej sztuki mistrzowskiej (majstersztyku) dowodzącej biegłości i opanowania rzemiosła przez czeladnika chcącego się wyzwolić na mistrza. Początkowo obudowy kaflaków były kwadratowe, ale przed połową XVII wieku pojawiły się także obudowy wieloboczne. Ich oprawy wykonywano często ze złoconego brązu oraz dekorowano plastycznymi odlewami w postaci herm, masek, główek i lwich łap jako nóżek, boki zaś bywały przeszklone. Dużą wagę przywiązywano także do misternego zdobienia elementów wewnętrznych, między innymi tak zwanych koków kryjących kółka balansowe.

Jednym z głównych ośrodków zegarmistrzostwa w Polsce był Kraków, w którym pod koniec XVII wieku działało ośmiu zegarmistrzów. W pierwszej połowie wieku XVIII zegarmistrzem cieszącym się rozgłosem był Jan Jakub Lichty. W 1738 roku mieszkał on przy ulicy Grodzkiej 5, a następnie przeniósł się pod nr 7 i tam prowadził warsztat w latach 1743–1758. W swoim warsztacie zarówno produkował własne wyroby, jak i przyjmował zegary do naprawy.

Opracowanie: Łukasz Sęk (Muzeum Okręgowe w Tarnowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Zegar stołowy typu „kaflak”

Zdjęcia

Powiązania

Interpretacje

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: