Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 7479
(Głosy: 3)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Obraz ten, w charakterystycznym kształcie wydłużonego w pionie prostokąta, jest portretem żony artysty na tle wnętrza letniego mieszkania. Powstał w roku 1904 w Zakopanem, gdzie Mehofferowie przez kilka miesięcy wynajmowali nowo wzniesiony drewniany góralski dom.

Więcej

Obraz ten, w charakterystycznym kształcie wydłużonego w pionie prostokąta, jest portretem żony artysty na tle wnętrza letniego mieszkania. Powstał w roku 1904 w Zakopanem, gdzie Mehofferowie przez kilka miesięcy wynajmowali nowo wzniesiony drewniany góralski dom.
Bohaterka obrazu jest usytuowana centralnie na planie głównym. Ujęta w całej postaci, stoi zwrócona w prawo. Z prawdziwą gracją nosi modny ubiór: białą spódnicę, strojną pomarańczową bluzkę i efektowny biały kapelusz ze strusich  piór. W ręce trzyma gałązkę sosny, sprawia wrażenie, jakby właśnie wróciła ze spaceru. Pod jej stopami rozpościera się dywan w kwiatowy wzór. Tłem jest wnętrze pokoju o wyraźnie zaakcentowanych walorach dekoracyjnych. Po prawej stronie znajduje się fisharmonia z umieszczonymi na niej otwartymi nutami, obok nich bukiety w ludowych dzbankach, na ziemi, oparty o instrument, stoi jakiś obraz , po lewej zaś leżak i porzucone zabawki dziecka, a nieco w głębi, pod ozdobnym zielonym abażurem — zastawiony do posiłku stół, przy którym siedzi czteroletni wówczas synek artysty. Wizerunku żony, ukazanej jako atrakcyjna i modnie się nosząca młoda kobieta, malarz dopełnił zawartym w obrębie tła kontekstem wskazującym na styl i poziom jej życia, zainteresowania artystyczne, rolę pani domu i matki oraz urodę chwili.
Zaprzyjaźniony z Mehofferem szwajcarski krytyk sztuki, William Ritter, napisał o tym obrazie w związku z jego wystawieniem w roku 1905 w monachijskim Glaspalast, iż jest „symfonią zakochania, w której śpiewają wszystkie tony drzewa jasnego w wytwornym letnim cottage'u. Wnętrze to współdziała z silnymi tonami koloru pomarańczowego i białego gustownej toalety pani. […] Wszystko tam zdaje się pachnieć żywicą: ściany i sprzęty jodłowe pod lekkim werniksem”. Na płótnie dominuje ciepły złotawy ton i taki też jest jego ton emocjonalny.
Jadwiga z Janakowskich Mehofferowa (1871—1956), żona i muza artysty, była osobą o silnej osobowości i bystrym umyśle, wykształconą, uzdolnioną plastycznie (studiowała malarstwo, m.in. w Monachium i Paryżu), a także muzycznie i literacko. Wyróżniała się szykownym wyglądem oraz zaletami towarzyskimi. Pozostawała zawsze w centrum uwagi swego męża. U schyłku życia sporządziła w rękopisie obszerne teksty poświęcone jego życiu i twórczości.

Opracowanie: Anna Zeńczak (Muzeum Narodowe w Krakowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Fotografia Wyspiańskiego i Mehoffera

W zbiorach Muzeum Ziemi Bieckiej znajduje się unikalne zdjęcie z 1889 roku, przedstawiające studentów drugiego roku ówczesnej Szkoły Sztuk Pięknych (dzisiejszej Akademii Sztuk Pięknych) w Krakowie podczas wyprawy naukowej po ziemi sądeckiej i bieckiej pod kierownictwem prof. Władysława Łuszczkiewicza. 

Więcej

 
St. Wyspiański, J. Mehoffer, Maszkowski
i Cinciel w kościele w Libuszy, 1889.
Ze zbiorów Muzeum Ziemi Bieckiej.

W zbiorach Muzeum Ziemi Bieckiej znajduje się unikalne zdjęcie z 1889 roku, przedstawiające studentów drugiego roku ówczesnej Szkoły Sztuk Pięknych (dzisiejszej Akademii Sztuk Pięknych) w Krakowie podczas wyprawy naukowej po ziemi sądeckiej i bieckiej pod kierownictwem prof. Władysława Łuszczkiewicza.Fotografię wykonano we wnętrzu kościoła w oddalonej od Biecza siedem kilometrów Libuszy. Wpatrująca się w nas postać, widoczna jako pierwsza z lewej, to Stanisław Wyspiański. Obok niego stoi, szkicujący jakiś element wyposażenia kościoła, Józef Mehoffer.
Uczestnicy wycieczki przybyli do Biecza 2 sierpnia 1889 roku. Zamieszkali w klasztorze oo. Reformatów. Stąd wyruszali do pobliskich miejscowości, poszukując tematów do szkiców. Sam Biecz zafascynował Wyspiańskiego na tyle, że sześć lat później zaangażował się w prace renowacyjne w tutejszej farze.

Więcej na temat związków Stanisława Wyspiańskiego z Bieczem tutaj.

 

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

 

Mniej

Ludowy trop w obrazie Mehoffera

Czy zabawka widoczna na drugim planie portretu żony Józefa Mehoffera mogła powstać w którymś z myślenickich warsztatów? Obraz został namalowany w 1904 roku. Jest zapisem ulotnej chwili w...

Więcej

Czy zabawka widoczna na drugim planie portretu żony Józefa Mehoffera mogła powstać w którymś z myślenickich warsztatów?
Obraz został namalowany w 1904 roku. Jest zapisem ulotnej chwili w zakopiańskim letnim mieszkaniu artysty. Przedstawia żonę malarza w wystudiowanej pozie na pierwszym planie, eleganckie wnętrze jednego z pokojów w tle, a w głębi — 4-letniego wówczas syna artysty przy stole. Przywołany do posiłku, musiał porzucić swoje zabawki. Wśród nich możemy zobaczyć tę, która do złudzenia przypomina prezentowany na naszym portalu wózek z konikami z myślenickiej kolekcji zabawek. Motyw koników ciągnących wóz, czy też sanie, jak w przypadku zabawki namalowanej przez Mehoffera, powtarzał się w ludowym zabawkarstwie bardzo często. Wciąż jeszcze można zobaczyć dzieci, które za sznurek przywiązany do łbów koników ciągną za sobą cierpliwie swój pierwszy powóz na kółkach. Te dziecięce zabawki, porzucane z czasem na rzecz mechanicznych pojazdów i wszystkomogących superbohaterów, niczym nie różnią się ani od tej z obrazu Mehoffera z 1904 roku, ani od myślenickiego eksponatu z lat 60. XX wieku. Znów pojawiają się zresztą w modnym ekologicznym, choć znacznie droższym od ludowej produkcji, wydaniu.
Koniki ciągnące sanie z Mehofferowskiego obrazu zostały kupione zapewne na jednym z jarmarków w Krakowie lub Zakopanym i, obok drewnianego wystroju wnętrza mieszkania, stanowią drugi element świadczący o charakterystycznej dla młodopolskich twórców fascynacji ludowością. Nie, nie pochodzą z myślenickiego ośrodka — ten zaczął działać kilkanaście lat później, w dwudziestoleciu międzywojennym. Czy jednak różnią się jakoś znacząco od tych prezentowanych przez nas, a wystruganych w latach 60. przez Antoniego Burkata w Osieczanach?

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz:
Obraz „Na letnim mieszkaniu"/„Portret żony" Józefa Mehoffera
Zabawka drewniana „Wózek z konikami”

Mniej

Feliks „Manggha” Jasieński. Tworzenie kolekcji.

Feliks Jasieński kolekcjonował sztukę przez trzydzieści lat swojego życia. Zbiór liczył około 15 tysięcy przedmiotów i obejmował malarstwo i grafikę z przełomu XIX i XX wieku, zespół sztuki azjatyckiej, kobierce, kilimy, meble i przedmioty rzemiosła artystycznego, a także bibliotekę. Wyjątkowa kolekcja stała się świadectwem czasów jej twórcy, który początkowo gromadził dzieła w swoim mieszkaniu, a następnie, 11 marca 1920 roku, przekazał je na rzecz miasta Krakowa.

 

Więcej

Feliks Jasieński kolekcjonował sztukę przez trzydzieści lat swojego życia. Zbiór liczył około 15 tysięcy przedmiotów i obejmował malarstwo i grafikę z przełomu XIX i XX wieku, zespół sztuki azjatyckiej, kobierce, kilimy, meble i przedmioty rzemiosła artystycznego, a także bibliotekę. Wyjątkowa kolekcja stała się świadectwem czasów jej twórcy, który początkowo gromadził dzieła w swoim mieszkaniu, a następnie, 11 marca 1920 roku, przekazał je na rzecz miasta Krakowa.

Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe

Kim był człowiek, którego kolekcja budzi tak ogromny podziw? Antropologiem, kulturoznawcą, ale interesował się też sztuką, różnymi obszarami cywilizacji. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Odebrał bardzo staranne wykształcenie: w Dorpacie, Berlinie i Paryżu. Studiował różne kierunki: ekonomię, filozofię, literaturę, historię sztuki i muzykę. Przede wszystkim był jednak pasjonatem i kolekcjonerem, który zgromadził spójny zbiór prac. Jego pseudonim Manggha, pochodził od tytułu zbioru drzeworytów japońskiego artysty Katsushiki Hokusai.
Dzięki zaangażowaniu Jasieńskiego udało się uratować obraz Szał Podkowińskiego pocięty przez autora. Jasieński płótno troskliwie odrestaurował i powiesił na ścianie swojego krakowskiego mieszkania, jako najcenniejszy obiekt w swoich zbiorach. Kolekcję zapoczątkował dziełami sobie współczesnych. Portretowali go najwybitniejsi artyści jego czasów: Boznańska, Wyczółkowski, Malczewski, Laszczka. Jego prywatny zbiór zmienił się w kolekcję muzealną. Czy w dzisiejszych czasach ktoś zechciałby podarować swoją prywatną kolekcję sztuki współczesnej na rzecz muzeum?

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

Obraz „Na letnim mieszkaniu”/„Portret żony” Józefa Mehoffera

Zdjęcia

Powiązania

Interpretacje

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: