Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 3431
(Głosy: 4)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Wizerunek nieznanej młodej kobiety jest przykładem portretu trumiennego, czyli szczególnego gatunku przedstawień portretowych, jaki wykształcił się w ścisłym związku z obrzędowością pogrzebową okresu baroku. Najbardziej wyraźną cechą wskazującą na wykorzystanie takich portretów w ceremoniach żałobnych jest ich charakterystyczny sześcioboczny kształt, który odwzorowuje zarys krótszego boku trumny.

Więcej

Wizerunek nieznanej młodej kobiety jest przykładem portretu trumiennego, czyli szczególnego gatunku przedstawień portretowych, jaki wykształcił się w ścisłym związku z obrzędowością pogrzebową okresu baroku. Najbardziej wyraźną cechą wskazującą na wykorzystanie takich portretów w ceremoniach żałobnych jest ich charakterystyczny sześcioboczny kształt, który odwzorowuje zarys krótszego boku trumny. Podczas wystawienia zwłok w kościele portret przytwierdzano do trumny, tak by mogli go oglądać wszyscy przybyli na ostatnie pożegnanie. Zmarli na portretach trumiennych są ukazani zawsze jako żyjący, a ich wizerunki cechuje z reguły wybitny realizm. Cały kunszt malarski służył jak najwierniejszemu odwzorowaniu podobieństwa postaci, aby podkreślić obecność zmarłego podczas ceremonii pogrzebowych.
Źródła pisane nie informują, niestety, czy portrety trumienne przygotowywano za życia modela, czy też sporządzano je pośmiertnie. Malowano je z reguły na blasze, pozostawiając niezamalowane, metalicznie połyskujące tło.
Portrety trumienne są częścią rozbudowanego ceremoniału pogrzebowego, który wykształcił się w Polsce w okresie nowożytnym. Groza śmierci, marność doczesności i przemijanie były częstymi wątkami sztuki barokowej, dlatego w Galerii Sztuka Dawnej Polski w Pałacu Biskupa Erazma Ciołka zabytkom związanym z tą tematyką poświęcono osobną salę, nazwaną „Salą śmierci”. Jest spowita w mroku, rozbrzmiewa w niej nastrojowa muzyka z epoki, a prócz portretów trumiennych można tu obejrzeć wiele ciekawych dzieł, które ilustrują temat vanitas.

Opracowanie: dr Tomasz Zaucha (Muzeum Narodowe w Krakowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Portret trumienny młodej kobiety

Zdjęcia

Powiązania


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: