Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2348
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Barokowa drewniana kołyska była darem króla Augusta II dla Joachima Daniela von Jaucha (1688—1754), pełnomocnika królewskiego do spraw budowlanych, z okazji chrztu syna. Król był ojcem chrzestnym pierworodnego von Jauchów, Henryka, który zmarł we wczesnym dzieciństwie.

Więcej

Barokowa drewniana kołyska była darem króla Augusta II dla Joachima Daniela von Jaucha (1688—1754), pełnomocnika królewskiego do spraw budowlanych, z okazji chrztu syna. Król był ojcem chrzestnym pierworodnego von Jauchów, Henryka, który zmarł we wczesnym dzieciństwie.
Zgodnie z przekazami kołyska miała służyć w okresie niemowlęcym również wybitnemu polskiemu historykowi, politykowi, działaczowi emigracyjnemu, Joachimowi Lelewelowi (1786—1861), który był prawnukiem Joachima Daniela von Jaucha. Córka von Jaucha, Konstancja, wyszła za mąż za Henryka Lölhöffela von Löwensprung, nadwornego lekarza Augusta III. W następnym pokoleniu nazwisko Lölhöffel zostało zmienione na Lelewel. Syn Konstancji, a ojciec Joachima — Karol Maurycy — używał już spolszczonego nazwiska Lelewel.
Kołyska powstała około roku 1730 w Saksonii. Została wykonana z drewna liściastego z okleiną z drewna orzechowego, ozdobiona intarsją z jaworu i czarnego dębu.
Kołyska — nazywana też kolebką — to małe łóżeczko służące dzieciom w okresie niemowlęcym. Najwcześniejsze formy kołysek to płócienna płachta, koszyk, drewniane pudło, łódka lub skrzynia zbita z desek. Od czasów średniowiecza w wyjątkowych wypadkach kołyski miały bogatą obudowę meblową, np. szuflady, bieguny. Od XVIII wieku popularność zyskał model, w którym korpus był zawieszony na bolcach między dwoma trzonami lub kolumnami, był bogato zdobiony intarsją lub dekoracją rzeźbiarską, często polichromowaną.

Opracowanie: Alicja Kilijańska (Muzeum Narodowe w Krakowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Kołyska

Zdjęcia

Powiązania


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: