Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1799
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
  • Autor Antoni Pleszowski (1859—1899)
  • Czas powstania 1887 (model gipsowy), 1896 (odlew)
  • Wymiary wysokość: 125 cm, długość: 84 cm, szerokość: 87 cm
  • Oznaczenie autorskie napis: C des Bronzes | Cire perdue BRUXELLES, rzeźba niesygnowna
  • Numer inwentarzowy MNK-II-rz-246
  • Muzeum Muzeum Narodowe w Krakowie
  • Oddział Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach
  • Dostępność Sala Chełmońskiego
  • Tematy wyrzeźbione, śmierć
  • Technika odlewanie, cyzelowanie, polerowanie
  • Materiał brąz
  • Prawa do obiektu Muzeum Narodowe w Krakowie
  • Prawa do wizerunków cyfrowych domena publiczna
  • Digitalizacja RPD MIK, projekt Wirtualne Muzea Małopolski
  • Tagi rzeźba , śmierć , 2D , klasycyzm , domena publiczna
Wydruk opisu

Kobieta o melancholijnym wyrazie twarzy, z włosami okrytymi welonem, sprawiająca wrażenie głęboko zatopionej w myślach uosabia refleksję nad przemijaniem i utratą bliskiej osoby. Sposób przedstawienia siedzącej, swobodnie upozowanej postaci wywodzi się z twórczości Michała Anioła, jak również późniejszej rzymskiej rzeźby sepulkralnej okresu baroku, którą autor dzieła, artysta wykształcony w Krakowie, Wiedniu i Rzymie, znał doskonale.

Więcej

Kobieta o melancholijnym wyrazie twarzy, z włosami okrytymi welonem, sprawiająca wrażenie głęboko zatopionej w myślach uosabia refleksję nad przemijaniem i utratą bliskiej osoby. Sposób przedstawienia siedzącej, swobodnie upozowanej postaci wywodzi się z twórczości Michała Anioła, jak również późniejszej rzymskiej rzeźby sepulkralnej okresu baroku, którą autor dzieła, artysta wykształcony w Krakowie, Wiedniu i Rzymie, znał doskonale. Niespokojny układ ciężkiej, kunsztownie rzeźbionej tkaniny przełamuje statyczny charakter kompozycji. Henryk Struve, filozof i czołowy przedstawiciel XIX-wiecznej polskiej krytyki sztuki, zauważył, iż posąg „łączy prostotę i naturalność ze spokojem i powagą”, a Marian Sokołowski podkreślał „pewien prawdziwie monumentalny nastrój”.
Rzeźba Antoniego Pleszowskiego w wersji gipsowej po raz pierwszy eksponowana była w 1887 roku na I Wielkiej Wystawie Sztuki Polskiej w krakowskich Sukiennicach. Niezwykła sugestywność dzieła nie uszła uwadze krytyków, czego dowodem jest inny fragment artykułu Henryka Struvego: „Bez napisu widzimy, że postać ta zasiadła w cmentarnym zaciszu, w najbliższym sąsiedztwie śmierci, a smętna jej zaduma przenika i naszą duszę”. Rzeźba została wystawiona także w 1896 roku w Brukseli. Na koszt Muzeum Narodowego w Krakowie wykonano wówczas pod kierunkiem Cypriana Godebskiego prezentowany tu jej odlew w brązie, który do dziś należy do stałej ekspozycji muzeum. Inny z odlewów funkcjonuje jako rzeźba nagrobna na jednym z brukselskich cmentarzy. Na cmentarzu Rakowickim w Krakowie można zaś oglądać liczne figury zainspirowane dziełem Pleszowskiego.

Opracowanie: Agata Małodobry (Muzeum Narodowe w Krakowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Rzeźba „Nad grobem” Antoniego Pleszowskiego

Zdjęcia

Powiązania

Ćwiczenia

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: