Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2508
(Głosy: 3)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
  • Autor Teodor Rygier (1841–1913)
  • Czas powstania 1887
  • Wymiary wysokość: 200 cm, długość: 80 cm, szerokość: 90 cm
  • Oznaczenie autorskie sygnowana i datowana na podstawie: prof. Rygier 1887 / In Firenze
  • Numer inwentarzowy MNK-II-rz-276
  • Muzeum Muzeum Narodowe w Krakowie
  • Oddział Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach
  • Dostępność Sala Chełmońskiego
  • Tematy wyrzeźbione, zabawa, ciało
  • Technika odlewanie, cyzelowanie
  • Materiał brąz
  • Prawa do obiektu Muzeum Narodowe w Krakowie
  • Prawa do wizerunków cyfrowych domena publiczna
  • Digitalizacja RPD MIK, projekt Wirtualne Muzea Małopolski
  • Tagi rzeźba , 2D , taniec , erotyzm , kobieta , domena publiczna
Wydruk opisu

Młoda kobieta, wyraźnie rozbawiona, zdaje się podążać ku widzowi tanecznym krokiem. Jej zgrabna sylwetka została uchwycona w fertycznej pozie, a ciało osłania jedynie niedbale owinięta wokół bioder tkanina. Dziewczyna zamaszystym gestem prawej ręki wysoko unosi kielich. Zaznaczoną w tytule dionizyjską aurę rzeźby podkreśla gałązka winorośli ściśnięta w lewej dłoni.

Więcej

Młoda kobieta, wyraźnie rozbawiona, zdaje się podążać ku widzowi tanecznym krokiem. Jej zgrabna sylwetka została uchwycona w fertycznej pozie, a ciało osłania jedynie niedbale owinięta wokół bioder tkanina. Dziewczyna zamaszystym gestem prawej ręki wysoko unosi kielich. Zaznaczoną w tytule dionizyjską aurę rzeźby podkreśla gałązka winorośli ściśnięta w lewej dłoni.
Popularność tego rodzaju przedstawień wśród XIX-wiecznych rzeźbiarzy niewątpliwie wiąże się z rehabilitacją sztuki rokoka,  do czego znacząco się przyczynili bracia Edmond i Jules de Goncourt, publikując zbiór esejów L'Art du XVIIIe siècle (1859—1875). Rodzajowe ujęcie antycznego tematu ma źródło w rokokowej rzeźbie, jednak forma dzieła Rygiera daleka jest od buduarowej konwencji neorokoka, a równocześnie wykracza poza ramy silnie zaznaczonej w polskiej rzeźbie tradycji klasycystycznej. Artysta rezygnuje z chłodnej powściągliwości na rzecz realistycznej obserwacji. Niewymuszona postawa i naturalny wyraz twarzy modelki stanowią odwołanie do „malowniczego” nurtu rzeźby romantycznej, który utorował drogę realizmowi.
Rygier — uznany portrecista — nadał twarzy dziewczyny cechy indywidualne. Otwarte, uśmiechnięte usta i lekko przymrużone oczy wzmagają frywolny charakter dzieła. Drobiazgowe opracowanie detalu, widoczne zwłaszcza w partii związanych wokół kostek sandałów, nie ujmuje figurze swobodnej ekspresji. Stanisław Bełza, który w 1886 roku odwiedził florencką pracownię Rygiera, zanotował: „ten wdzięk i ta gracja wdzięczą się do ciebie z każdego jego posągu, czy to patrzysz na Poppeę, na ramieniu której rzucony od niechcenia motylek już-już ma się wznieść w powietrze, czy na Bachantkę, która w zwinnych ruchach pląsa przed tobą ochoczo, w wdzięcznych liniach drapując dookoła swych nóżek ubranie”.

Opracowanie: Agata Małodobry (Muzeum Narodowe w Krakowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Rzeźba „Bachantka” Teodora Rygiera

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: