Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2990
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Książę Józef Poniatowski, bratanek ostatniego króla Polski, wódz naczelny wojsk Księstwa Warszawskiego, zginął w bitwie pod Lipskiem w 1813 roku. Śmierć w wodach rzeki Elstery zapoczątkowała kult jego postaci, silnie związany z legendą napoleońską. W 1817 roku ciało księcia złożono w krypcie św. Leonarda na Wawelu.
Popiersie jest autorską kopią studium do słynnego warszawskiego pomnika księcia Józefa Poniatowskiego dłuta Bertela Thorvaldsena. Jakub Tatarkiewicz, który, podobnie jak Konstanty Hegel i Paweł Maliński, był uczniem Thorvaldsena w rzymskiej Akademii św. Łukasza, z powodzeniem zaadaptował tu chłodny neoklasycyzm swego nauczyciela.

Więcej

Książę Józef Poniatowski, bratanek ostatniego króla Polski, wódz naczelny wojsk Księstwa Warszawskiego, zginął w bitwie pod Lipskiem w 1813 roku. Śmierć w wodach rzeki Elstery zapoczątkowała kult jego postaci, silnie związany z legendą napoleońską. W 1817 roku ciało księcia złożono w krypcie św. Leonarda na Wawelu. 
Popiersie jest autorską kopią studium do słynnego warszawskiego pomnika księcia Józefa Poniatowskiego dłuta Bertela Thorvaldsena. Jakub Tatarkiewicz, który, podobnie jak Konstanty Hegel i Paweł Maliński, był uczniem Thorvaldsena w rzymskiej Akademii św. Łukasza, z powodzeniem zaadaptował tu chłodny neoklasycyzm swego nauczyciela.
Książę Józef Poniatowski został ukazany jako bohater stylizowany na antycznego wodza — z włosami ułożonymi nad czołem na sposób rzymski i z nagim torsem. Aby podkreślić narodową przynależność księcia Józefa, asymetrycznie udrapowana na ramieniu toga została spięta fibulą z wyobrażeniem orła Księstwa Warszawskiego. Przemożny wpływ starożytnej rzeźby portretowej widoczny jest także w pewnej idealizacji rysów twarzy, przy równoczesnym zachowaniu cech charakterystycznych modela.
Antyczna stylizacja ma swoje źródło również w zainteresowaniu Tatarkiewicza poglądami Stanisława Kostki Potockiego, który przełożył i zaadaptował dzieło Johanna Joachima Winckelmanna Geschichte der Kunst des Alterthums (tytuł polskiego przekładu wydanego w Warszawie w 1815 r.: O sztuce u dawnych, czyli Winkelman polski)Postulowana przez Winckelmanna „szlachetna prostota i spokojna wielkość” znajduje wyraz w twórczości rzeźbiarskiej Tatarkiewicza, którego pełne umiaru kompozycje odznaczały się harmonijną, zwartą bryłą i gładką fakturą. Tatarkiewicz był także teoretykiem sztuki, pozostawił po sobie w rękopisie m.in. Przewodnik sztuki rzeźbiarskiej.

Opracowanie: Agata Małodobry (Muzeum Narodowe w Krakowie), © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Rzeźba „Portret księcia Józefa Poniatowskiego” Jakuba Tatarkiewicza

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: