Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 2852
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Mundur tropikalny: kurtka mundurowa typu french, spodnie, koszula z krawatem oraz czapka. Mundur RAF-u z polskimi elementami (na podstawie obowiązujących od 1 stycznia 1942 roku przepisów umundurowania wojska poza granicami państwa polskiego): polskimi guzikami, orłem lotniczym wzoru z 1936 roku...

Więcej

Mundur tropikalny: kurtka mundurowa typu french, spodnie, koszula z krawatem oraz czapka. Mundur RAF-u z polskimi elementami (na podstawie obowiązujących od 1 stycznia 1942 roku przepisów umundurowania wojska poza granicami państwa polskiego): polskimi guzikami, orłem lotniczym wzoru z 1936 roku (z późniejszymi zmianami) na czapce oraz polską odznaką nawigatora. Mundur należał do mjr. nawig. Eugeniusza Arciuszkiewicza, który w późniejszym okresie awansowany do stopnia ppłk. nawig. należał do grona najwybitniejszych polskich oficerów lotnictwa.
Eugeniusz Arciuszkiewicz, urodzony w 1907 roku, w okresie międzywojennym był oficerem 5. Pułku Lotniczego we Lwowie. W wojnie obronnej 1939 roku w stopniu kpt. obs. 56. Eskadry Obserwacyjnej armii „Karpaty”. Następnie w Siłach Powietrznych na Zachodzie (numer służbowy P-0137). Odznaczony Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari V kl. i Distinguished Flying Cross.
Był dowódcą 1586. Eskadry do Zadań Specjalnych w okresie od 14 czerwca do 6 listopada 1944 roku — dowodził Eskadrą w czasie jej brawurowych lotów nad walczącą Warszawę w czasie powstania 1944 roku.
Po rozwiązaniu 1586. Eskadry do Zadań Specjalnych był dowódcą 301. Dywizjonu Bombowego „Ziemi Pomorskiej im. Obrońców Warszawy” do końca wojny. Zmarł 10 grudnia 1983 roku w Toronto w Kanadzie i tam został pochowany.

Opracowanie: Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie, © wszystkie prawa zastrzeżone
 

Mniej

Rodin i Matejko — o inspiracjach projektantów sztuki użytkowej i odznace nawigatora

Historia odznaki nawigatora rozpoczęła się w 1918 roku, w odrodzonej Rzeczypospolitej. Odzyskanie przez Polskę niepodległości wiązało się z koniecznością opracowania symboli, wzorów druków urzędowych, odznak. To zadanie spoczęło na artystach, projektantach sztuki użytkowej. Podobnie było w...

Więcej

Historia odznaki nawigatora rozpoczęła się w 1918 roku, w odrodzonej Rzeczypospolitej. Odzyskanie przez Polskę niepodległości wiązało się z koniecznością opracowania symboli, wzorów druków urzędowych, odznak. To zadanie spoczęło na artystach, projektantach sztuki użytkowej.
Podobnie było w przypadku odznaki lotniczej. Początkowo polscy lotnicy nosili odznaki lotnicze państw zaborczych. Zadanie opracowania nowego, wspólnego wzoru odznaki otrzymał rzeźbiarz i medalier Władysław Gruberski (1873−1932), profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Gruberski był cenionym artystą swojej epoki, autorem wielu plakiet pamiątkowych, medali i rzeźb. Studiował na krakowskiej ASP. Podczas pobytu w Paryżu znalazł się pod wpływem wielkiego francuskiego rzeźbiarza doby impresjonizmu i symbolizmu, Augusta Rodina. 
Bezpośrednią inspiracją dla Gruberskiego przy tworzeniu odznaki było ponoć malowidło w auli Politechniki Lwowskiej, wykonane według szkicu Jana Matejki, przedstawiające m.in. orła z wieńcem laurowym w dziobie.
Odznakę zatwierdzono 19 lutego 1919 roku rozkazem numer 24/19, podpisanym przez pułkownika Jana Wroczyńskiego, kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z czasem pojawiło się wiele odmian i klas, dla różnych specjalności lotniczych; wszystkie łączy motyw orła projektu Gruberskiego.
Co ciekawe, projektowanie nie było jedyną pasją profesora — był on także… olimpijczykiem. W latach 1912–1948 igrzyskom olimpijskim towarzyszył Olimpijski Konkurs Sztuki i Literatury, w którym rywalizowali literaci, architekci i plastycy. Władysław Gruberski był członkiem reprezentacji polskich artystów na igrzyskach IX Olimpiady w Amsterdamie w 1928 roku.

Opracowanie: Dawid Karamon (Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie), Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz, który z artystów reprezentowanych w WMM inspirował się twórczością Augusta Rodina.

Mniej

Mundur majora nawigatora (S/Ldr) Eugeniusza Arciuszkiewicza

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: