Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1099
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Czarno-biała fotografia przedstawia budynek Teatru Ludowego w Krakowie-Nowej Hucie od strony wejścia głównego od ul. Władimira Majakowskiego (obecnie ul. Obrońców Krzyża).

Więcej

Czarno-biała fotografia przedstawia budynek Teatru Ludowego w Krakowie-Nowej Hucie od strony wejścia głównego od ul. Władimira Majakowskiego (obecnie ul. Obrońców Krzyża).

Opracowanie: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Teatralne konotacje nazw nowohuckich osiedli

Z powstaniem Teatru Ludowego związana jest ciekawa historia. Gdy zaczynano budować Nową Hutę, nie myślano właściwie o funkcjach kulturalnych nowego miasta, koncentrując się na jak najszybszym powstaniu mieszkań. W miejscu pozbawionym wysublimowanych rozrywek, mieszkańcy byli narażeni na wszelakie...

Więcej

Z powstaniem Teatru Ludowego związana jest ciekawa historia. Gdy zaczynano budować Nową Hutę, nie myślano właściwie o funkcjach kulturalnych nowego miasta, koncentrując się na jak najszybszym powstaniu mieszkań. W miejscu pozbawionym wysublimowanych rozrywek, mieszkańcy byli narażeni na wszelakie patologie, dlatego w 1953 roku postanowiono odgórnie „zorganizować kulturę”.
Okazało się, że w dzielnicy trwała już budowa teatru, ale… kameralnego. Natychmiast polecono powiększyć scenę. To, że nie było w nim odpowiedniego miejsca na garderoby dla aktorów czy magazyny dekoracji, sprzętu i rekwizytów, nie stanowiło dla władzy problemu.
Placówka zainaugurowała swoją działalność 3 grudnia 1955 roku sztuką Wojciecha Bogusławskiego „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”.
Mimo tych przeciwności, a może wręcz dzięki nim, Teatr Ludowy szybko stał się jedną z najciekawszych placówek w kraju i taką pozostaje aż do dziś. A osiedla wokół niego noszą nazwy: Teatralne, Krakowiaków, Górali...

Opracowanie: Maciej Miezian (Muzeum Historyczne Miasta Krakowa), © wszystkie prawa zastrzeżone

Przeczytaj także o historii Teatru Ludowego  oraz zobacz fotografię „Teatr Ludowy Henryka Hermanowicza w kolekcji Wirtualnych Muzeów Małopolski.

Mniej

Historia Teatru Ludowego

Teatr Ludowy został otwarty 3 grudnia 1955 roku. Miał zapewnić robotniczej społeczności Nowej Huty kontakt ze sztuką i kulturą wysoką, przyczyniając się do krzewienia właściwych postaw. Podczas otwarcia teatru padły słowa, że „będzie on pionierem socjalistycznej kultury w nowym mieście”...

Więcej

Teatr Ludowy został otwarty 3 grudnia 1955 roku. Miał zapewnić robotniczej społeczności Nowej Huty kontakt ze sztuką i kulturą wysoką, przyczyniając się do krzewienia właściwych postaw. Podczas otwarcia teatru padły słowa, że „będzie on pionierem socjalistycznej kultury w nowym mieście”. Dla tych, którzy w ciągu dniówki wypracowywali 200, a nawet (jak w przypadku obywatela M. Wilka) 323% normy, teatr miał być alternatywą dla wieczorów spędzanych przy kieliszku wódki, na wszczynaniu burd i awantur. Na inaugurację przygotowano „Krakowiaków i górali” w inscenizacji Leona Schillera. Pierwsze lata działalności teatru nie były jednak łatwe — dyrekcję powierzono Krystynie Skuszance i Jerzemu Krasowskiemu, którzy wspólnie z Józefem Szajną stworzyli jedną z najlepszych awangardowych scen dramatycznych w Polsce, mimo to wielokrotnie spotykali się z zarzutami, że ich propozycja repertuaru jest niewłaściwa i… zbyt hermetyczna (scena miała charakter ideowo-filozoficzny). Teatr zbudowany w sercu wzorowego socrealistycznego osiedla rozmijał się z potrzebami robotniczej społeczności. Widownię zapełniali głównie goście z Krakowa, którzy byli dowożeni specjalnymi autobusami. Sami mieszkańcy Nowej Huty chętniej widzieliby afisze zapowiadające nowe komedie, farsy i wodewile.
Na scenie niemal co wieczór pojawiali się nie znani wówczas szerokiej publiczności Franciszek Pieczka i Witold Pyrkosz.
W roku 1963 dyrekcję Teatru Ludowego objął wybitny scenograf — Józef Szajna, proponując teatr narracji wizualnej, którego głównym aktorem stała się plastyka.
Na fotografii nie widać jednak jeszcze przyszłych artystycznych porażek i sukcesów rozgrywających się w scenografii teatru — uchwycony w kadrze Henryka Hermanowicza budynek wyrasta dumnie skąpany w słońcu, gotując przechodniom, którzy jeszcze niedawno w tym miejscu przedzierali się przez kępy traw, prawdziwy monumentalny spektakl.

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz:
Fotografia „Teatr Ludowy” Henryka Hermanowicza

Mniej

Fotografia „Teatr Ludowy” Henryka Hermanowicza

Zdjęcia

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: