Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 3029
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Typ hełmu zamkniętego. Jeszcze do połowy XX wieku uważany był za XIX–wieczną kopię. Powleczony grubą warstwą czarnej farby, mającej chronić przed korozją, skwapliwie skrywał swoją tajemnicę. Reprezentuje późnogotycką formę hełmu, wykształconą ze średniowiecznej łebki, szeroko rozpowszechnioną u schyłku XV i na początku XVI wieku. Występował w licznych odmianach i wariantach, służąc zarówno rycerstwu, jak i żołnierzom należącym do innych warstw społecznych.

Więcej

Typ hełmu zamkniętego. Dzwon wykuty z jednej blachy, formowany półkoliście, z szerokim, niezbyt wydatnym grzebieniem, ozdobionym nacinanym ornamentem linearnym. Tył wydłużony, wyprofilowany w ostro zakończony nakarczek, z lekko zaznaczoną ością pośrodku. Boki dzwonu oraz nakarczek ozdobione spiralnie skręconymi guzami. Z tyłu, na spływie nakarczka dwukrotnie bita punca płatnerska. Zasłona ruchoma, z silnie zaznaczoną pionową ością i poziomą szparą wzrokową, wyprofilowana w ostro zwieńczony szczyt zachodzący na grzebień dzwonu Zasłona zamocowana na bokach dzwonu współczesnymi płaskimi nitami — brak oryginalnych obrotowych zawiasów skroniowych. Dolne krawędzie dzwonu i zasłony zawinięte w płasko zaklepany wałek.
Zamknięty profil hełmu oraz błyszcząca, gładka powierzchnia stali, kontrastująca z główkami spiralnie skręconych nitów, pomimo surowej funkcjonalności, nadają mu niezwykłej elegancji. Jeszcze do połowy XX wieku uważany był za XIX–wieczną kopię. Powleczony grubą warstwą czarnej farby, mającej chronić przed korozją, skwapliwie skrywał swoją tajemnicę. Poddany zabiegom konserwatorskim, odsłonił nie tylko swoje surowe piękno, ale i uchylił jej rąbka.
Reprezentuje późnogotycką formę hełmu, wykształconą ze średniowiecznej łebki, szeroko rozpowszechnioną u schyłku XV i na początku XVI wieku. Występował w licznych odmianach i wariantach, służąc zarówno rycerstwu, jak i żołnierzom należącym do innych warstw społecznych. Masowo produkowany w południowoniemieckich i północnowłoskich ośrodkach płatnerskich (Norymberga, Augsburg, Mediolan), eksportowany był na tereny całej niemal Europy. Nie dziwi więc jego popularność również u nas, co potwierdzają rodzime źródła pisane. Pojawia się w księgach ziemskich krakowskich, rejestrach popisowych konnych rot zaciężnych, pieszych rot pawężników, wydatkach miejskich Krakowa oraz wykazach uzbrojenia krakowskich cechów. Zapewne liczne jego przykłady pochodziły z rodzimej produkcji płatnerskiej, z której słynął XV-wieczny Kraków, znaczna jednak część była rezultatem importu z niemieckiego kręgu kulturowego.
Na popularność łebek i salad wskazują również liczne źródła ikonograficzne, a najbliższym nam przykładem są po mistrzowsku płaskorzeźbione figury strażników w scenie Zmartwychwstania ołtarza Wita Stwosza w kościele Mariackim.

Opracowanie: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Hełm typu salada (łebka jazdy)

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Igor Szelest
05.11.13 10:28
Czy Saladyn mógł nosić saladę?

Dodaj komentarz: