Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 154
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Czepiec usztywniony drutami, wykonany z pasów tworzących ukośną kratę. Wyszywany jest imitacjami pereł i haftowany metalowymi nićmi tworzącymi wypukły ornament roślinny. Przedmiot wykorzystywany był jako rekwizyt w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie.

Więcej

Czepiec usztywniony drutami, wykonany z pasów tworzących ukośną kratę. Wyszywany jest imitacjami pereł i haftowany metalowymi nićmi tworzącymi wypukły ornament roślinny. Przedmiot wykorzystywany był jako rekwizyt w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie.
Wiadomo, że w roku 1876 Marian Gorzkowski podarował Janowi Matejce do jego kolekcji historycznych akcesoriów i strojów pierścień i czepiec. Być może zachowany w zbiorach Muzeum ASP czepiec ruski jest tożsamy z przedmiotem podarowanym malarzowi przez Gorzkowskiego. Wydaje się to prawdopodobne, ponieważ pochodzący z Rusi Gorzkowski był zainteresowany historią swoich rodzimych stron i kolekcjonował dokumenty oraz książki dotyczące ich historii.
Prezentowane kobiece nakrycie głowy jest formą kokosznika i określane jest różnymi nazwami m.in.: boruszka, morchatka, morszeń, sbornik, samszura. Tego rodzaju czepce noszone były na Rusi przez zamężne kobiety. Szyto je z pasamonu i brokatu lub innej tkaniny jedwabnej, haftowano srebrną lub złotą nicią. Wierzchnia tkania była przyszyta lub przyklejona do tektury, krochmalonego perkalu, lub innego płótna. Czepiec przylegał do głowy oraz okrywał włosy splecione w dwa warkocze i zawinięte z tyłu głowy w wieniec.

Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

Marian Gorzkowski, przyjaciel Jana Matejki

Marian Gorzkowski urodził się w roku 1830 w Białocerkwi na Ukrainie, kształcił się na Uniwersytecie w Kijowie. Podróżował do Grecji i Włoch. Pochodził z Rusi i był silnie przywiązany do rodzinnych stron; kolekcjonował dokumenty i książki dotyczące historii Rusi. W roku 1870 przyjechał po raz pierwszy do Krakowa, a dwa lata później osiedlił się tu na stałe. Parał się dziennikarstwem, należał do redakcji „Czasu”, pracował także dorywczo w Muzeum Czartoryskich. Z Matejką połączyły go zarówno pasja do historii dawnej Rzeczypospolitej, jak i zamiłowania kolekcjonerskie.

Więcej

Marian Gorzkowski urodził się w roku 1830 w Białocerkwi na Ukrainie, kształcił się na Uniwersytecie w Kijowie. Podróżował do Grecji i Włoch. Pochodził z Rusi i był silnie przywiązany do rodzinnych stron; kolekcjonował dokumenty i książki dotyczące historii Rusi. W roku 1870 przyjechał po raz pierwszy do Krakowa, a dwa lata później osiedlił się tu na stałe. Parał się dziennikarstwem, należał do redakcji „Czasu”, pracował także dorywczo w Muzeum Czartoryskich. Z Matejką połączyły go zarówno pasja do historii dawnej Rzeczypospolitej, jak i zamiłowania kolekcjonerskie. Przyjaźń z malarzem zacieśniła się, kiedy Gorzkowski objął funkcję sekretarza Szkoły Sztuk Pięknych, którą od roku 1873 kierował Matejko. Wkrótce Gorzkowski zajmował się już także sprawami domowymi i majątkowymi Matejki i udzielał lekcji francuskiego jego synowi. W dowód wdzięczności artysta miał umieścić postać Gorzkowskiego na kilku swoich obrazach takich jak: Wernyhora, Bitwa pod Grunwaldem czy Hołd pruski. Po śmierci Matejki w 1893 roku Gorzkowski przeszedł na emeryturę...

Marian Gorzkowski zgromadził wielką kolekcję prac swojego zwierzchnika i przyjaciela liczącą blisko 243 dzieła rysunkowe, akwarelowe i olejne. Pozostawił po sobie także teksty, w których komentował malarstwo Matejki. Były to trzy książki, kilka broszur, dwa tomy wspomnień i tom listów do żony. Najwięcej kontrowersji wzbudziła książka zatytułowana Jan Matejko. Epoka lat dalszych, do końca życia artysty, opublikowana w Krakowie w roku 1898. Jej nakład został zniszczony z polecenia Stanisława Tarnowskiego, który obawiał się, że mogłaby skompromitować artystę w oczach czytelników. Późniejsi badacze twórczości Matejki kwestionowali wartość niektórych informacji podawanych w opracowaniach Mariana Gorzkowskiego.

Opracowanie: dr Agnieszka Jankowska-Marzec (ASP w Krakowie),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Bibliografia

  1. E. Łepkowski, Marian Gorzkowski,[w:] Polski Słownik Biograficzny, t. VIII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1959-1960, s.335-336.
  2. J. Krawczyk, Matejko i historia, Warszawa 1990.
Mniej

Czepiec ruski – rekwizyt ze Szkoły Sztuk Pięknych

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: