Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 131
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Prezentowany obraz ze zbiorów Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie jest dziełem nietypowym w twórczości Wędrychowskiego. Przedstawia ono bliżej nieokreślone poselstwo polskie na audiencji u sułtana Imperium Osmańskiego. Stroje postaci i wnętrze odwołują się do XVII i XVIII wieku. Scena odbywa się w wiernie oddanym realnym wnętrzu – Arz Odası, sali audiencji pałacu Topkapı w Stambule. Posłowie, zgodnie z tureckim obyczajem, na własne stroje mają nałożone specjalne kaftany, w które ubierano posłów przed wizytą u wielkiego wezyra lub sułtana. Ten bogato zdobiony ubiór był bardzo pożądany przez polskich przybyszów. 

Więcej
Lucjan Wędrychowski (1854–1934) w latach 1879–1880 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Izydora Jabłońskiego i Feliksa Szynalewskiego. Następnie przez 6 lat (1881–1887) kształcił się na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, gdzie jego profesorami byli Alexander Strähuber i Sándor Wagner (Alexander von Wagner). W roku 1887 Wędrychowski wrócił do Krakowa i kontynuował edukację pod okiem Jana Matejki. W 1900 roku wyjechał do Nižnej Olšavy (dziś Słowacja). Kilka lat przed śmiercią wrócił do Krakowa.
Wędrychowski malował przede wszystkim obrazy religijne. Jego najbardziej znanym dziełem jest Kuszenie św. Antoniego (1886) eksponowane w Muzeum Narodowym w Krakowie (nr inw. MNK II-a-173). W swoich obrazach sakralnych posługiwał się zabiegami artystycznymi typowymi dla akademików drugiej połowy XIX wieku – starał się przedstawiać sceny w zgodnie z realiami historycznymi danej epoki. Tym samym rezygnował ze skodyfikowanych, nowożytnych typów ikonograficznych.
Prezentowany obraz ze zbiorów Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie jest dziełem nietypowym w twórczości Wędrychowskiego. Przedstawia ono bliżej nieokreślone poselstwo polskie na audiencji u sułtana Imperium Osmańskiego. Stroje postaci i wnętrze odwołują się do XVII i XVIII wieku. Scena odbywa się w wiernie oddanym realnym wnętrzu – Arz Odası, sali audiencji pałacu Topkapı w Stambule. Posłowie, zgodnie z tureckim obyczajem, na własne stroje mają nałożone specjalne kaftany, w które ubierano posłów przed wizytą u wielkiego wezyra lub sułtana. Ten bogato zdobiony ubiór był bardzo pożądany przez polskich przybyszów. W XVI wieku kaftany zakładano posłom już po spotkaniu – na znak zadowolenia Wysokiej Porty z efektów rokowań. Później bogaty ubiór był darowany posłom jeszcze przed audiencją, co miało oznaczać podporządkowanie się niemuzułmańskich barbarzyńców cywilizowanemu porządkowi islamskiego władztwa padyszacha – króla królów.
Wydaje się, że pierwowzorem, choć niekoniecznie bezpośrednim, dla obrazu Wędrychowskiego jest dzieło Jeana-Baptiste’a Vanmoura pt. Audiencja Cornelisa Calkoena znajdujące się w Rijksmuseum w Amsterdamie. Wędrychowski zmienił nieco układ postaci dostojników tureckich, a posłowie na jego obrazie noszą polskie stroje. Możliwe, że malarz chciał nawiązać do konkretnego polskiego poselstwa do Wysokiej Porty. Być może dodatkową inspiracją dla niego była miniatura Pierréa-Paula Sevina w zbiorach Czartoryskich w Krakowie. Ukazuje ona zakończone fiaskiem poselstwo Jana Gnińskiego do Stambułu w latach 1677–1678. Nie można też wykluczyć, że źródłem inspiracji dla Wędrychowskiego było inne dzieło Vanmoura, jego kopia lub naśladownictwo, z którym artysta być może zapoznał się w Monachium.

Jeana Baptiste Vanmour (1671–1737) był francuskim malarzem, którzy 37 lat tworzył w osmańskiej stolicy. Doskonale odtworzył obrazy z  życia tureckich elit i wielokrotnie podejmował temat audiencji posłów europejskich u sułtana Ahmeda III. Wymienić warto kilka z nich:

Audiencja posła holenderskiego Cornelisa Calkoena, 1727–1730, Rijksmuseum, nr inw. SK-A-4078.

Audiencja posła francuskiego hrabiego d'Andrezel, 1724, Bordeaux, Musée des Beaux-Arts, nr inw. Bx M 5730.

Audiencja posła europejskiego, 1700–1737, Stambuł, Muzeum Pera.

Dzieła Vanmoura były wielokrotnie kopiowane:

Anonimowy malarz, Audiencja posła holenderskiego Cornelisa Calkoena, 1737–1744, Rijksmuseum, nr inw. SK-A-4080 (kopia oryginału w Rijksmuseum – zob. wyżej).

Anonimowy malarz włoski, Audiencja poselstwa francuskiego, 1740, Pałac w Wersalu, nr inw. MV 5297[1].

Antonio Guardi, Audiencja posła europejskiego, ok. 1740, Ankara, Ambasada brytyjska.

Anonimowy malarz, Audiencja poselstwa europejskiego, 2. poł. XVIII wieku, Stambuł, Rezydencja Sadullah Paszy[2].
 

Bibliografia:

  1. [1] Dzieło bywa przypisywane Vanmourowi. Wydaje się bardziej prawdopodobne, że jest to obraz anonimowego malarza włoskiego.

  2. [2] Na stronie Fotothek Marburg błędnie opisany jako „Sułtan wśród dygnitarzy”.
     
Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

„Poselstwo polskie u sułtana” lub „Audiencja posła polskiego u sułtana” Lucjana Wędrychowskiego

Zdjęcia

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: