Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 68
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Emanuel Edmund Herncisz (1858–1885) w latach 1874–1882 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza, Leopolda Loefflera i Jana Matejki. Dzięki stypendium rządu austriackiego, po zakończeniu nauki w Krakowie, w latach 1882–1883 Herncisz uzupełnił wykształcenie na akademii w Monachium. W roku 1883 artysta odbył podróż do Włoch, gdzie planował wrócić z Sewerynem Bieszczadem, żeby podjąć studia malarskie. Plany artysty zniweczyła gruźlica, która dwa lata później doprowadziła do jego śmierci.

Więcej

Emanuel Edmund Herncisz (1858–1885) w latach 1874–1882 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza, Leopolda Loefflera i Jana Matejki. Dzięki stypendium rządu austriackiego, po zakończeniu nauki w Krakowie, w latach 1882–1883 Herncisz uzupełnił wykształcenie na akademii w Monachium. W roku 1883 artysta odbył podróż do Włoch, gdzie planował wrócić z Sewerynem Bieszczadem, żeby podjąć studia malarskie. Plany artysty zniweczyła gruźlica, która dwa lata później doprowadziła do jego śmierci.
Herncisz malował sceny rodzajowe przede wszystkim z życia wsi oraz obrazy historyczne. Na jego twórczość wpływ miały doświadczenia monachijskie oraz sztuka Jana Matejki. Malarz wystawiał prace w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych oraz w Salonie Ungera w Warszawie, a także w salonie Krywulta we Lwowie, w Monachium i w Budapeszcie Jego dzieła znajdują się w Bibliotece PAN w Krakowie, w Domu Matejki, w Muzeum Narodowym w Krakowie oraz w zbiorach ASP w Krakowie.
Prezentowane akademickie studium antycznego posągu autorstwa Herncisza powstało w roku 1877 podczas jego nauki w SSP – artysta otrzymał za nie nagrodę. Herncisz wykonał rysunek z gipsowego odlewu Apollona Medycejskiego, znanego również jako Apollino. Oryginalny posąg został odnaleziony w Rzymie w XVIII wieku i stał się ozdobą kolekcji sztuki w willi Borghese, a później w willi Medici. Obecnie statua przechowywana jest w galerii Uffizi we Florencji.
Apollino jest rzymską rzeźbą nawiązującą do hellenistycznych posągów w typie Apollona Licyjskiego. Ten rodzaj przedstawień bóstwa jako smukłego, nagiego młodzieńca wywodzi się ze sztuki Praksytelesa z Aten – greckiego rzeźbiarza okresu późnoklasycznego, który zasłynął stworzeniem nowego kanonu idealnych proporcji ludzkiego ciała. Kanon Praksytelejski zastąpił dotychczasową miarę opracowaną przez Polikleta z Argos.
Statua przedstawia nagiego młodzieńczego Apollona opierającego się o pień drzewa. Esowato wygięta figura stoi w głębokim kontrapoście. Lewa ręka uniesiona jest nad głowę, a prawa, w której Apollon dzierżył łuk, opiera się o drzewo, na którym powieszony jest kołczan ze strzałami.
Rzeźba przedstawiona na rysunku prawdopodobnie jest tożsama z jednym z dwóch gipsowych odlewów określonych w źródłach jako „Apollino”, zakupionych w roku 1818 dla Szkoły Rysunku i Malarstwa przy Uniwersytecie Jagiellońskim. Jeden z nich nabył w Warszawie Józef Peszka, a drugi w Wiedniu – Józef Brodowski.

Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

„Apollino” Emanuela Herncisza

Zdjęcia

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: