Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 25
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Prezentowany anonimowy obraz przedstawia słynną Grotę Psów (wł. Grotta del Cane). Znajduje się ona nieopodal Neapolu, nad jeziorem Agnano. W XVIII i XIX wieku jaskinia była jedną z atrakcji turystycznych regionu, tłumnie odwiedzaną przez arystokratów i intelektualistów peregrynujących po Italii w ramach tzw. Grand Tour – podróży po Starym Kontynencie, stanowiącej tradycyjny etap edukacji europejskich elit.

Więcej

Prezentowany anonimowy obraz przedstawia słynną Grotę Psów (wł. Grotta del Cane). Znajduje się ona nieopodal Neapolu, nad jeziorem Agnano. W XVIII i XIX wieku jaskinia była jedną z atrakcji turystycznych regionu, tłumnie odwiedzaną przez arystokratów i intelektualistów peregrynujących po Italii w ramach tzw. Grand Tour – podróży po Starym Kontynencie, stanowiącej tradycyjny etap edukacji europejskich elit. W głębi groty znajdowały się fumarole – typowe dla obszarów o wysokiej aktywności wulkanicznej szczeliny, którymi uchodzą z wnętrza ziemi trujące wyziewy. Z fumaroli wydobywają się takie gazy, jak chlorowodór, dwutlenek węgla i para wodna. Jaskinia swoją nazwę zawdzięcza wstrząsającemu spektaklowi pokazywanemu turystom przez lokalnych przewodników. Liczne opisy tych pokazów zachowały się w diariuszach spisywanych przez zamożnych podróżników. Najlepiej oddać głos jednemu z nich – Johnowi Ramsayowi (1768–1845), 14-letniemu uczniowi szkoły w Westminster – przyszłemu pisarzowi i intelektualiście. W swoim diariuszu podróży pod datą 16 czerwca 1783 roku zanotował on: „Grotta del Cane jest niewielką grotą wyciętą w skale, na 12 stóp długą i na 7 wysoką, która jest osobliwa ze względu na morowe opary, które wydobywają się z wnętrza ziemi i które w bardzo krótkim czasie zabiją dowolne zwierzę. Nasz cicerone (wł. przewodnik) przyniósł ze sobą psa, który – przeżywszy już kiedyś ten eksperyment – nie chciał wejść do groty. Po pewnych trudnościach, gdy cicerone wprowadził psa do środka, wetknął jego nos w opary i trzymał tak długo, aż biedne zwierzę dostało konwulsji, wywinęło kozła i w końcu padło, wyglądając na martwe, ale gdy zostało wyniesione na świeże powietrze, od razu oprzytomniało i zaczęło machać ogonem. Cicerone włożył w opary również pochodnię i zgasła ona natychmiast” [tłum. Adam Spodaryk].

Niekiedy odurzone gazami zwierzę odzyskiwało przytomność, gdy zostało zanurzone w jeziorze Agnano, co miało być dowodem na lecznicze właściwości jego wód. W drugiej połowie XIX wieku jezioro zostało zanieczyszczone, a w roku 1870 – osuszone. W tym też czasie Grotta del Cane straciła na popularności wśród turystów, a barbarzyński zwyczaj dręczenia zwierząt został zarzucony.

Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Bibliografia:

  1. John Ingamells, John Ramsay’s Italian Diary, 1782–1784, „The Volume of the Walpole Society”, t. 65, 2003, s. 89–160.
  2. John Marciari, Grand Tour Diaries and Other Travel Manuscripts in the James Marshalland Marie-Louise Osborn Collection, New Haven 1999.
  3. Alfred Taylor, An Account of the Grotta del Cane; With Remarks Upon Suffocation by Carbonic Acid, „The London Medical and Physical Journal”, t. 12: 1832, s. 278–285.
  4. Tenże, Über die Hundsgrotte im Neapolitanischen, „Notizen aus dem Gebiete der Natur und Heilkunde”, t. 36: 1833, nr 774, szp. 49–52.
Mniej

„Pejzaż włoski – Grotta del Cane”

Zdjęcia

Video


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: