Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 80
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Wśród portretów stworzonych przez Leona Wyczółkowskiego szczególne miejsce zajmują jego autoportrety, które nie tylko odzwierciedlają wygląd artysty w różnych okresach jego życia, ale również, są zapisem zmieniających się nastrojów i osobowości malarza. Dokumentują także jego rozwój artystyczny. Wyczółkowski stworzył kilkadziesiąt wizerunków własnych w malarstwie olejnym, temperze, pastelu i w technikach graficznych. Pierwsze prace pochodzą z lat 90. XIX wieku, a kolejne powstawały aż do końca życia artysty.

Więcej

Wśród portretów stworzonych przez Leona Wyczółkowskiego szczególne miejsce zajmują jego autoportrety, które nie tylko odzwierciedlają wygląd artysty w różnych okresach jego życia, ale również są zapisem zmieniających się nastrojów i osobowości malarza. Dokumentują także jego rozwój artystyczny. Wyczółkowski stworzył kilkadziesiąt wizerunków własnych w malarstwie olejnym, temperze, pastelu i w technikach graficznych. Pierwsze prace pochodzą z lat 90. XIX wieku, a kolejne powstawały aż do końca życia artysty (ich wybór można zobaczyć na stronie internetowej prowadzonej przez Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy). Wczesne autoportrety nasycone są kolorami i słońcem, a ich kompozycje wzbogacają  modne wówczas motywy – inspirowane np. sztuką japońską oraz wyrażające fascynację przyrodą i pejzażem kresowym. Z czasem, a zwłaszcza po I wojnie światowej autoportrety Wyczółkowskiego zaczęły być coraz bardziej wyciszone kolorystycznie, emanowały spokojem i powagą. W pochodzącym z tego okresu autoportrecie w zbiorach Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie artysta zrezygnował ze wszelkich rekwizytów, ale przedstawił się w eleganckim, przyciągającym wzrok garniturze. Portret powstał w jubileuszowym dla Wyczółkowskiego 1921 roku. Malarz obchodził wówczas pięćdziesięcio50-lecie pracy twórczej. Z tej okazji Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie zorganizowało w Pałacu Sztuki w Krakowie wystawę jego prac znajdujących się w kolekcji Feliksa Mangghi Jasieńskiego. Prezentacja prac Wyczółkowskiego odbyła się również jesienią w warszawskiej Zachęcie. Artysta został również odznaczony Orderem Odrodzenia Polski IV klasy oraz przyjęto go do kapituły Orderu.

Autoportret Leona Wyczółkowskiego należy do malarskiej galerii profesorów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Artysta ze Szkołą Sztuk Pięknych, a potem Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie związany był zarówno jako student, jak i jako profesor. Pracę na uczelni Wyczółkowski rozpoczął w 1895 roku na zaproszenie Juliana Fałata. Malarz początkowo zatrudniony był jako nauczyciel prowizoryczny, a od roku 1900 jako profesor zwyczajny. Ze stanowiska ustąpił po 14 latach pracy – w 1911 roku, a swoją decyzję tłumaczył starością i brakiem czasu. Biografka malarza, Maria Twarowska, przypuszcza, że na decyzję wpływ miały również panujące w Akademii stosunki: zbyt duża lojalność jej kierownictwa wobec Austrii, kłopoty finansowe szkoły, złe warunki pracy dla studentów i brak chęci do dalszych reform. Wyczółkowski, mimo rezygnacji ze stanowiska, pozostał w kontakcie z uczniami.

Opracowanie: Urszula Kozakowska-Zaucha (MNK),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Wybór literatury:

M. Twarowska, Leon Wyczółkowski, Waszawa 1962.

Leon Wyczółkowski 1852–1936: w 150. rocznicę urodzin artysty: Muzeum Narodowe w Krakowie, 16 listopada 2002 – 16 lutego 2003, oprac. Krystyna Kulig-Janarek, Wacława Milewska, Kraków 2002.

Mniej

Autoportret i moda na „selfie”… Zagadka autoportretu

Obecnie panuje moda na autoportrety popularnie zwane selfie. Może je zrobić każdy za pomocą już nawet nie aparatu fotograficznego, a telefonu. Jest w nas narcystyczna potrzeba pokazywania i oglądania swojego wizerunku. Kiedyś, tworzenie autoportretu było procesem. Autoportret malarski stwarzał możliwość uwiecznienia swojego wizerunku pełniąc zarazem funkcję narzędzia samopoznania i autorefleksji.

Więcej

Obecnie panuje moda na autoportrety popularnie zwane selfie. Może je zrobić każdy za pomocą już nawet nie aparatu fotograficznego, a telefonu. Jest w nas narcystyczna potrzeba pokazywania i oglądania swojego wizerunku. Kiedyś, tworzenie autoportretu było procesem. Autoportret malarski stwarzał możliwość uwiecznienia swojego wizerunku pełniąc zarazem funkcję narzędzia samopoznania i autorefleksji. Służył zgłębieniu swojego „ja”, zakodowaniu informacji o sobie lub pewnego rodzaju grze z konwencją, ukrywaniu się za jakimś wizerunkiem (Stanisław Ignacy Witkiewicz). Przybierał różne formy. Przykładem autoportretu wielokrotnego jest obraz Poli Dwurnik Litości!. Z naszkicowanego w tle tłumu wyłaniają się dwadzieścia cztery wizerunki artystki: na każdym jest ona w innym nastroju i stanie psychicznym.
Najwcześniejszy znany autoportret powstał prawdopodobnie w Egipcie ok. 2650 roku p.n.e. (Ni-ankh-Ptah). Autoportret był zjawiskiem rzadkim w starożytności (autoportret Fidiasza na tarczy Ateny Partenos w Partenonie w Atenach). W średniowieczu powstawały autoportrety idealizowane; twórca malował często siebie jako asystującego w scenie religijnej. Samodzielny autoportret pojawił się w renesansie wskutek podniesienia prestiżu artysty i zwiększenia roli indywidualności człowieka. Zgodnie z renesansowym humanizmem, artysta stał się kimś wyjątkowym, dlatego często malował siebie samego zwróconego w stronę widza (np. Albrecht Dürer).
Wielu artystów malowało autoportrety niemal przez całe swoje życie, tworząc w ten sposób cykle swoich podobizn, m.in. Olga Boznańska, Stanisław Wyspiański. W przypadku Olgi Boznańskiej autoportrety są nie tylko odzwierciedleniem upływu czasu, ale również zmieniającej się osobowości artystki. Autoportret Józefa Mehoffera jest wiernym zapisem chwili, nastroju; oddaje intymny charakter sytuacji. Można wręcz odnieść wrażenie, że ma formę szkicu. Nietypową formę autoportretu wybrał Julian Fałat, wpisując swoją podobiznę w panoramę Krakowa. Jan Matejko namalował swój autoportret na podłożu malarskim w kształcie koła.
Artyści ukazują siebie samych w bardzo różny sposób. Typowe jest przedstawienie przy pracy, w pracowni, albo z rodziną lub przyjaciółmi (Stanisław Wyspiański z żoną). Zdarza się także, że przedstawiają się jako postaci historyczne, biblijne albo mitologiczne (Maurycy Gottlieb). Mistrzem w takim sposobie autoprezentacji był Jacek Malczewski, autor największej liczby autoportretów w dziejach sztuki polskiej. Oglądając je, trudno nie posądzić go o narcyzm, lecz może to tylko wyrafinowana gra z widzem, rodzaj zaplanowanego spektaklu?
Więcej autoportretów Jacka Malczewskiego znajdziecie w tej fotogalerii: http://mnk.pl/fotogalerie/autoportrety-jacka-malczewskiego.

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

Obraz „Autoportret” Leona Wyczółkowskiego

Zdjęcia


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: