Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 120
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Prezentowany obraz przedstawia typową dla malarza scenę pasterską. Dzieło utrzymane jest w ciepłej, wąskiej gamie barwnej zdominowanej przez brązy. Doskonale uchwycona przez malarza pogoda przywołuje wrażenie gorących i wilgotnych sierpniowych popołudni – nad rozgrzaną, parującą ziemią gęstnieją ciemne, burzowe chmury, poniżej których lecą ptaki, uciekające przed zbliżającą się zawieruchą.

Więcej

Peter Philipp Roos, zwany Rosa da Tivoli, urodził się w latach 50. XVII wieku we Frankfurcie nad Menem i zmarł w Rzymie w roku 1705 lub 1706. Był najstarszym synem i uczniem protestanckiego malarza animalisty Johanna Heinricha Roosa. Peter Phlipp, po odebraniu podstawowego wykształcenia w warsztacie ojca, dzięki wsparciu finansowemu landgrafa Hesji-Kassel, kontynuował malarską edukację we Włoszech. W czasie pobytu w Italii przebywał głównie w Rzymie, gdzie z czasem zamieszkał na stałe, ożenił się z córką rzymskiego malarza religijnego Giacinto Brandtiego i przeszedł na katolicyzm.

Po ślubie Roos przeniósł się do Tivoli, dokąd – jak się uważa – zwabiły go okoliczności przyrody. W nowym domu Roos hodował zwierzęta, które rysował i malował. Powstałe w ten sposób studia zwierząt służyły mu do wykonywania realizacji malarskich. Złośliwi koledzy po fachu kpili z domu Roosa w Tivoli, nazywając go Arką Noego.

Wszyscy czterej synowie Johanna Heinricha Roosa poszli w ślady ojca i malowali sceny ze zwierzętami, ale największy sukces zawodowy osiągnął Peter Philipp. Jego twórczość różni się od malarstwa braci i ojca, choć podejmuje podobne tematy. Peter Philipp zrezygnował z niderlandyzującej maniery charakterystycznej dla obrazów ojca i czerpał wzory formalne z tradycji malarstwa włoskiego. Roos tworzył głównie idylliczne sceny pasterskie odgrywane na tle krajobrazów Italii – głównie Lacjum i Toskanii. Charakterystycznym środkowowłoskim formacjom terenu i śródziemnomorskiej roślinności towarzyszyły przedstawienia włoskiej architektury, w tym sentymentalnie ujęte rzymskie ruiny – niemi świadkowie wielkiej przeszłości.

Prezentowany obraz przedstawia typową dla malarza scenę pasterską. Dzieło utrzymane jest w ciepłej, wąskiej gamie barwnej zdominowanej przez brązy. Doskonale uchwycona przez malarza pogoda przywołuje wrażenie gorących i wilgotnych sierpniowych popołudni – nad rozgrzaną, parującą ziemią gęstnieją ciemne, burzowe chmury, poniżej których lecą ptaki, uciekające przed zbliżającą się zawieruchą. Na pierwszym planie, wśród brunatnej, wysuszonej roślinności, Roos ukazał zwierzęta – bydło i kozy – odpoczywające od letniego skwaru. Nad stadem czuwa pastuch szukający wytchnienia, opierając się o drzewo. Wolno płynący czas umila sobie grą na fujarce. Czy można sobie wyobrazić bardziej typowy obraz pasterza? Głębiej widać człowieka poganiającego objuczonego konia, a w oddali widnieje typowo włoskie miasteczko lub może klasztor.

Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Bibliografia:

  1. Heinrich Weizsäcker, Roos, Philipp Peter, [w:] Allgemeine Deutsche Biographie, t. 53, 1907, s. 458–459.
Mniej

Malarstwo animalistyczne i florystyczne

Już w XVII wieku niektórzy malarze specjalizowali się w wykonywaniu wizerunków roślin i zwierząt. Malarze ci wykonywali samodzielne kompozycje kwiatowe i animalistyczne lub, podobnie jak specjaliści od martwych natur, byli zatrudniani jako pomocnicy przez malarzy specjalizujących się w malarstwie historycznym (tj. historycznym, religijnym i mitologicznym).

Więcej

Już w XVII wieku niektórzy malarze specjalizowali się w wykonywaniu wizerunków roślin i zwierząt. Malarze ci wykonywali samodzielne kompozycje kwiatowe i animalistyczne lub, podobnie jak specjaliści od martwych natur, byli zatrudniani jako pomocnicy przez malarzy specjalizujących się w malarstwie historycznym (tj. historycznym, religijnym i mitologicznym). Tego typu współpraca praktykowana była choćby w warsztacie Petera Paula Rubensa (1577–1640). W wielkich kompozycjach słynnego antwerpskiego malarza odróżnić można rękę innych znanych artystów jego czasów. Zwierzęta w rubensowskich scenach mitologicznych i myśliwskich często malował Frans Snyders (1579–1657), kwiaty (w obrazach religijnych lub jako element martwych natur w portretach) – Jan Breughel Starszy zwany Aksamitnym (1568–1625), syn słynnego flamandzkiego artysty Pietera Breughla Starszego (zm. 1569).

Razem z rozwojem grafiki europejskiej pojawiły się również ryciny będące ilustracjami zoologicznych, botanicznych i farmaceutycznych rozpraw naukowych. Ponadto XVII-wieczny rozkwit handlu kwiatami w Niderlandach stworzył zapotrzebowanie na miedzioryty ukazujące kwiaty. Wykorzystywano je jako katalogi i reklamy, ale były również kolekcjonowane, a nawet używane przez artystów jako wzorniki motywów kwiatowych wykorzystywane do tworzenia kompozycji malarskich.

Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

„Scena pasterska na tle krajobrazu” Petera Philippa Roosa

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: