Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 73
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Prezentowany portret przedstawia małżeństwo Markowskich – Józefa i Marię z Langelotów. Obraz powstał w drugim krakowskim okresie twórczości Peszki (od roku 1813). Józef Markowski (1758–1829), sportretowany wraz z żoną, był jednym z najważniejszych polskich naukowców tamtych czasów.

Więcej

Józef Peszka, właściwie Marcin Fryderyk Józef Peszka (Peszke, Peszko, Peschka, Peschke), urodził się w roku 1767 w rodzinie krakowskich mieszczan pochodzenia niemieckiego. Malarstwa uczył się w Krakowie u pochodzącego z Austrii Dominika Oesterreichera (zm. 1809) – protoplasty krakowskiego rodu profesorskiego Estreicherów. Za namową Hugona Kołłątaja (1750–1812) kontynuował naukę malarstwa w Warszawie u Franciszka Smuglewicza (1745–1807). W roku 1785 lub 1787 udał się razem ze Smuglewiczem do Wilna. Pracował tam wraz z nim przy dekoracji katedry. Od roku 1788 Peszka mieszkał w Warszawie, gdzie pracował dla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W tym czasie w galerii królewskiej wykonywał dla Józefa Kalasantego Bogusławskiego kopie portretów sławnych Polaków. W latach 1789–1792 na zlecenie magistratu Warszawy wykonywał portrety osobistości zasłużonych dla spraw miasta podczas Sejmu Wielkiego. W tym czasie malował na zamówienie wiele portretów. W roku 1793 udał się do Grodna, być może mając nadzieję na możliwość portretowania posłów na Sejm Rozbiorowy. W tym samym roku osiadł w Wilnie, gdzie później był współpracownikiem Franciszka Smuglewicza sprawującego funkcję profesora malarstwa na Uniwersytecie Wileńskim. W dawnej stolicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, podobnie jak wcześniej w Warszawie, wykonywał wiele portretów. W tym okresie, w latach 1810–1812, powstał zbiorowy portret malarza wraz z rodziną (Muzeum Narodowe w Warszawie). W roku 1813 Peszka wrócił do Krakowa, gdzie mieszkał do końca życia. W Krakowie malarz otrzymywał liczne kościelne i rządowe zlecenia oraz był wziętym portrecistą lokalnych elit uniwersyteckich, politycznych i mieszczańskich.

Prezentowany portret przedstawia małżeństwo Markowskich – Józefa i Marię z Langelotów. Obraz powstał w drugim krakowskim okresie twórczości Peszki (od roku 1813). Józef Markowski (1758–1829), sportretowany wraz z żoną, był jednym z najważniejszych polskich naukowców tamtych czasów. Zajmował się chemią, medycyną, geologią i mineralogią. W latach 1785–1810 Markowski pracował w Paryżu. W tym czasie zrodziło się jego zainteresowanie minerałami – w ramach prac badawczych spędził rok na południu Francji i we Włoszech, gdzie zwiedzał kopalnie i gabinety mineralogiczne. W Paryżu, oprócz działalności naukowej, Markowski prowadził również praktykę lekarską, piastował funkcję lekarza we wszystkich paryskich więzieniach, a nawet był prywatnym medykiem cesarzowej Józefiny (1763–1814). Ponadto udzielał korepetycji z różnych dziedzin nauki. Po powrocie do Krakowa w roku 1810 objął nowo utworzoną katedrę chemii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Została ona wówczas oddzielona od katedry historii naturalnej. W latach 1810–1814 Markowski sprawował również funkcję dziekana wydziału lekarskiego. Od roku 1816 był członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego, a od 1818 – członkiem Wielkiej Rady Uniwersytetu.

Opracowanie: Adam Spodaryk (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Mniej

„Portret podwójny małżeństwa Markowskich” Józefa Peszki

Zdjęcia

Video


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: