Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 22
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Punktem wyjścia dla spektaklu Rakieta był tekst futurystycznego poematu Anatola Sterna Europa, opublikowanego w 1929 roku. Został on przetworzony przez członków Grupy Strupek za pomocą współczesnego internetowego narzędzia – translatora Google – aż do uzyskania absurdalnej, zmechanicyzowanej formy językowej. Przetrwała w niej jednak esencja oryginalnego poematu i zawarta w niej opowieść o brutalności dwudziestowiecznej historii, pułapkach totalitaryzmu i triumfie przemocy, której grozę podkreślały upiorne dźwięki wydobywane z thereminu (elektroakustycznego instrumentu muzycznego skonstruowanego w latach 20. przez radzieckiego fizyka Lwa Termena).

Więcej

Przekraczanie tradycyjnie rozumianych granic sztuki, nowe praktyki kuratorskie, przeszczepianie sztuki w obszary marginalne i interakcja z odbiorcą stanowiły jedne z kluczowych zagadnień inspirujących członków Grupy Strupek do wspólnego działania. Bardziej precyzyjne zdefiniowanie programu ideowego kolektywu czy jego składu jest trudne nawet z dzisiejszej perspektywy. Grupa Strupek, najintensywniej działająca w latach 2008–2013, stanowiła formację o charakterze towarzysko-artystycznym. Jej skład osobowy zmieniał się w zależności od realizowanego projektu, zaś podejmowana tematyka ewoluowała wraz z osobistymi zainteresowaniami jej członków.

Pierwszą akcją Grupy Strupek był Poligon, zrealizowany w 2008 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Pragnąc stworzyć okazję do pozagaleryjnego, bardziej intymnego kontaktu ze sztuką, artyści postanowili wypożyczyć stworzone przez siebie obrazy każdemu, kto zgłosi się do nich po przeczytaniu ogłoszenia w lokalnej gazecie. W ten sposób współczesne dzieła zagościły na miesiąc w sklepach, lokalach użytkowych, a przede wszystkim prywatnych mieszkaniach, stając się równocześnie przyczynkiem do sąsiedzkich wizyt i towarzyskich dyskusji na temat sztuki współczesnej.

Kolejną inicjatywą Grupy Strupek był microart 1:10 – akcja artystyczna, której cel stanowiło dotarcie do obiorców w miejscach mniej typowych dla działań kulturalnych. Artyści zaproponowali stworzenie sieci mikrogalerii, które mogłyby promować sztukę współczesną w przestrzeniach takich jak witryny sklepowe, kina czy lokale fryzjerskie. W mikrogaleriach, które mogły być założone przez dowolną osobę stosującą się do stworzonego przez Grupę Strupek formatu, miały być wystawane repliki prac wykonane w skali 1:10 i sygnowane przez artystów. Krakowska odsłona projektu z replikami prac członków Grupy Strupek zajęła jedną z witryn sklepowych Domu Handlowego Jubilat, a kolejne galerie mikroartu pojawiły się między innymi w Mińsku, Wolverhampton, Tuluzie, Atenach czy Kijowie.

Począwszy od 2011 roku, Grupa Strupek zaczęła wykorzystywać w swych działaniach medium spektakli wizualnych. Pierwszy z nich – Ostatnia pochwa – stanowił zwieńczenie projektu 40 i [p] zrealizowanego jako część obchodów Roku Miłosza. W czasie jego trwania jedno z mieszkań przy ulicy Józefa Sarego w Krakowie stało się siedzibą tajemniczej literacko-artystycznej sekty, opartej na filozofii towiańczyków, nauce wieszczy i wizji „słowiańskiego papieża” z wiersza Słowackiego, która swoimi niepokojącymi rytuałami miała destabilizować spokojną okolicę.

Zarówno Ostatnia pochwa, jak i kolejne eksperymentalne spektakle – Kazania Piotra Skargi, Sztuka Czarnej i stworzona do kolekcji Galerii Bunkier Sztuki Rakieta – inspirowane były tradycją dwudziestowiecznej awangardy, w tym twórczością przedwojennego Teatru Cricot, który założyła w Krakowie w 1933 roku grupa młodych plastyków i pisarzy (m.in. Józef Jarems, Maria Jarema, Zbigniew Pronaszko), tworząca inscenizacje w duchu teatru plastycznego. Przedstawienia przypominały również estetykę konstruktywizmu, a także nawiązywały do bauhausowskiego Baletu triadycznego, stworzonego w 1923 roku przez Oskara Schlemmera.

Punktem wyjścia dla spektaklu Rakieta był tekst futurystycznego poematu Anatola Sterna Europa, opublikowanego w 1929 roku. Został on przetworzony przez członków Grupy Strupek za pomocą współczesnego internetowego narzędzia – translatora Google – aż do uzyskania absurdalnej, zmechanicyzowanej formy językowej. Przetrwała w niej jednak esencja oryginalnego poematu i zawarta w niej opowieść o brutalności dwudziestowiecznej historii, pułapkach totalitaryzmu i triumfie przemocy, której grozę podkreślały upiorne dźwięki wydobywane z thereminu (elektroakustycznego instrumentu muzycznego skonstruowanego w latach 20. przez radzieckiego fizyka Lwa Termena). Opresyjność sytuacji zwiększało wciągnięcie widzów w przestrzeń samego spektaklu i skonfrontowanie ich z wykrzykującymi kolejne sentencje postaciami: Księdzem, Ministrantem, Matką, Rakietą i dyrygującym akcją Jagnięciem Ofiarnym. Odtworzony trzykrotnie spektakl stanowił właściwie zamknięcie wspólnej publicznej działalności Grupy Strupek – od tej pory losy jego członków miały toczyć się indywidualnymi torami.

Opracowanie: Anna Lebensztejn, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Twórcy spektaklu Rakieta

Scenariusz i reżyseria: Mateusz Okoński

Kostiumy: Aleksandra Lewandowska i Marta Sala

Scenografia: Mateusz Okoński i Marta Sala

Zdjęcia: Irena Kalicka

Aktorzy

Matka: Alicja Kubaszewska

Ksiądz: Arkadiusz Półtorak

Ministrant: Daria Gosek

Rakieta: Martyna Krzysztofik

Jagnię Ofiarne: Mateusz Okoński

 

Grupa Strupek – założona w 2008 roku przez Mateusza Okońskiego grupa młodych krakowskich artystów. W swojej działalności kładła nacisk na powszechną dostępność sztuki i dążyła do poszerzenia kręgu jej odbiorców. Sprzeciwiała się uznawaniu white cube’a za najbardziej adekwatny kontekst dla realizowania działań artystycznych i przeciwstawiała mu wartość miejsc prozaicznych. W swoich inicjatywach odwoływała się do awangardowej tradycji sztuki, ale także do bieżących problemów społeczno-politycznych, podkreślając znaczenie udziału artystów w dialogu społecznym. Jej realizacje prezentowane były między innymi w Galerii Podzemka (Mińsk, 2008), Galerie Gabriele Senn (Wiedeń, 2011) i Galerii AS (Kraków, 2012), a także w ramach projektów 4P – PISARZ / POEZJA / PROZA / PRZESTRZEŃ PUBLICZNA (Kraków, 2011) i Zbiornika Kultury (Kraków, 2012).

Członkowie Grupy Strupek realizujący spektakl Rakieta:

Irena Kalicka (ur. 1986) – absolwentka Wydziału Fotografii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, autorka filmów, fotografii i kolaży. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Aleksandra Lewandowska (ur. 1986) – studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, malarka. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Mateusz Okoński (ur. 1985) – absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Założyciel i były kierownik Zbiornika Kultury. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Marta Sala (ur. 1985) – absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Aktywna na polu malarstwa i krawiectwa. Mieszka i pracuje w Krakowie i w Berlinie.

Mniej

Grupa Strupek, „Rakieta”

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: