Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 17
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Jan Hoeft zainicjował artystyczną interwencję rozgrywającą się na granicy widzialności: pośrodku rozległego trawnika krakowskich Błoń ulokował dziesięciometrowej długości rzeźbę ze stali nierdzewnej, celowo upodobnioną do przeskalowanej barierki (w razie potrzeby na bieżąco przywracanej). Przez jej ramę przewieszony został biało-czerwony szalik, przypominający atrybuty kibiców pobliskich klubów piłkarskich – Cracovii i Wisły. W miejscu nazwy klubu wydziergany był numer telefonu, którego użycie skutkowało wciągnięciem telefonującego w zdalny performans, realizujący się według przygotowanego przez artystę scenariusza.

Więcej

Jan Hoeft zainicjował artystyczną interwencję rozgrywającą się na granicy widzialności: pośrodku rozległego trawnika krakowskich Błoń ulokował dziesięciometrowej długości rzeźbę ze stali nierdzewnej, celowo upodobnioną do przeskalowanej barierki (w razie potrzeby na bieżąco przywracanej). Przez jej ramę przewieszony został biało-czerwony szalik, przypominający atrybuty kibiców pobliskich klubów piłkarskich – Cracovii i Wisły. W miejscu nazwy klubu wydziergany był numer telefonu, którego użycie skutkowało wciągnięciem telefonującego w zdalny performans, realizujący się według przygotowanego przez artystę scenariusza. Zadawana dzwoniącemu przez pracownika call-center sekwencja pytań miała go zdezorientować i doprowadzić do zamiany ról pomiędzy pytającym a odpowiadającym. Warto przy tym podkreślić, że poszczególne elementy dzieła umieszczone w przestrzeni publicznej nie zostały oznaczone jako obiekty artystyczne. Po kilku miesiącach funkcjonowania pracy Hoeft stworzył towarzyszącą jej antydokumentację – przeznaczony do ekspozycji w galeryjnej przestrzeni zbiór materiałów negujących obiektywny charakter dokumentacji – która zaciera granicę pomiędzy rzeczywistym a fikcyjnym sposobem oddziaływania interwencji. Wśród materiałów znalazł się np. kilkumetrowy, wydrukowany na banerowym podkładzie zapis przykładowego telefonicznego performansu; spisane tam reakcje obu stron zostały wymyślone przez samego artystę. Sposób ekspozycji baneru – spływającego z sufitu do ziemi i układającego się na podłodze w zachodzące na siebie fałdy – powoduje, iż odczytanie pełnej treści dialogu nie jest w pełni możliwe. Z owym zmanipulowanym elementem kontrastują dwie fotografie: jedna przedstawiająca rzeczywistą pracowniczkę call-center, prowadzącą w imieniu artysty zdalny performans, druga ukazująca samą rzeźbę w rozległej perspektywie zieleni Błoń.

Zarówno w przypadku interwencji, jak i jej antydokumentacji autor zbija odbiorców z tropu, wytrąca z utartych przyzwyczajeń: sprawdza, czy widz zauważy, że w jego otoczeniu „coś nie gra”, i czy znajdzie w sobie wystarczająco dużo zainteresowania i cierpliwości, by rzecz zgłębić. Pozostawia przy tym rozległą przestrzeń do fantazjowania nad statusem pracy, charakterem poszczególnych jej elementów czy zagadką osoby „uprowadzającej” codziennie szalik. Zapraszając do udziału w owej artystycznej grze, Hoeft stworzył okazję do zatarcia granicy pomiędzy tym, co wyobrażone, a tym, co realne.

 

Opracowanie: Anna Lebensztejn, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Jan Hoeft (ur. 1981) – artysta multimedialny, twórca prezentowanych w przestrzeni publicznej efemerycznych i półwidzialnych prac. Analizuje współczesne społeczeństwo globalne za pomocą fotografii konceptualnej, wideo i artystycznych interwencji. Hoefta intrygują takie tematy, jak obsesyjna potrzeba bezpieczeństwa (Exercise, 2014; Strategic Management, 2014 i Exit Strategies, 2014) czy absurdalne dążenie do racjonalnego uchwycenia nawet najdrobniejszych elementów rzeczywistości (publikacja All Hexagon Head Bolts and Screws According to ISO 4014 and ISO 4017, 2010). W przestrzeni publicznej działa w sposób zaskakujący, raz podrzucając pod bibliotekę w Karlsruhe ważącą 900 kg kopię pracy Sola LeWitta obok istniejącej rzeźby tego artysty (Sculpture in the Courtyard of the Baden State Library in Karlsruhe, 2009), innym razem umieszczając tajemnicze pakunki na środku skrzyżowania (Payload, 2011) czy żeniąc koronę symbolizującą industrialną przeszłość miasta Maastricht z muzyką hardcore (Maastricht Hardcore, 2013). Autor wystaw indywidualnych, m.in. Curiosity Gap (Westfälischer Kunstverein, Münster, 2015/2016); uczestnik licznych prezentacji zbiorowych, m.in. Father Can’t You See Im Burning? (de Appel, Amsterdam, 2014) i Economy is Spinning (Onomatopee, Eindhoven, 2016). Mieszka i pracuje w Kolonii. Strona artysty: janhoeft.de.

Mniej

Jan Hoeft, bez tytułu („+ 48 XX XXX XXXXX”)

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: