Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 30
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Performans On Invisible czeskiego kolektywu Rafani rozgrywał się równocześnie w jednej z sal wystawienniczych Galerii Bunkier Sztuki oraz w przestrzeni miejskiej. Jego świadkami w galeryjnych wnętrzach były osoby celowo przybyłe na wydarzenie; owi świadkowie stykali się jednak wyłącznie z lektorem, krakowskim poetą i slamerem Janem Pawłem Kowalewiczem (aka Roman Boryczko), połączonym metodą konferencji telefonicznej z piątką performerów.

Więcej

Performans On Invisible czeskiego kolektywu Rafani rozgrywał się równocześnie w jednej z sal wystawienniczych Galerii Bunkier Sztuki oraz w przestrzeni miejskiej. Jego świadkami w galeryjnych wnętrzach były osoby celowo przybyłe na wydarzenie; owi świadkowie stykali się jednak wyłącznie z lektorem, krakowskim poetą i slamerem Janem Pawłem Kowalewiczem (aka Roman Boryczko), połączonym metodą konferencji telefonicznej z piątką performerów. Odczytywał on poetycki tekst-instrukcję dla artystów. Performerzy, którzy spacerowali po różnych punktach miasta w okolicy Galerii, byli obserwowani wyłącznie przez przypadkowych przechodniów, a ci w większości nie zdawali sobie sprawy, że biorą udział w artystycznej akcji. Zgodnie ze słyszanymi instrukcjami, artyści wykonywali proste, acz absurdalne czynności: kładli się na ziemi pośród tłumu czy kręcili dookoła własnej osi. Najistotniejszy performatywny element dzieła był chwilowy i niepowtarzalny, zaś kontakt z samymi artystami miał charakter losowy i nieprzewidywalny. Performans w przewrotny sposób odnosił się do świadomego i nieświadomego uczestnictwa w sztuce. Zacierał granice pomiędzy tym, co elitarne i dziejące się w przestrzeniach instytucji pośród znawców jej działalności, a tym, co egalitarne i rozgrywające się na ulicy wśród przypadkowych przechodniów. Również powstała później dokumentacja pracy ma w zamyśle odtwarzać jedynie fragment sytuacji i kreowanego przez nią wrażenia. Audiowizualny zapis performansu Rafani ukazuje bowiem jego część zaaranżowaną w przestrzeni Galerii, stawiając oglądające go osoby w pozycji tożsamej z tą doświadczoną przez obecnych w Bunkrze Sztuki widzów. Tym samym pozwala na zapoznanie się z akcją wyłącznie w sposób jednostronny. Manipulacja obrazem dokumentacji daje do zrozumienia, że realizacja akcji jest niedostępna, pozostaje w warstwie domysłu.

Opracowanie: Anna Lebensztejn,
Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, 
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

 

Rafani – kolektyw artystyczny powstały w 2000 roku w Pradze. Jego aktualny skład tworzą: Zuzana Blochová, Jiří Franta, David Kořinek, Marek Meduna i Luděk Rathouský. Artyści są autorami działań performatywnych i filmów artystycznych, w których wyraźnie przebija się zainteresowanie wszelką manipulacją politycznymi treściami, schematami zachowań i wizerunków. Zazwyczaj występują publicznie w uniformach, a ich zachowanie zbliżone bywa do manifestacji politycznej, udziału w wiecu czy oficjalnego przemówienia. W 2006 roku konsekwentnie zaprzestali pisemnego komentowania własnych działań. Nie upubliczniają manifestów, tekstów i scenariuszy akcji. Grupa nie posiada oficjalnego adresu mailowego, a ich strona internetowa (rafani.blogspot.com) zawiera jedynie fotografie dokumentujące ich działania. Prace Rafani prezentowane były na indywidualnych i zbiorowych wystawach, m.in.: Identikit (Skolska 28 Gallery, Praga, 2001), Father (Escort Gallery, Brno, 2001), Bohemian Forest (Mala Spalovka Gallery, Praga, 2002), O rovnosti (BWA Wrocław, 2013), Intermarium (Galeria Sztuki Współczesnej BWA Sokół, Nowy Sącz, 2016).

 

Mniej

Rafani, bez tytułu („On Invisible”)

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: