Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 237
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Film Szlachcic to zapis rozmowy artystki z Romanem Szlachcicem, synem Franciszka, wysokiego dygnitarza rządów PRL-u. Ta pełna nostalgii opowieść obnaża osobiste próby interpretacji historii, wskazuje na wątki polityczne minionej epoki, a także dotyka delikatnych relacji rodzinnych. W oczach syna Franciszek Szlachcic był osobowością wybitną. Swoją karierę rozpoczął jako robotnik, przeszedł przez niemal wszystkie szczeble działalności partyjnej, został wysokim funkcjonariuszem bezpieczeństwa publicznego, ministrem spraw wewnętrznych w roku 1971, zastępcą Edwarda Gierka i przez dwa lata, do 1976 roku, wicepremierem. Po tym okresie dobra passa Franciszka Szlachcica skończyła się. Z dnia na dzień został odsunięty od polityki i utracił wszystkie dotychczasowe wpływy i przywileje. Jedynym symbolem utraconego prestiżu stała się wybudowana parę lat wcześniej modrzewiowa willa w podwarszawskiej Magdalence, w której do dzisiaj mieszka jego syn.

Więcej

„ – Na jaką opcję polityczną głosujesz?
– Daj spokój, mam to wszystko w dupie.
– Ojciec na serio wierzył w idee komunizmu?
– Do końca.
– Dlaczego pijesz?
– Bo mi ojciec na rękach umarł.
– I dlaczego jeszcze?
– Bo Ewa umarła.
– A co robisz na co dzień?
– Śpię.
– Jak na ciebie mówią?
– Kremlowski książę”[1].

 

Annę Senkarę, absolwentkę legendarnej Kowalni, interesują postaci o niejednoznacznych i pogmatwanych losach, uwikłanych w zawirowania przeszłości i współczesności. W stworzonym wraz z Cezarym Koczwarskim filmie Transfer (2013) artystka śledzi historie siedmiu starszych kolegów i koleżanek – tak jak ona wychowanków profesora Grzegorza Kowalskiego. Odwiedza ich domy i pracownie, rozmawia o sukcesach i porażkach, planach na przyszłość i problemach. Tworzy nieoczywisty portret kluczowych artystów i artystek związanych z nurtem sztuki krytycznej: Jacka Adamasa, Michała Dudka, Katarzyny Kozyry, Jacka Malinowskiego, Moniki Mamzety, Jacka Markiewicza i Małgorzaty Niedzielko.

Wcześniejszy o trzy lata film Szlachcic to zapis rozmowy artystki z Romanem Szlachcicem, synem Franciszka, wysokiego dygnitarza rządów PRL-u. Ta pełna nostalgii opowieść obnaża osobiste próby interpretacji historii, wskazuje na wątki polityczne minionej epoki, a także dotyka delikatnych relacji rodzinnych. W oczach syna Franciszek Szlachcic był osobowością wybitną. Swoją karierę rozpoczął jako robotnik, przeszedł przez niemal wszystkie szczeble działalności partyjnej, został wysokim funkcjonariuszem bezpieczeństwa publicznego, ministrem spraw wewnętrznych w roku 1971, zastępcą Edwarda Gierka i przez dwa lata, do 1976 roku, wicepremierem. Po tym okresie dobra passa Franciszka Szlachcica skończyła się. Z dnia na dzień został odsunięty od polityki i utracił wszystkie dotychczasowe wpływy i przywileje. Jedynym symbolem utraconego prestiżu stała się wybudowana parę lat wcześniej modrzewiowa willa w podwarszawskiej Magdalence, w której do dzisiaj mieszka jego syn. Franciszek Szlachcic jest autorem wspomnień wydanych w 1990 roku pod znamiennym tytułem Gorzki smak władzy, jednak syn snuje własną wersję historii ojca. Jego wspomnienia pełne są tęsknoty za czasami dobrobytu i prosperity. Im większy jest ładunek emocjonalny tego przekazu, tym bardziej przerażająca wydaje się aktualna sytuacja syna prominentnego działacza. Kto właściwie jest bohaterem filmu Senkary? Tytuł tego nie wyjaśnia – nie wiadomo bowiem, do którego ze Szlachciców się odnosi.

Opracowanie: Anna Lebensztejn, Karolina Vyšata, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

 

Anna Senkara (ur. 1981) – artystka multimedialna, autorka fotografii i filmów wideo. Absolwentka Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego (2007), Pracowni Przestrzeni Audiowizualnej Profesora Grzegorza Kowalskiego na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2009) oraz Goldsmiths College na University of London (2015). Zwyciężczyni w konkursie Samsung Art Master (2009) za film Teraz (Tryptyk). Jej prace prezentowano na wystawach indywidualnych, m.in. Szlachcic (Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2009–2010 i Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, Kraków, 2010) oraz licznych wystawach zbiorowych, m.in.: Warianty (Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2007), Ciało/Geometria (Biuro Wystaw Artystycznych, Zielona Góra, 2008), Sztuka cenniejsza niż złoto (Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa, 2008), Sekwencje (Lubelskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, 2010), Wolny strzelec (Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, 2013), Kolekcje (Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2016–2017). Mieszka i pracuje w Londynie.

 



[1] Anna Senkara, Szlachcic (fragment), katalog wystawy Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki, Warszawa 2010, s. 32.

 

Mniej

Anna Senkara, „Szlachcic”

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: