Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 177
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Obraz Wilhelma Sasnala przedstawia widok płonącego samolotu Concorde. Artysta odtworzył kadr z amatorskiego filmu nakręconego z okna samochodu i będącego jedyną wideorejestracją przebiegu katastrofy na paryskim lotnisku Charles’a de Gaulle’a w 2000 roku. Prezentowany po raz pierwszy na wystawie Scena 2000 w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski obraz wpisuje się w serię płócien artysty połączonych tematyką katastrof i wypadków. Mimo iż Sasnal stworzył kilka obrazów dotyczących tematyki katastrofy concorde’a (pokazywanych w Galerii Bunkier Sztuki na wystawie POPelita), należy postrzegać każdy z nich jako osobne dzieło, a nie konkretny cykl prac. Głęboka fascynacja Sasnala nagraniami ukazującymi przebieg katastrofy świadczyć może o chęci artysty dotarcia do „prawdy”, wypatrzenia tego, co ukryte zostało pod warstwą słów, opisów i interpretacji. Dążenie to napędzane jest świadomością niemożliwości osiągnięcia celu.

Więcej

Obraz Wilhelma Sasnala przedstawia widok płonącego samolotu Concorde. Artysta odtworzył kadr z amatorskiego filmu nakręconego z okna samochodu i będącego jedyną wideorejestracją przebiegu katastrofy na paryskim lotnisku Charles’a de Gaulle’a w 2000 roku. Prezentowany po raz pierwszy na wystawie Scena 2000 w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski obraz wpisuje się w serię płócien artysty połączonych tematyką katastrof i wypadków. Mimo iż Sasnal stworzył kilka obrazów dotyczących tematyki katastrofy concorde’a (pokazywanych w Galerii Bunkier Sztuki na wystawie POPelita), należy postrzegać każdy z nich jako osobne dzieło, a nie konkretny cykl prac. Głęboka fascynacja Sasnala nagraniami ukazującymi przebieg katastrofy świadczyć może o chęci artysty dotarcia do „prawdy”, wypatrzenia tego, co ukryte zostało pod warstwą słów, opisów i interpretacji. Dążenie to napędzane jest świadomością niemożliwości osiągnięcia celu.

„Obrazy Sasnala, w przeciwieństwie do tych, które są przedmiotem obrotu w agencjach fotograficznych i stacjach telewizyjnych, starają się eksponować niekonkretność, niepełność, niejasność, niewyraźność. Skupiają się właśnie na tych momentach, które domagają się komentarza, które ukazują niedoskonałość rozbudowanego aparatu wojerystycznego, jakim dysponuje nasza cywilizacja”[1]. W przypadku omawianego obrazu łatwe do zidentyfikowania są elementy spotykane na co dzień: okno autokaru, widok trasy, świateł, przydrożnych krzaków czy nawet zwisającego kabla od CB radia. Płonący samolot jest natomiast tym, co zaburza spokój kompozycji płótna. Brak informacji, komentarza, nawet koloru, który pozwoliłby zidentyfikować płomienie zmusza widza do pozostania z uczuciem niezrozumienia, niepokoju, wiedzą, że coś poszło nie tak, ale bez odpowiedzi, co konkretnie. To uczucie jest w pewnym sensie esencją paryskich wydarzeń z lipca 2000 roku. Mimo ogromnej ilości filmów, artykułów, wypowiedzi ekspertów i zbadania czarnych skrzynek Concorde’a tym, co łączy wypowiedzi świadków katastrofy (w tym dyspozytora lotniczego) i klimat amatorskiego wideo jest uczucie odrealnienia, zaburzenia rzeczywistości, niemożność uwierzenia w to, co się dzieje. Napięcie między formą a treścią można uznać więc za główny wątek omawianego obrazu Sasnala.

Zainteresowanie tematyką katastrof i wypadków łączy Wilhelma Sasnala, pracującego wówczas w stylu popbanalizmu, z „portretystą społeczeństwa późnego kapitalizmu” [2] – Andym Warholem. Jednak o ile amerykański artysta przez duplikowanie i reprodukowanie niepokojących wizerunków (seria Death in America) podkreśla bezwarunkowość śmierci i nicości, o tyle Sasnal, redukując środki wyrazu do minimum, stwarza obraz mniej groźny, a nawet melancholijny. Zdecydowanie bardziej niż kwestie metafizyczne interesuje Sasnala problematyka ludzkiej egzystencji.

Praca Bez tytułu należy do pierwszych obrazów artysty malowanych linearnie i wyłącznie czarną farbą. W momencie jej powstawania Wilhelm Sasnal pragnął odciąć się od malarstwa. Stąd jej surowość, bliska rysunku technika, gest malarski sprowadzony do minimum, ograniczenie barw do czerni i bieli. Widać tu zainteresowania Sasnala muzyką punk, metal i post-punk. Czerń i biel jego płócien, dynamika zmieniających grubość linii oraz wybór często bolesnych i kontrowersyjnych tematów przybliża estetykę jego prac do amerykańskiego artysty grafika Raymonda Pettibona, który współpracował przy tworzeniu okładek i teledysków między innymi takich zespołów jak Sonic Youth i Red Hot Chilli Peppers. Podobnie jak wymienieni artyści Sasnal ma podejrzliwy stosunek do złudzeń rozwiniętego kapitalizmu, którego uosobieniem były wówczas w pewnym sensie perfekcyjne samoloty Concorde. Należąc jednak do „pierwszego postkomunistycznego pokolenia, które mogło podróżować”[3], nie mógł nie łączyć tego sceptycyzmu z fascynacją otaczającym go światem i chęcią poznania go za pomocą dogłębnego badania jego różnorodnych przejawów.

Opracowanie: Vera Zalutskaya, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Wilhelm Sasnal (ur. 1972) – malarz, rysownik, twórca komiksów i filmowiec. Założyciel i członek nieistniejącej już Grupy Ładnie (1994–2001), współredaktor „Słynnnego Pisma we Wtorek”. Uznawany za jednego z czołowych polskich współczesnych malarzy. Tworzy ironiczne komentarze otaczającego świata. Interesuje się szeroko pojętą współczesnością: wpływem mass mediów na społeczeństwo, prywatnym życiem ludzi w Polsce, recepcją wydarzeń historycznych i funkcjonowaniem narracji dotyczących przeszłości w kulturze. Fascynuje się badaniem ograniczeń oraz możliwości reprezentacji, procesami widzenia i innych sposobów percepcji. Studiował architekturę na Politechnice Krakowskiej (1992–1994) oraz malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1994–1999). W 1999 roku otrzymał Grand Prix na Biennale Malarstwa „Bielska Jesień”, w 2003 roku – nagrodę „Pegaza” w dziedzinie sztuki, w 2006 roku – europejską nagrodę artystyczną The Vincent van Gogh Biennial Award w Amsterdamie. Wybrane wystawy indywidualne: T-ow (Anton Kern Gallery, Nowy York, 2003). Wilhelm Sasnal (Kunsthalle Zurich, 2003), Wilhelm Sasnal (Van Abbe Museum, Eindhoven, 2006), USA (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2006), Ojciec (Fundacja Galerii Foksal, Warszawa, 2012). Brał udział w wystawach zbiorowych, m.in.: Scena 2000 (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2000), Who if not we should at least try to imagine the future of all this? (Stedelijk Museum, Amsterdam, 2004), The Triumph of Painting. Part Two (Saatchi Gallery, Londyn, 2005), Painting Now! (Kunsthal Rotterdam, 2007), British British Polish Polish (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2013). Związany z Fundacją Galerii Foksal oraz Galerią Raster w Warszawie. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Materiały dodatkowe:

J. Kowalewicz, Punkt przegięcia. O Wilhelmie Sasnalu, [w:] Bez tytułu. Przewodnik po Kolekcji, s. 16–17, http://bunkier.art.pl/?wydawnictwo=bez-tytulu-przewodnik-po-kolekcji (data dostępu: 11 stycznia 2018).



[1] Łukasz Gorczyca, Praktyka widzenia i polityka obrazów, [w:] Między naturą i kulturą, red. J. Ciesielska, Bielsko-Biała 2002, s. 122–124.

[2]Ingo F. Walter, Art of The 20th Century, Köln 2010, s. 324, przekład własny autorki.

[3] Wilhelm Sasnal on ‘Brilliant ideas’, 13 lutego, 2017, www.bloomberg.com/news/videos/2017-02-13/wilhelm-sasnal-on-brilliant-ideas, [data dostępu: 06.03.2017, przekład własny autorki

Mniej

Wilhelm Sasnal, bez tytułu

Zdjęcia

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: