Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 206
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Praca Karola Radziszewskiego składa się z sześciu zdjęć oraz rysunku wykonanego na ich podstawie. Cykl uważany jest za studium przygotowawcze do muralu, który miał powstać w 2009 roku w Galerii Mur Sztuki, znajdującej się w Muzeum Powstania Warszawskiego. Do stworzenia dzieła jednak nie doszło, ponieważ zostało ono uznane za zbyt erotyczne i godzące w uczucia publiczności muzeum.

Więcej

Praca Karola Radziszewskiego składa się z sześciu zdjęć oraz rysunku wykonanego na ich podstawie. Cykl uważany jest za studium przygotowawcze do muralu, który miał powstać w 2009 roku w Galerii Mur Sztuki, znajdującej się w Muzeum Powstania Warszawskiego. Do stworzenia dzieła jednak nie doszło, ponieważ zostało ono uznane za zbyt erotyczne i godzące w uczucia publiczności muzeum. Proponowało bowiem przedstawienie powstańca, które kłóci się z powszechnie ugruntowanym wyobrażeniem jego wizerunku. Historia odrzucenia projektu Radziszewskiego nie została jednak ujawniona do czasu publicznej prezentacji Studium do „Rannego Powstańca” na indywidualnej wystawie artysty, która odbyła się w Galerii Bunkier Sztuki w 2011 roku. Wówczas w warszawskim wydaniu „Gazety Wyborczej” ukazał się artykuł, w którym autorka sugerowała, że powód odmowy dyrekcji muzeum związany był z faktem, że autor projektu to zdeklarowany gej[1]. Orientacja seksualna artysty jest najprostszym argumentem przemawiającym za postrzeganiem jego sztuki jako sztuki gejowskiej, czyli takiej, która ma za zadanie reprezentację interesów mniejszości seksualnych w znaczeniu politycznym[2]. Zaangażowanie Radziszewskiego w zagadnienia dyskryminacji i walkę z homofobicznymi stereotypami potwierdza trafność takiej koligacji. Nie wyczerpuje to jednak powodów, dla których mural artysty nie został zrealizowany ani historii związanej ze studium przygotowawczym.

Badaczka kultury wizualnej dr Magda Szcześniak uważa, że przyczyna rezygnacji z muralu Radziszewskiego wynikała nie tyle z personalnych zastrzeżeń co do jego osoby, ile z właściwego dla artysty sposobu obrazowania, rozpoznawalnego również w jego innych pracach. Jej zdaniem w swoim projekcie „Radziszewski dokonuje […] podwójnego przesunięcia – wszechobecną heroiczność portretów młodych powstańców (widoczną zarówno w innych projektach Galerii Mur Sztuki jak i w Warszawie samego Radziszewskiego) zamienia na portret bezczynnego odpoczynku […], jak i sam wydaje się wskazywać na nieco inny aspekt swojej sztuki niż ten, który przypadłby do gustu decydentom Muzeum. Radziszewski chciał mrugnąć – do widzów zaznajomionych z jego sztuką, ale też do tych, którzy Pedałów [innego cyklu artysty] nigdy nie widzieli, a którzy zaskoczeni widokiem powstańca liżącego dłoń, musieliby wejść z tym półnagim męskim ciałem w potencjalnie dwuznaczną relację”[3]. Badaczka dostrzega również, że omawiana tu seria fotograficzno-rysunkowa stworzona została w 2010 roku, czyli nieco później, niż został odrzucony projekt muralu. Studium do „Rannego Powstańca” okazuje się raczej artystyczną zagrywką, samodzielnym projektem autora odnoszącym się do perypetii niepowstałego muralu. W pracy tej Radziszewski pomnaża i wyolbrzymia właśnie ten wizualny aspekt, który mógł się stać przyczyną nieakceptacji jego projektu. Służy temu wyróżnienie jednej postaci z całej grupy powstańców planowanej w pierwotnym założeniu muralu, jak również dopracowanie detali takich jak wzrok chłopaka skierowany wprost na widza czy zmysłowe zaokrąglenie kształtów jego figury. Jeśli – jak twierdzi artysta – nie miał on zamiaru prowokować muzeum[4], to udało mu się zastosować zabieg przeciwny. Wykorzystał okazję bycia sprowokowanym przez muzeum do stworzenia wizerunku powstańca, który według przyjętych norm powstańcem po prostu być nie może.

W obrazie powstańca Radziszewskiego pojawia się zestaw cech, które podważają hegemonię stereotypowej męskości, idącej często w parze z nacjonalizmem. Amerykańska socjolożka Sharon R. Bird zauważa, że „w stosunku do mężczyzn nacjonalizm rozwija wyobrażenie i ideologię idealnej męskości, która reprezentuje ich własną tożsamość narodową jako silnych, odważnych, niezależnych i dojrzałych w porównaniu z innymi mężczyznami, którzy są słabi, pasywni i prymitywni. Wewnętrzni przeciwnicy są przedstawiani jako tchórzliwi i kobietopodobni. Innymi słowy, mężczyźni kolonizatorzy, imperialiści i nacjonaliści sukcesywnie rysują „innych” mężczyzn jako nie prawdziwych mężczyzn”[5]. Powstańcy w wersji Karola Radziszewskiego nie mogli wkroczyć do takiego bastionu wartości narodowych, jakim jest Muzeum Powstania Warszawskiego, nie tylko z powodu erotyczności wizerunków czy homoseksualności artysty, lecz z powodu przekroczenia swą stylistyką i wyglądem kanonu wizerunków bohaterów. Co więcej, przypominałby wyobrażenia „zniewieściałego” wroga albo karykaturę zrobioną przez nieprzyjaciela.

Karol Radziszewski w swojej twórczości szuka przestrzeni dla pokazywania inności i zadawania pytań, czym ona właściwie jest. Obrazowe klisze i zesztywniałe kanony kwestionuje również w kontekście ukazywania bohaterów narodowych. Innym przykładem rozwijającym ten wątek jest cykl obrazów Radziszewskiego Ali, pokazany w 2016 roku w BWA Warszawa, przedstawiający czarnoskórego powstańca warszawskiego Augusta Agbola O’Browna, również mało pasującego do patriotyczno-nacjonalistycznego imaginarium.

Wymiary: 30 cm × 20 cm każdy (7 szt.)

 

Opracowanie: Vera Zalutskaya, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Karol Radziszewski (ur. 1980) – artysta multimedialny, malarz, twórca instalacji, fotografii, wideo, autor projektów interdyscyplinarnych, kurator. Jego prace malarskie czerpią z kultury popularnej, estetyki kampu, polskiej sztuki ludowej. Artysta często łączy przedstawienia malarskie z fotografią i wideo, tworząc multimedialne, rozbudowane instalacje. Jest twórcą charakterystycznych, graficznych murali, bazujących na powtarzalnych wzorach ornamentalnych. Jego projekty mają charakter kontekstualny, odnoszą się do przestrzeni publicznej i prywatnej. W twórczości Radziszewskiego dominują zagadnienia społecznego kontekstu oraz tematyka queerowa. Artysta często odwołuje się do własnych doświadczeń, porusza problemy związane z homoseksualizmem, społecznym wykluczeniem i napiętnowaniem, z katolicyzmem, rodziną, AIDS. Absolwent Wydziału Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuki Pięknych. Laureat głównej nagrody III Edycji konkursu Samsung Art Master (2006), trzykrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2002, 2006, 2009), finalista Nagrody Fundacji Deutsche Bank Spojrzenia (2007) oraz laureat Paszportu Polityki (2009) w dziedzinie sztuk wizualnych. Autor wystaw indywidualnych: Pedały (mieszkanie prywatne, Warszawa, 2005), Zawsze chciałem (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2007), Oh! (Galeria Arsenał, Białystok, 2008), Siusiu w torcik (Zachęta, Warszawa, 2009), Backstage (Bunkier Sztuki, Kraków, 2011), America Is Not Ready for This (Muzeum Współczesne, Wrocław, 2012), LOVE (Galeria Raster, Warszawa, 2012), Queer Archives Institute (Videobrasil, Sao Paolo, Brazylia, 2016), Ali (BWA, Warszawa, 2016). Brał udział licznych wystawach zbiorowych, między innymi: Nova Polska 70–80 (Maison Folie de Moulins, Lille, Francja, 2004), New York Photo Festival (DUMBO, Nowy Jork, USA, 2009), Learning from Warsaw (Museum Barengasse, Zurich, Szwajcaria, 2013), We Rather Look Back to Futures Past (Mumbai Art Room, Mumbai, India, 2014), Kanibalizm? O zawłaszczeniach w sztuce (Zachęta, Warszawa, 2015), Common Affairs (Deutsche Bank KunstHalle, Berlin, Niemcy, 2016). Pomysłodawca i współtwórca Latającej Galerii szu szu. Założyciel, wydawca i redaktor naczelny magazynu „DIK Fagazine”. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Materiały dodatkowe:

Backstage – przewodnik towarzyszący wystawie

Backstage dokumentacja wystawy

 


[1] Agnieszka Kowalska, Mural z młodymi, nagimi torsami nie spodobał się muzeum, „Gazeta Wyborcza”, 16.02.2011, online: warszawa.wyborcza.pl/warszawa/1,34889,9113567,Mural_z_mlodymi__nagimi_torsami_nie_spodobal_sie_muzeum.html [dostęp: 30.07.2017].

[2] Gayatri Chakravorty Spivak, Can the Subaltern Speak?, [w:] Marxism and the Interpretation of Culture, red. C. Nelson, L. Grossberg, Macmillan Education: Basingstoke, 1988, s. 271–313.

[3] Magda Szcześniak, Paranoiczne interpretacje, porozumiewawcze mrugnięcia – refleksje wokół niezrealizowanego muralu i Studium do Rannego Powstańca Karola Radziszewskiego, online: academia.edu/4477212/Paranoiczne_interpretacje_porozumiewawcze_mrugni%C4%99cia_-_refleksje_wok%C3%B3%C5%82_niezrealizowanego_muralu_i_Studium_do_rannego_powsta%C5%84ca_Karola_Radziszewskiego [dostęp: 30.07.17].

[4] Agnieszka Kowalska, dz. cyt.

[5] Sharon R. Bird, Welcome to the Men’s Club: Homosociality and the Maintenance of Hegemonic Masculinity, Gender and Society, Vol. 10, 1996, s. 120–132.

Mniej

Karol Radziszewski, „Studium do Rannego powstańca”

Zdjęcia

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: