Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 60
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Pracę Wyliczanki stanowią trzy obiekty – stroje. Każdy składa się ze spódnicy i warkocza. Szerokie, haftowane spódnice z koła, inspirowane polskim folklorem, nawiązują charakterem i kolorystyką do odświętnych strojów ludowych. Wykonane są z połączonych, kontrastowych materiałów z naszytymi wzorami współczesnych sylwetek, które artystka zestawiła z wyszytymi tekstami znanymi z zabaw dziecięcych lub piosenek, takimi jak: „Moja Ulijanko, klęknij na kolanko”, „Mam chusteczkę haftowaną”, „Chodzi lisek koło drogi”. Kolorowe warkocze zrobione ze starych ubrań są długie i grube, a przez to również ciężkie i niewygodne do noszenia. Artystka nazwała je „warkoczami kulturowymi”, sugerując tym samym, że funkcjonują one jako coś sztucznego, przyprawionego.

Więcej

Twórczość Małgorzaty Markiewicz oscyluje wokół tematów związanych z kobiecością i różnymi aspektami kobiecego świata, takimi jak: codzienność, praca, dom, rodzina, macierzyństwo oraz cielesność/seksualność. W tym kontekście artystka porusza także zagadnienia związane z tożsamością płciową, tradycją kulturową oraz rolą i pozycją kobiety w społeczeństwie. W swoich rzeźbach i instalacjach Markiewicz wykorzystuje tkaniny, włóczki i gotowe ubrania, posługując się technikami szycia, tkania i szydełkowania, co wiąże jej działania z nurtem sztuki kobiecej i tradycją tkaniny artystycznej. Artystka w swoich działaniach nawiązuje do sfer tradycyjnie przypisanych kobietom, takich jak robótki ręczne czy codzienna krzątanina.

Pracę Wyliczanki stanowią trzy obiekty – stroje. Każdy składa się ze spódnicy i warkocza. Szerokie, haftowane spódnice z koła, inspirowane polskim folklorem, nawiązują charakterem i kolorystyką do odświętnych strojów ludowych. Wykonane są z połączonych, kontrastowych materiałów z naszytymi wzorami współczesnych sylwetek, które artystka zestawiła z wyszytymi tekstami znanymi z zabaw dziecięcych lub piosenek, takimi jak: „Moja Ulijanko, klęknij na kolanko”, „Mam chusteczkę haftowaną”, „Chodzi lisek koło drogi”. Kolorowe warkocze zrobione ze starych ubrań są długie i grube, a przez to również ciężkie i niewygodne do noszenia. Artystka nazwała je „warkoczami kulturowymi”, sugerując tym samym, że funkcjonują one jako coś sztucznego, przyprawionego.

Praca odnosi się do tradycyjnego, społecznego modelu kobiecości. Stroje przywołują bowiem na myśl polską kulturę ludową i wpisane w nią wizerunki ubranych w kolorowe spódnice dziewcząt z długimi, gęstymi włosami zaplecionymi w warkocz. Obraz ten został spopularyzowany również w sztuce XX wieku, między innymi za sprawą malarskiej i graficznej twórczości Zofii Stryjeńskiej. Sposób ubierania i czesania ironicznie powtórzony w Wyliczankach kojarzy się także z – utrwaloną przez tradycję i współczesne stereotypy – społeczną funkcją kobiety, która sytuowana jest w kontekście obowiązków pełnionych wobec domu i rodziny. Współczesna wersja tradycyjnego kobiecego stroju pokazuje, na ile związany z płcią i przypisywanym statusem ubiór determinuje postrzeganie człowieka. W przypadku pracy Markiewicz artystyczny strój jest przebraniem, grą ze skostniałymi sposobami myślenia i kulturowymi kliszami, a jednocześnie pokazuje, jak bardzo tego rodzaju postrzeganie kobiet i narzucona im rola bywają nienaturalne i uciążliwe.

 
 
 
 

Opracowanie: Joanna Terpińska, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Małgorzata Markiewicz (ur. 1979) – artystka wizualna. Tworzy obiekty, akcje, instalacje, fotografie i wideo. W swoich pracach wykorzystuje głównie medium tkaniny i odnosi się do sfer tradycyjnie postrzeganych jako kobiece. Absolwentka Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (2004), gdzie uzyskała także tytuł doktora (2015). Brała udział w programach rezydencyjnych, m.in.: Spaces Gallery (Cleveland, USA, 2007), Botkyrka Konsthall (Tumba, Szwecja, 2013), CRIR (Kopenhaga, 2014), London Summer Intensive UCL & Camden Arts Centre (Londyn, 2015). Dwukrotna laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2004, 2011). Autorka wystaw indywidualnych, takich jak: Kołdra (Galeria Lokal, Kraków, 2003), Kwiaty (Otwarta Pracownia, Kraków, 2005), Nowo-twory, (Galeria Program, Warszawa, 2007), Przemiany (Galeria Bunkier Sztuki, Kraków, 2007), Albo-Albo (Galeria Le Guern, Warszawa, 2010), Tkaniny EU (MOCAK, Kraków, 2011), Wearable Nations (The Factory for Art and Design, Kopenhaga, 2011), Znikające punkty (Galeria Piekary, Poznań, 2012), House, Home, Domesticity (Botkyrka Konsthall, Tumba, 2013), Dom. Domowość. Udomawianie. Otwarcie Domu (Galeria F.A.I.T., Kraków, 2015). Brała udział w licznych wystawach zbiorowych, m.in.: Triennale młodych (Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko, 2004), Nature and/of Art (Galeria Bunkier Sztuki, Kraków, 2004), Dziewczyny i chłopaki (Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Warszawa 2004), Życie kobiety (Instytut Polski, Lipsk, Niemcy, 2006), Alfabet Polski (Galeria BWA, Tarnów, 2009), NIE na MIEJSCU (Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2011), Who makes Europe (Matadero, Madryt, 2013), Nocne aktywności (BWA Katowice, 2014), Nie/dopasowanie (Galeria Wizytująca, Warszawa, 2015), Krzątaczki (Dom Norymberski, Kraków, 2016), Widmo (BWA Katowice, 2016), MOCAK al MAXXI (MAXXI, Rzym, 2017), Gestures of Resistance (Romantso, Ateny, 2017). Mieszka i pracuje w Krakowie.

Materiały dodatkowe:

J. Kowalewicz, Frankowski Tosiek. O Małgorzacie Markiewicz, [w:] Bez tytułu. Przewodnik po Kolekcji, s. 14–15, http://bunkier.art.pl/?wydawnictwo=bez-tytulu-przewodnik-po-kolekcji (data dostępu: 11 stycznia 2018).

 

Mniej

Małgorzata Markiewicz, „Wyliczanki”

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: